ျမန္ဆန္လြန္းလွတဲ့ လူ႕ဘဝလမ္းေပၚမွာ

ဒီေန႔ သူ အလုပ္နားရက္။ မေန႔ကမွ အသစ္စက္စက္ ဝယ္ထားေသာ ဂ်က္ဂြာကားေလးကို ခုလို မနက္ခင္းေစာေစာ၊ လူသူရွင္းရွင္းမွာ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ေမာင္းႏွင္ရတာ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ ေကာင္းသည္။ ဒီလို အဖိုးတန္ကားမ်ိဳး ဝယ္စီးႏိုင္ေအာင္၊ ဒီအရြယ္နဲ႔ ဒီေလာက္ထိ ခ်မ္းသာလာေအာင္ အလုပ္အေပၚ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေပး ၾကိဳးစားခဲ့ရသလဲ။ သူ႔ေအာင္ျမင္မႈမ်ားက လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရခဲ့သည္ေတာ့မဟုတ္ေခ်။ ခုလို အရွိန္အဟုန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ ေအာင္ျမင္ၾကြယ္ဝလာေအာင္ သူ႔ဘဝ အခ်ိန္ေတြကို သူ႔လုပ္ငန္းေတြအေပၚမွာသာ စုပံုထားရင္း အားလပ္ခ်ိန္ ဆိုတာ သူ႔အတြက္ ရွားပါးျပီး အဖိုးတန္ေသာ အခ်ိန္မ်ားသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

ဒီေန႔ေတာ့ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ စုဆံုဖို႔ခ်ိန္းထားေသာ ေနရာတစ္ခုကို သြားဖို႔ ရွိသည္။ သူ၏ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို အားက်ေနေေသာ သူ႔ မိတ္ေဆြမ်ားက သူ႔ ဂ်က္ဂြာကား အသစ္စက္စက္ေလးကို ျမင္လွ်င္ အထင္ၾကီးစြာ ခ်ီးက်ဴးၾကလိမ့္ဦးမည္။ အေတြးႏွင့္ပင္ သူ႔ကိုယ္သူ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ တစ္ခ်က္ျပံဳးမိရင္း ကားကို အရွိန္ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ ေရွ႕က ပန္းျခံဘက္မွာ မေတာ္တဆ ကေလးငယ္ေလးေတြ ေဆာ့ကစားရင္း လမ္းမေပၚ ေျပးဆင္းလာပါက အႏၱရယ္ မျဖစ္ေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ပန္းျခံထဲက ကားရပ္နားရာေနရာမွာ အရိိပ္တစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္မိသလို ရွိေသာ္လည္း သူ ဂရုမထားမိပဲ ကားကို ဆက္ေမာင္းသြားလိုက္သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ႔ကား ေဘးတံခါးကို တစ္စံုတစ္ခု ထိမွန္သံၾကားရ၏။ ကားကို ဝုန္းခနဲ ထိုးရပ္ျပီး ကပ်ာကယာ ဆင္းၾကည့္မိေတာ့ သူ႕ကားေဘးတံခါးက ခဲလံုးတစ္လံုး ထိမွန္ျပီး ပြန္းပိန္႔ေနသည္။ ခဲလံုးလာရာဘက္ဆီ သူၾကည့္မိေတာ့ အသက္ ေလးႏွစ္အရြယ္ ခေလးငယ္တစ္ဦး။

“မင္းကိုယ္မင္း ဘာထင္လို႔ ခုလို ငါ့ကားကို ခဲနဲ႔ေပါက္ရတာလဲ။ ဒီကားကို ဘယ္ေလာက္တန္သလဲ မင္းသိရဲ႕လား။ ေစ်းၾကီးေပးပီး ဝယ္ထားရတဲ့ ငါ့ကား အသစ္စက္စက္ေလး၊ မင္း ခဲနဲ႔ေပါက္လိုက္လို႔ ပြန္းပဲ့သြားျပီ။ ခု အဲတာကို ျပင္ဖို႔ ငါ ပိုက္ဆံ အမ်ားၾကီး ကုန္ရေတာ့မယ္။ မင္း ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာလဲ..။ ေျပာ.. ငါ့ကို ေျပာစမ္း...”

သူ.. ေဒါသစိတ္တို႔ႏွင့္ မႊန္ထူျပီး ခေလးငယ္ဆီ ေျပးသြားကာ ပခံုးကို တရစပ္ လႈပ္ခါရင္း ေအာ္ဟစ္ၾကိမ္းေမာင္းပစ္လိုက္မိသည္။ ခေလးငယ္ေလးကေတာ့ ေၾကာက္လြန္းလို႔ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနျပီ။

“ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆရာရယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိလို႔ပါ။ တကယ္ပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္”

“ကား မရပ္ပဲ ဆက္ေမာင္းသြားမွာ စိုးလို႔ ခဲနဲ႕ ေပါက္မိလိုက္တာပါ”

ေနာက္ေတာ့ ခေလးငယ္က ငိုရိႈက္ရင္း ပန္းျခံထဲက တစ္ေနရာကို လက္ညိႈးထိုးျပီး ဆက္ေျပာ၏။

“အဲ့နားမွာ ကြ်န္ေတာ့္အကို ပလက္ေဖာင္းေပၚက ျပဳတ္က်သြားလို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အကိုက ေျခေထာက္မသန္ပါဘူး။ သူ ဒဏ္ရာရသြားျပီး သူ႔ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚ ျပန္မတက္ႏိုင္ေတာ့တာကို ကြ်န္ေတာ့္အားနဲ႔ ျပန္မထူႏိုင္လို႔ အကူအညီ ရလိုရျငား လုပ္မိလုပ္ရာ လုပ္လိုက္တာပါ။ ဆရာ့ကို စိတ္ဆိုးေစဖို႔ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သနားရင္ ကြ်န္ေတာ့္အကို ကို ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚ ျပန္တင္ေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္”

ေၾကာက္ရႊံ႕ေနေသာ ခေလးေလး၏ မ်က္ရည္လည္ရႊဲစကားေတြက သူ႔ ေဒါသစိတ္ေတြေၾကာင့္ ပူေလာင္ေနေသာ လည္ေခ်ာင္းႏွင့္ ႏွလံုးသားေတြ အရည္ေပ်ာ္ဆင္းေစျပီး သနားမိသြားသည္။ ခေလးေလးေနာက္လိုက္သြားကာ လဲက်ေနေသာ အကိုျဖစ္သူကို ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚ တင္ေပးလိုက္သည္။  ေနာက္ျပီး သူ႔ကားထဲမွာ အျမဲ ေဆာင္ထားတတ္ေသာ ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ ပြန္းပဲ့သြားေသာ ဒဏ္ရာမ်ားကို လူးေပးလိုက္သည္။ မ်က္ရည္မ်ား၊ ႏွာရည္မ်ားျဖင့္ စိုရႊဲေနေသာ ခေလးေလးကိုလည္း သူ႔လက္ကိုင္ပုဝါထုတ္ျပီး သန္႔စင္ေပးလိုက္သည္။

ခေလးႏွစ္ေယာက္လံုးက ခုေတာ့ ၾကည္ၾကည္သာသာ ျပံဳးလို႔။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ” ဟု ဦးညႊတ္ႏႈတ္ဆက္ျပီး အကိုျဖစ္သူ၏ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေလးကို တြန္းရင္း ထြက္ခြာသြားေသာ ခေလးေလးကို မ်က္စိတစ္ဆံုး သူေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကားဆီကို ခပ္ျဖည္းျဖည္းပဲ ျပန္ေလွ်ာက္လာရင္း စဥ္းစားခန္း ဝင္ေနမိ၏။  ျပီး.. ေဘးတံခါးေပၚက ခဲမွန္ထားေသာ ပြန္းပဲ့ရာကို ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳျပင္ပဲ အမွတ္တရထားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့သည္။

ထို ပြန္းပဲ့ရာေလးကို ျမင္တိုင္း ဘဝတစ္ခုကို အလ်င္စလို မျဖတ္သန္းမိဖို႔ သူ႔ကိုယ္သူ သတိေပးေနမိေတာ့မည္။ အလ်င္စလို ျဖတ္သန္းသြားမိတဲ့အခါ.. သူ ဂရုတစိုက္ မရွိမိတဲ့ ကိစၥတစ္ခ်ိဳ႕က သူ႔ကို ဂရုတစိုက္ ရွိလာေစဖို႔ အတြက္ အခုလာမွန္တဲ့ ခဲလို သူ႔ဘဝကို လာမမွန္ဘူးလို႔ ဘယ္သူ ေျပာႏိုင္မလဲ.....။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွလံုးသားကို တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက စကားတိုးဖြ ေျပာၾကားသြားတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ အဲဒီစကားသံကို ၾကားနာႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး။ အဲဒီစကားသံတိုးဖြကို ၾကားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ခဲနဲ႔ ပစ္ခတ္သတိေပးတာကိုလဲ ခံရခ်င္ ခံရႏိုင္တယ္။

တိုးဖြညင္သာတဲ့ စကားသံကို ၾကားေအာင္ နားေထာင္ႏိုင္မလား။ ခဲနဲ႔ ပစ္ခံရတဲ့အခ်ိန္ထိ ေစာင့္မလား။ ေရြးခ်ယ္မႈကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ထဲမွာ...။

Life In The Fast Lane ကို ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။

ေမတၱာျဖင့္

 မိုးကုတ္သား

Insomnia (by Craig David)

အိပ္မရတဲ့ေရာဂါ

အိပ္မရတဲ့ညေတြက လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ႏွိပ္စက္ႏိုင္ေလသလဲ....
ေတြေဝထိုင္းမိႈင္းသြားေစသလား....
နာမက်န္း ျဖစ္ေစႏိုင္သလား...
တေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ ေသဆံုးသြားေစတဲ့ထိ ျဖစ္ေစႏိုင္သလား.....
အိပ္မရတဲ့ေရာဂါက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရူးသြပ္သြားေစႏိုင္တာကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳခဲ့လိုက္ရျပီ...။

အေတြးစေတြ ႏွိပ္စက္လြန္းလွလို႔ နာက်င္ထံုခဲမႈေတြကို ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးနဲ႔ မဆန္႔ေအာင္ ၾကိတ္ေခ်ရင္းက ေသြးေၾကာမွ်င္ေတြ ေပါက္ျပတ္ထြက္မတတ္ စူးစူးရွေအာင္ နာက်င္ လို႔....။
အိပ္ယာထက္မွာ ေခြေခါက္ရင္း..ကြ်န္ေတာ့္လက္ေတြက ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ နံေဘးကို မၾကာခဏ သြားေရာက္ထိေတြ႕လို႔။ ေလဟာနယ္တစ္ခုသာ ဖမ္းဆုပ္မိတိုင္း ေဟာဒီရင္ဘတ္က ဟာခနဲ အာကသထဲ လြင့္က်သြားျပန္ေရာ...။

အခ်စ္မွာ ဒီေလာက္ နစ္ကြ်ံသြားခဲ့မိတဲ့သူဟာ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲတဲ့လားးး။
“ကိုယ္ ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္တတ္ခဲ့ဘူး” လို႔ အရင္က လက္ခေမာင္းခတ္ခဲ့တာ ကြ်န္ေတာ္မွ ဟုတ္ေလရဲ႕လား။
“မခ်စ္တတ္တဲ့သူ” လို႔ေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္တင္မက..သူမကေရာ.... တစ္ခ်ိန္လံုး ထင္ေနခဲ့တာေလ....။
ရိုးရွင္းတဲ့ ျငိတြယ္မႈတစ္ခုကေန သံေယာဇဥ္ၾကိဳးတစ္မွ်င္က တစ္စတစ္စ ခိုင္မာလာခဲ့တာ...
ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲကို ေကာင္မေလးက တစ္စတစ္စ ဝင္ေရာက္လို႔လာခဲ့တာ...
ေကာင္မေလးေရာက္လာမွ “ကြ်န္ေတာ္” ဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္တည္းဘဝကေန “ကြ်န္ေတာ္တို႔” ဆိုတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ဘဝကို ရင္ခုန္ၾကည္ေမြ႕တတ္လာခဲ့တာ...
အိုးးး... ညေပါင္းမ်ားစြာမွာ အနာဂါတ္အတြက္ အိပ္မက္ေတြေတာင္ တူတူမက္ၾကလို႔ေပါ့.....။

“ေတာ္ေလာက္ပါျပီ၊ လံုေလာက္ပါျပီ”
အဲဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ေလးထဲက သူမ ရုတ္တရက္.. ထြက္ခြာသြားျပီးကတည္းက ဒီ အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဆိုးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာခဲ့ေတာ့တာပဲ...
ေနာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ဘဝတစ္ခုလံုး ကေသာင္းကနင္းနဲ႔ လႈပ္ခတ္ျပီး က်န္ေနရစ္ခဲ့ရပံုမ်ား.......
တကယ္ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ပါဘူး။

အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ သူမ ရွိမေနရင္ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး...
သူမေနရာမွာ လပ္ဟာေနတိုင္း ကြ်န္ေတာ့အာရံုေတြဟာ အိပ္စက္ျခင္းကို သူမနဲ႔အတူေရာက္လာမလား ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတယ္...။
အရင္လို ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ကေလး၊ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္ခန္းေလးဟာ သူမရဲ႕အေငြ႕အသက္ေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လႊမ္းျခံဳေမႊးပ်ံ႕ေတာ့မွာလဲကြယ္.....။
အခုေတာ့ အရာအားလံုးဟာ ဆိတ္ျငိမ္စြာနဲ႕ တစ္စတစ္စ ေသဆံုးေနၾကသလို....

“ျပန္လာခဲ့ပါ ေကာင္မေလးရယ္...”
အခန္းေလးထဲမွာ တိတ္တဆိတ္ေငးငိုင္ေနရင္းက အရာအားလံုး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ရင္း...
အတိတ္ေတြကို ျပန္သြားျပီး အမွားေတြျပင္လို႔ရတဲ့အခါ အရာရာကို အသစ္က ျပန္စဖို႔သာ တဖြဖြ တမ္းတေၾကကြဲရင္း..
အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဟာ ကြ်မ္းရင့္ေလာင္ျမိဳက္လို႔ လာတယ္။

ေကာင္မေလးေရ.. မင္းကို လြမ္းတာ အခ်စ္ေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ပါကြာ...
အဲဒီလို ကိုယ့္ကိုကိုယ္.. လွည့္ဖ်ားရင္းကလည္း... ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္စတစ္စ ရူးသြပ္လာခဲ့တယ္..။
ဟုတ္တယ္...
အိပ္မရတဲ့ညေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္သြားခဲ့ျပီ...။
အဲဒီလို ရူးသြပ္ခဲ့လို႔လဲ ကြ်န္ေတာ္က ေကာင္မေလးကို ခုေလာက္ထိ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ခ်စ္မိသြားခဲ့တာေပါ့။
အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူမဆီမွာ က်ရံႈးသြားခဲ့ပါျပီ...
သူမဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ အရာရာတိုင္းကို နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္ ေနရာယူထားခဲ့ပါျပီ...
အိပ္မရျခင္းမ်ားစြာနဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္ခဲ့ရတာဟာ “အခ်စ္” ေၾကာင့္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ သိခဲ့လိုက္ရပါျပီ...

“ျပန္လာခဲ့ပါ ေကာင္မေလးရယ္”
ႏွလံုးအိမ္ ကြဲထြက္သြားေအာင္ ရင္ထဲမွာ ပဲ့တင္သံ အထပ္ထပ္ျမည္ေအာင္ အသံတိတ္ ရူးသြပ္စြာ... ေပါက္ကြဲေနရင္းက...

အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို တစ္ဖဲ့စီ ဖဲ့ေျခြဝါးမ်ိဳေနခဲ့ပါျပီ...
အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို ဖဲ့ေျခြဝါးမ်ိဳေနခဲ့ပါျပီ...
အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖဲ့ေျခြဝါးမ်ိဳေနခဲ့ပါျပီ...
အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဟာ ဖဲ့ေျခြဝါးမ်ိဳေနခဲ့ပါျပီ...
အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဟာ ဝါးမ်ိဳေနခဲ့ပါျပီ...
အိပ္မရတဲ့ေရာဂါဟာ......

((((((((((((((အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး))))))))))))))))

Insomnia

Craig David



I never thought that I'd fall in love, love, love, love
But it grew from a simple crush, crush, crush, crush
Being without you girl, I was all messed up, up, up, up
When you walked out, said that you'd had enough-nough-nough-nough

Been a fool, girl I know
Didn't expect this is how things would go
Maybe in time, you'll change your mind
Now looking back i wish i could rewind

Because i can't sleep til you're next to me
No i can't live without you no more
Oh i stay up til you're next to me
Til this house feels like it did before
Feels like insomnia ah ah, Feels like insomnia ah ah
Feels like insomnia ah ah, Feels like insomnia ah ah

Remember telling my boys that I'd never fall in love, love, love, love
You used to think I'd never find a girl I could trust, trust, trust, trust
And then you walked into my life and it was all about us, us, us, us
But now I'm sitting here thinking I messed the whole thing up, up, up, up

Been a fool (fool), girl I know (know)
Didn't expect this is how things would go
Maybe in time (time), you'll change your mind (mind)
Now looking back i wish i could rewind

Because i can't sleep til you're next to me
No i can't live without you no more (without you no more)
Oh i stay up til you're next to me (to me)
Til this house feels like it did before (Because it)
Feels like insomnia ah ah, Feels like insomnia ah ah
Feels like insomnia ah ah (Ah), Feels like insomnia ah ah

Ah, i just can't go to sleep
Cause it feels like I've fallen for you
It's getting way too deep
And i know that it's love because

I can't sleep til you're next to me
No i can't live without you no more (without you no more)
Oh i stay up til you're next to me (to me)
Til this house feels like it did before
Feels like insomnia ah ah, Feels like insomnia ah ah
Feels like insomnia ah ah, Feels like insomnia ah ah

Feels like insomnia ah ah, Feels like insomnia ah ah
Feels like insomnia ah ah, Feels like insomnia ah ah

(သီခ်င္းေလးထဲက စာသားေတြကို ျပန္ဆြဲထုတ္ခံစားျပီး ေရးထားတာပါ။ ဒီသီခ်င္းေလးကို နားေထာင္မိျပီး... အိပ္မရတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ တင္လိုက္ပါတယ္....)

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

အညၾတ (၂)

ႏူးညံ့သူအတြက္
ေလေျပေလးတစ္ခ်က္က အားျပင္းတယ္။
ရန႔ံေတြ မွ မပ်ယ္ခင္
အလွေတြမွ မၾကြယ္ခင္
သင္ က်ီစားတဲ့ တစ္ခ်က္အေ၀ွ႔မွာ
ျဖတ္ခနဲသာ ငါေၾကြက်ရမွာလား၊
ပြင့္ဖတ္၀တ္မံႈေလးေတြ
သင္းထံုေမႊးျမခြင့္ကိုမွ
မရတဲ့အခါ...
ကန္စပ္ကပန္းဘ၀
ေရထဲ ေၾကြက်လဲ
၀မ္းနညး္ဘယ္သူ ရွိေတာ္မူ။ ။

( ပန္းပံုေလးက ေသးေနေတာ့ ပံုေလးေပၚ ႏွိပ္ပီးၾကည့္မွ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရမယ္ထင္ရဲ႕။ )

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ကိုယ့္... ညေနခင္းမ်ားး ရဲ႕ အလင္းရွင္

ညေနခင္း တစ္ခုရဲ႕…
ေနဝင္စ ေကာင္းကင္
တစ္ဆုပ္တစ္ခဲ ဖြဖြေလးက်ဲေနတဲ့ တိမ္တိုက္တစ္ခု
အေရာင္ေတြ ေၿပာင္းလို႕ ပံုသ႑န္ေတြ ေရြ႕ေနတယ္…
ဒါေကာင္းကင္ ႀကီးရဲ႕ ရင္ခြင္ေအာက္မွာပါ…
အဆံုးအစမရွိတဲ့ သက္ရွိအိမ္မက္တစ္ခု အၿဖစ္ အသက္ဝင္ေနေလရဲ႕..။

ညေနခင္းတစ္ခုတဲ့လား။ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အလင္းမဲ့ ညေနခင္းေတြဟာ ေန၀င္ပီး မိုးခ်ဳပ္ေနတတ္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ျပီေကာ။

မွတ္မွတ္ရရေပါ့...။

ကိုယ္တို႔ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ရာဇ၀င္ေတြရဲ႕ အစေမာ္ကြန္းကို ေရးထိုးထားခဲ့တဲ့ မိန္ရာသီအရိပ္အာ၀ါသေအာက္က...

၁၂ လံုးတန္းလမ္းမေလးေပၚမွာ....

၂၂ ခုေျမာက္ေသာ ညေနခင္းေလးတစ္ခုဟာ ႏူးနူးညံ့ညံ့ဖူးပြင့္လို႔...။

အဲဒီ့ညေနခင္းေလးရဲ႕ ေကာင္းကင္မွာ..

တိမ္တိုက္ကေလးတစ္ခု...

ညင္သာဖြဖြ ရင္ခုန္ဖြယ္ရာ ေရြ႕လ်ားေနခဲ့တာကို အမိအရ ပံုတူပန္းခ်ီ ေရးဆြဲဖို႔ ကိုယ္... ....

စတင္ျပီး ၾကိဳးစားမိခဲ့ေတာ့တယ္...။

တိမ္ဆိုတဲ့သေဘာကိုက အသြင္အေရာင္ ေျပာင္းတတ္တာ....

ပံုသ႑န္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေဆာင္တတ္တာ....

ကိုယ္.. သိထားေပမဲ့......

အဲ့ဒီ တိမ္တိုက္တစ္ခုကို ကိုယ့္ ညေနခင္းေတြထဲမွာ တယုတယနဲ႔ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲ အိပ္မက္ေတြ သီေ၀ ေစခဲ့ေတာ့တာ။

ရွိသမွ် ၾကယ္ေတြ၊ လေတြ၊ တိမ္တိုက္ေတြ၊ ေနာက္ျပီး ေနမင္းပါမက်န္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးကို မလိုတမာ လွမ္းၾကည့္ရင္းက တိမ္ေတြ အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းရတာ သူ႔ေၾကာင့္လို႔ ကိုယ္.... စြဲခ်က္ေတြ တင္ေနမိတယ္...။

အင္းေလ၊ ဘ၀ဆိုတဲ့ သက္ရွိအိပ္မက္ၾကီးထဲမွာ ဘယ္အရာေတြကေရာ တည္ျမဲေနေသးလို႔လဲ။

မတည္ျမဲျခင္းေတြၾကားမွာပဲ ကိုယ္ဟာ အလင္းရွင္ အတြက္ ရာဇဝင္္ကို ဖန္ဆင္းေရးသီေနခဲ့မိတာေလ.....

ဒီ ညေနခင္းရဲ႕
ေကာက္ရိတ္သိမ္း သီခ်င္းသံေတြႀကား
မင္းေၿခလွမ္းေတြ အတြက္
ေသြးစြန္းေနတဲ့ ငါ့ဝိဥာဥ္မီးအိမ္ေလးက လမ္းၿပလို႔
မင္းႏွဳတ္ခမ္းေပၚေရာက္ရင္ ခ်ိဳၿမမယ့္
ငါ့ရဲ႕ခါးသက္သက္ အေမာေၿပ ဝိုင္တစ္ခြက္ ရိွတယ္.

တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ရီေ၀မူးယစ္ေစတဲ့ ၀ိုင္တစ္ခြက္ဟာ မင္းပဲေပါ့။

ညေနခင္း အလုပ္ေတြျပီးဆံုးခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အိမ္အျပန္လမ္းေတြက မင္းကို ေတြ႔ရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ တက္ၾကြလွပလို႔...။

မင္းႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္က်လာတဲ့ စကားလံုးတိုင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ခ်ိဳျမတဲ့ ဆည္းလည္း သံစဥ္ေလးေတြ၊ တစ္ေန႔တာ အေမာကို ေျဖေဖ်ာက္ေပးႏိုင္မဲ့ အားေဆးေတြပဲေလ။

ခါးသက္သက္ ခ်ိဳျမျမ ၀ိုင္တစ္ခြက္ကို စြဲလန္းတာမ်ိဳးထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုျပီးေတာ့ကို မင္းကို ကိုယ္က လိုအပ္ေနခဲ့သူပါ...။

ကိုယ့္ႏွလံုးေသြးေတြနဲ႔ ေလာင္စာျဖည့္ထင္းထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္း အလင္းေတြေအာက္မွာ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ေတြ လင္းခ်င္းခဲ့ရေတာ့တာ...။

တၿဖည္းၿဖည္း… ေမွာင္ရိပ္ေတြ ပ်ိဳးလို႔
ညေရာက္ေတာ့မယ္ေလ…။
ငါ့ကို ဒီအသိေတြက လုယက္တိုက္ခိုက္ေနတယ္
ဒီလိုနဲ႔ ညေတြမွာ….
ငိုေႀကြးေနတတ္တဲ့ ငါ့မ်က္ဝန္းရဲ႕
ေထာင့္စြန္းနား မင္းဝိဥာဥ္ ကို ေမြးဖြားခဲ့တယ္
က်လာမယ့္ မ်က္ရည္ေတြက မင္းအတြက္လွပမယ့္
ညအိပ္မက္ေတြကို အလိုတက် ဖန္ဆင္ေပးဖို႔ေပါ့…

အလင္းေတြကို ၀ါးမ်ိဳစားသံုးရင္း အေမွာင္ေတြက ညနက္ထဲ ဆြဲေခၚေနၾကတယ္။

ကိုယ့္ရဲ့ မီးအိမ္ေလး မီးစာကုန္ခမ္းသြားမွာ စိုးလွပါရဲ႕.....။

ကိုယ့္ႏွလံုးေသြးေတြရဲ့ မီးစာဟာ မင္းဆီက အၾကင္အနာေတြကေန အသက္ဆက္ေနခဲ့တာပါ...။

မင္းသာ ကိုယ့္ကို မခ်စ္ေတာ့ရင္၊ မင္းသာ ကိုယ္ကိုထားသြားရင္ ဆိုတဲ့ ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ့စိတ္ တိုက္ခိုက္ခံရတိုင္း ေလေပြေ၀ွ႔ခံရသလို မီးစာေလးက လႈပ္ခတ္ တုန္ရင္ရျပန္တယ္။

ကိုယ့္ကို မင္းရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔ လံုျခံဳေႏြးေထြးေပးလွည့္ပါ။

ကိုယ့္ညခင္းေတြရဲ႕ အလင္းကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးလွည့္ပါ။

မင္းနဲ႔ မေတြ႔ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြတိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ့ ညေနခင္းေတြ ေသြးပ်က္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခား ႏိုင္လြန္းလွေလတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အခါမ်ားစြာ ကိုယ္ဟာ ငိုေၾကြးမိတတ္ျပန္ေရာ...။

ခ်စ္သူေလး၊ ကိုယ့္၀ိဥာဥ္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အလင္းေရာင္၊ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့ အရာခပ္သိမ္းဟာ မင္း....။

ဒီလိုနဲ႔ ..... ကိုယ္ဟာ လင္းတလွည့္ ေမွာင္တခ်ီ...၊

ခ်စ္သူ....မင္း...ရဲ့ အိပ္မက္ရာသီေတြ လွပၾကည္ႏူးေစဖို႔ ေတးေတြသီလို႔....။

ဒါေပမယ့္….
ငါခ်စ္တဲ့ ငါ့ရင္ခြင္က တိမ္ေလးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေစမယ့္
သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ ေဝးသြားေစမယ့္…
ညေတြ ေရာက္မွာကိုေတာ့ မုန္းမိတယ္။။။။

တိမ္ေတြက ေလႏွင္ရင္ လြင့္ပါးသြားတတ္ၾကတယ္။

တိမ္ေတြက မိုင္းညိႈ႕ အံု႔ဆိုင္းျပီးရင္ မိုးအျဖစ္ရြာမခ်ပဲ ေပ်ာက္သြားတတ္ၾက ျပန္ေသးတယ္။

တိမ္ေတြက မဲမဲေမွာင္ေမွာင္ဘ၀ကေန မိုးေရစက္ေတြ အသြင္ေျပာင္းသြားျပီးရင္လဲ ေကာင္းကင္ထဲမွာ သူ႔အရိပ္ အကြ်င္းအက်န္ေလးေတာင္ ေျခရာခ်န္ထားရစ္ဖို႔ ေမ့ေလွ်ာ့ခ်င္ ေမ့ေလွ်ာ့တတ္ေသးတာ။

တိမ္ေတြက အေျပာင္းအလဲ ျမန္တယ္။

တိမ္ေတြက..... ......... .....

ဆယ့္ႏွစ္လံုးတန္း လမ္းမေပၚက ႏွစ္ဆယ့္နွစ္ခုေသာ ညေနခင္းေလးတစ္ခုမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲ အမွတ္တရ ေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ တိမ္တိုက္ေလးေရ....

ဘယ္လို ေလျပင္းမုန္တိုင္း တိုက္တိုက္ မင္း မလြင့္ပ်ယ္သြားပါနဲ႔။

ျပိဳမေယာင္ ညာသံေပးျပီးေတာ့မွလဲ မင္း ထြက္ေျပးမသြားပါနဲ႔။

မင္း ငါ့ကို စြတ္စိုေအာင္ သည္းသည္းထန္ထန္ ရြာခ်ခ်င္ ရြာခ်လိုက္ပါ။

ဒါေပမဲ့ ေျခရာေလးေတြေတာ့ မင္း မခ်န္ရစ္ခဲ့ပဲ ငါ့အပါးက စြန္႔ခြာ မသြားပါနဲ႔။

ေျပာခဲ့ဖူးတာကိုပဲ အဖန္တလဲလဲ ကိုယ္... ျပန္ေျပာပါရေစ။

မင္းအတြက္... ကိုယ္... အိပ္ယာ၀င္ေတးေတြ သီဆိုေပးပါရေစ...။

မင္းရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြ၊ မင္းကို ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ ထြနး္ညွိလင္းခ်င္းခဲ့တဲ့ ကိုယ့္၀ိညာဥ္အတြက္ ကိုယ့္ႏွလံုးေသြးေလာင္စာကို ျဖည့္တင္းေပးလွည့္ပါ......။

ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္ဟာ ခ်စ္သူမရွိတဲ့ ညေနခင္းေတြ၊ ညေတြြကို မုန္းတီးတတ္လာခဲ့ေတာ့တယ္.....။

ေသခ်ာတယ္.....။

ကိုယ့္၀ိဥာဥ္ဟာ မင္းမရွိရင္ အလင္းမဲ့စြာ ေပ်ာက္ဆံုးရျပန္အံုးေတာ့မယ္။ ။

The hunger for love is much more difficult to remove than the hunger for bread.
(Mother Teresa)

______________________________________________________

ဒီပို႔စ္ေလးကို “ကြ်န္ေတာ့္ညေနခင္း ပန္းခ်ီကားမွာ ေရးျခစ္ခဲ့ေသာ အလင္းဖြဲ႕ တိမ္္တိုက္တစ္ခု”

ဆိုျပီး တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲတာေလးကို ျပန္တင္ခ်င္လို႔ နဲနဲေလး ျပဳျပင္ျပီး ဆားခ်က္ထားတာပါ။ မဖတ္ရေသးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ကေတာ့ အသစ္ေပါ့။ မဖတ္ဖူးျပီးသူ မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္အားေပးသြားရင္ ေက်နပ္ပါတယ္ဗ်ားးး။
ခ်စ္ညီေလး ေမ်ာက္ေမ်ာက္ (ကြ်န္ေတာ့္အေခၚ ေမ်ာက္ငို) ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို ခံစားေရးဖြဲ႔ေပးထားတဲ့ စကားေျပေလး တစ္ပုဒ္ပါ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

သုခရိပ္ျမံဳ HIV ကူစက္ခံ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာ အတြက္ အလွဴဒါနပြဲေလး

အလွဴဒါနပြဲ အခမ္းအနားေလးအတြက္ဖိတ္စာေလးပါ။

သုခရိပ္ျမံဳ HIV ကူစက္ခံ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာ အတြက္ အလွဴေငြကို ၁၁၊ ၀၂၊ ၂၀၁၀.. ၾကာသပေတးေန႔ နံနက္ ၁၀နာရီမွာ အလွဴဒါနပြဲေလးတစ္ခု စီစဥ္ျပီး လႊဲေျပာင္း ေပးအပ္ လွဴဒါန္းခဲ့တာ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုး သြားခဲ့ပါျပီ။

အလွဴဒါနပြဲေလးကို လွ်ပ္တပ်က္ ဂ်ာနယ္တိုက္မွာ က်င္းပခဲ့တာပါ။

အလွဴရွင္ေတြ အားလံုးကိုယ္စား မၾကီး မေနာ္ဟရီ က တာဝန္ယူ လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့တဲ့ ဒီ အလွဴဒါနပြဲေလးကို ဦးျမတ္ခိုင္၊ ဦးမ်ိဳး(ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္)... လွ်ပ္တစ္ပ်က္၀ိုင္းေတာ္သားေတြနဲ႔ အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္းကူညီေပးခဲ့ၾကပါတယ္။

အလွဴဒါနပြဲေလးကို စာနယ္ဇင္း အေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ တက္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရပါတယ္။

စင္ကာပူႏိုင္ငံနဲ႔ ႏိုင္ငံအရပ္ရပ္က ေစတနာရွင္ ၁၁၁ ဦးတို႔ထံမွ စုစုေပါင္း ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၄၇သိန္း တိတိကို ေကာက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္။ (အလွဴရွင္စာရင္းကို side bar မွာ တင္ထားေပးပါတယ္ခင္ဗ်ာ)။

အလွဴအတြက္ လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္တဲ့ ခ်က္လက္မွတ္ကေလးပါ။

ေငြရေၾကာင္းလက္ခံျဖတ္ပိုင္းေလးပါ။

သနားစရာေကာင္းတဲ့ ခေလးငယ္ေလးေတြအတြက္ အခုလို ေစတနာထက္သန္စြာ ဝိုင္းဝန္းလွဴဒါန္းၾကေသာ အလွဴရွင္ေတြ အားလံုးကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ (ေနာင္ကိုလဲ ဒီလို အလွဴဒါနေလးေတြ ဝိုင္းဝန္း လုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ရာမွာ ပါဝင္ၾကမယ္လို႔လဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။)

ေက်းဇူးတင္မွတ္တမ္းလႊာေလးပါ။

ဒီ အလွဴေလး ျဖစ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ စတင္စီစဥ္ခဲ့သူ အမ အိျႏၵာ ၊ အလွဴေငြ ဝိုင္းဝန္းေကာက္ခံေပးခဲ့ၾကသူ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား အားလံုးကိုလည္း အထူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

ေနာက္ျပီး ေနမေကာင္း၊ မအားလပ္တဲ့ၾကားက အလွဴဒါနပြဲေလးအတြက္ စိတ္ေရာလူေရာ အေမာခံ စီစဥ္ေပးခဲ့တဲ့ မၾကီး မေနာ္ဟရီ ကိုလည္း အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အလွဴဒါနပြဲေလး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္း ကူညီေပးခဲ့ၾကသူေတြ အားလံုးကိုလဲ ေက်းဇူးအထူး တင္ရွိေၾကာင္းပါ....။

ဒီ အလွဴဒါနပြဲေလး အေၾကာင္းကို အမ အိျႏၵာ ဆီမွာ ၁၁ရက္ေန႕ကတည္းက ပို႔စ္တင္ထားတာ ဖတ္ျပီးသူေတြ ရွိၾကမွာပါ။ ပိုျပီး စံုစံုလင္လင္ သိခ်င္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း အမ အိျႏၵာ ရဲ႕ဘေလာ့မွာ လည္ပတ္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား...။

ေက်းဇူးတင္လ်က္

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ျမစ္ကမ္း၊ တံတား၊ ထိုင္ခံုေလးႏွင့္ အထီးက်န္ လူတစ္ေယာက္

မေန႔ကမွ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ စံုတြဲ အသစ္စက္စက္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ရထား အတူတူ စီးျပီး ျပန္လာမိတာကပဲ မွားေလသလား။ သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲႏွစ္ဦး.... ခ်စ္ၾကည္ႏူးေနတာ ျမင္ေနရတုန္းကေတာ့ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္ေနခဲ့တာ အေသအခ်ာပါ။ ကိုယ့္အိမ္ သူ႔အိမ္ ျပန္ဖို႔လမ္းခြဲတဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္သြားေတာ့မွ ျဗဳန္းခနဲ အထီးက်န္တဲ့ စိတ္ေတြက ႏိုးထလာခဲ့သည္။

“ ဟားးး....”

သက္ျပင္းေမာကို ဖြဖြ တစ္ခ်က္ မႈတ္ထုတ္ပစ္လိုက္ရင္း.... “မထူးဆန္းပါဘူး” လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္ေသာ္လည္း ဒါဟာ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို လွည့္စားျခင္း ဆိုတာ ဘာသာ သိေနျပန္သည္။ ကိုယ့္ စိတ္ကို ကိုယ္ ဘယ္လိုပဲ အားတင္းထားေပမဲ့ ဒီလမ္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္တိုင္း ပိုလို႔ လြမ္း... လြမ္းေနမိေနခဲ့တာ....။ အရင္ကလိုနင့္နင့္နဲနဲ မ်က္ရည္ဝဲမတတ္ မနာက်င္တတ္ေတာ့ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ လြမ္းဆြတ္ေနတတ္ပါသည္။
အထူးသျဖင့္ အခုလို ညမ်ိဳးေတြမွာေပါ့........။

ခ်စ္သူနဲ႔အတူ ၾကည္ႏူးစြာေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာ လမ္းကေလးသည္ ခုေတာ့ သိပ္ကို ေျခာက္ေသြ႕ အထီးက်န္ဆန္လြန္းလွသည္။ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ခ်ိဳျမိန္ယစ္မူးခဲ့ဖူးေသာ သူမ၏ ခ်စ္ျခင္းေတြက မာယာေတြတဲ့လား...။ ခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္ မယံုၾကည္ႏိုင္ခဲ့ေသး...။ ေဘးမွာ အတူရွိမေနႏိုင္ေတာ့ေသာ သူမကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတစြာျဖင့္ ဒီလမ္းကေလးေပၚမွာ သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္လို လြင့္ေမ်ာစိတ္ေတြႏွင့္ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖတ္သန္းလာရေသာ ညေတြက ၾကာရွည္ေနခဲ့ျပီ။

တီတီတာတာ ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ား၊ ကြ်န္ေတာ့ရင္တစ္ခြင္လံုးကို သိမ္ေမြ႕ေသာ ငလ်င္တစ္ခု ဖန္ဆင္းေပးႏိုင္ေသာ အျပံဳးမ်ား..၊ ခ်ိဳခ်ိဳလြင္လြင္ ရယ္သံမ်ား.......၊ အရာရာအားလံုးသည္ မိုးသားေကာင္းကင္ထက္က တိမ္တိုက္မ်ားလို လြင့္ေမ်ာေပ်ာက္ကြယ္လို႔ သြားခဲ့ၾကျပီ။
သူမထံမွ ယုယၾကင္နာမႈမ်ား၊ ျမတ္ႏိုးမႈမ်ား.. ေနာက္ျပီး အခ်စ္ေတြ.... “ရူးမတတ္ ခ်စ္ရပါတယ္” ဆိုေလခဲ့ေသာ သူမ၏ အခ်စ္ေတြေလ.... ဒါေတြကို သူမရင္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လည္ရွာေဖြလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး..။ ေသခ်ာတယ္...။ သူမရင္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဆိုတာ ရွိမေနေတာ့ဘူးးးး...။

ကြ်န္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးစြာ... မက္ေမာခဲ့ေသာ သူမ၏ အနမ္းမ်ားကို သတိရမိေတာ့ လူက လမ္းေလွ်ာက္လို႔မရေအာင္ ဒူးေတြ ေခြညႊတ္က်ခ်င္လာသည္။

သူမႏွင့္ အတူ ျဖတ္သန္းေနက် တံတားေလးတစ္ခုကို လွမ္းျမင္ေနရျပီ..။ အဲ့ဒီ တံတားေလးကို မျဖတ္ခင္ ျမစ္ကမ္း နံေဘးက ခံုတန္းေလးေပၚမွာ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ မေပၚမခ်င္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အျမဲထိုင္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ထိုခံုတန္းေလးရွိရာသို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ဇြတ္အတင္း ဆြဲေခၚသြားရင္း ခံုေလးနားေရာက္ေတာ့ လူက အရုပ္က်ိဳးျပတ္....။
ျမစ္ျပင္ကို ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလႏုေအးကလည္း အရင္လို ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြကို လန္းဆန္းႏိုင္ဖို႔ မစြမ္းႏိုင္ေတာ့...။
ဒီခံုကေလးေပၚမွာေပါ့.. သူမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ညခ်မ္းေတြကို ေအးေအးလူလူ၊ ေနာက္ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ အတူထိုင္ျပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ခဲ့ၾကတာ။
ဒီခံုကေလးေပၚမွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ပခံုးေပၚ ေခါင္းမွီေနတတ္တဲ့....၊ ကြ်န္ေတာ့္ ေပါင္ေပၚ ေခါင္းတင္ရင္း ေမွးစက္ေနခဲ့ဖူးတဲ့...... သူမရဲ႕ နဖူး၊ သူမရဲ႕ပါးျပင္ ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး.. ညင္သာဖြဖြ နမ္းရိႈက္ခဲ့ဖူးတာ။ တခါတရံမွာ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြဆီ အနမ္းေတြ နယ္ကြ်ံမိရင္ေတာ့ “ကိုကိုေနာ္၊ လူျမင္ကြင္းမွာ သိပ္ကဲမေနနဲ႔” ဟု သူမက စိတ္ဆိုးတတ္ေသးသည္...။ ထိုအခါတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က သူမ၏ ဆံပင္ေလးေတြကို ဆြဲဖြကာ “ကို္ယ့္ခ်စ္သူ ကိုယ္နမ္းတာပဲကြာ၊ ေနာက္ျပီး ဒီအခ်ိန္ၾကီး ဘယ္သူမွ ဒီနားလာ လမ္းမေလွ်ာက္ဘူး” လို႔ ဆင္ေျခေပးလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အျမဲ အရည္ေဖ်ာ္ခ်တတ္ေသာ မ်က္ေစာင္းလွလွကို စူတူတူႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ အတူ သူမက ေပးေလသည္။

“အသည္းယားေအာင္ မလုပ္နဲ႔”

အဲဒီလို ကြ်န္ေတာ္က အံၾကိတ္ကာ ေျပာလွ်င္ေတာ့ သူမက မ်က္ႏွာကို လက္ဖဝါးႏွစ္ဘက္ႏွင့္ အုပ္ကာ သေဘာက်စြာ ရယ္တတ္ပါသည္။

သူမ၏ ရယ္သံလြင္လြင္ကိုပါ ျဖတ္ခနဲ ျပန္ၾကားမိေတာ့မွ မွိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးအစံုကို ကပ်ာကယာ ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ အနီးအနားမွာ ဘယ္သူမွ် မရွိ..။

ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ...။

“ ဟားးး....”

ေခါင္းကို ေနာက္သို႔ လွန္ခ်ပစ္လိုက္ရင္း သူမထံပါး စီးေမ်ာသြားေသာ စိတ္ေတြကို ကေသာကေမ်ာ လိုက္သိမ္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳးစားမိသည္။

လြမ္းတယ္ ေကာင္မေလး... ရယ္.......။ အရာရာ ယံုၾကည္ထားမိခဲ့သမွ် ႏွလံုးသားေတြ တဖဲ့ဖဲ့ေၾကြေအာင္ တမင္လုပ္ရက္ခဲ့ေလသလား...။ ခုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ ေဝဒနာကို ၾကိတ္မွိတ္ ခံစားရင္း အလြမ္းေတြသာ ကို္ယ့္အေဖာ္ ျဖစ္ေနခဲ့ေပါ့။

ႏွလံုးသား ဒဏ္ရာကို အစားထိုးတစ္ခုနဲ႔ေရာ ေျဖသိမ့္ႏိုင္မတဲ့လား.....။
နားေထာင္ျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေတြတိုင္းမွာ သူမက ပါေနသည္။ ဖတ္ေနမိတဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြထဲမွာလဲ သူမကို ေတြ႕ေနရျပန္သည္။ စာေတြေရးျဖစ္ရင္လဲ သူမ အေၾကာင္းေတြပဲ။ အလုပ္ လုပ္ေနလဲ သူမပံုရိပ္ေတြက တဝဲလည္လည္..။ စားလဲ ဒီစိတ္၊ သြားလဲ ဒီစိတ္... ဒီလိုနဲ႔ လူလဲ တစ္ျဖည္းျဖည္း လံုးပါးပါးေတာ့မယ္ ထင္ရဲ႕။
စိတ္ေတြက ထိန္းခ်ဳပ္ေလ.. ပိုတင္းက်ပ္လာေလ........။

နာက်ည္းပစ္လိုက္စမ္း...၊ ေမ့ပစ္လိုက္စမ္း... ဘယ္လိုပဲ စိတ္အားတင္းတင္း... တစ္ခ်ိန္က သူမရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကိုသာ တမ္းတလြမ္းေမာလို႔..။ သူမရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ အသိအာရံုေတြ အတံုးအရံုး က်ဆံုးလို႔...။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ဝိဥာဥ္ဟာလဲ ေၾကြက်သြားတဲ့ သစ္ရြက္တစ္ရြက္လို သူမရွိရာ အတိတ္ေတြထဲသာ လြင့္ေမ်ာေနေတာ့တယ္။ ဒီလမ္းေလးထဲကို ျဖတ္သန္းလာရတိုင္း........၊ ဒီခံုတန္းေလးမွာ ထိုင္ေနမိတိုင္း.... အရင္လို ႏွစ္ကိုယ္တူ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ေတြကို ျပန္ျပန္လြမ္းကာ ေျဖ မေျပသာႏိုင္ခဲ့....။

“ ဟားးး....”

ႏွလံုးသား တစ္ခုလံုး ေမာဟိုက္ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္။ စိုစြတ္စ ျပဳလာတဲ့ ဒီမ်က္ဝန္းေတြကိုသာ ကြ်န္ေတာ္ တူးတူးခါးခါး နာက်ည္းေနေပမဲ့ တိတ္တဆိတ္ စြန္႔ခြာသြားခဲ့ေသာ သူမကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မနာက်ည္းႏိုင္ပါ။

ခုေတာ့ အလြမ္းေတြမစဲ.. တစ္ေယာက္တည္း... တစ္ကယ္ကို တစ္ေယာက္တည္း.......

“အရင္လို ခ်စ္တဲ့စိတ္ေတြကို လြမ္းတယ္........”

_______________________________________________

ဝန္ခံခ်က္။ ။ “ေဇာ္ဝင္းထြဋ္” ရဲ႕ “အထီးက်န္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ခံစား ေရးဖြဲ႕ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ MP3 ကို ဒီမွာ 01 A Htee Kyan.mp3 သြားနားေထာင္လို႔ ရသလို ေအာက္မွာလဲ ဖြင့္ျပီး နားဆင္လို႔ ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

မမဝါ ေမးတဲ့ ေနာင္လာမယ္႔ ၅ နွစ္

ေနာင္လာမယ္႔ ၅ နွစ္မွာ....

၁။ ဘာအလုပ္လုပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲ......

မမ၀ါက ေမးလာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က အင္မတန္မွ အလုပ္ လုပ္ဖို႔ ပ်င္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလေတာ့ ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ သိပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာ ရွားရွားပါးပါး တစ္ခု၊ႏွစ္ခုေလာက္ပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ျခံစိုက္ျခင္းပါ။ ပထမကေတာ့ ေကာ္ဖီၾကိဳက္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ေကာ္ဖီျခံေလး တစ္ျခံ ပိုင္ဖို႔ အင္မတန္ ဆႏၵရွိပါတယ္။ ဒုတိယကေတာ့ လၻက္ျခံပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိုးကုတ္ျမိဳ႕ေလးမွာ လၻက္ စိုက္ပ်ိဳးျခင္းဟာလည္း အေရးပါတဲ့ စီးပြားေရး ေစ်းကြက္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ လၻက္ ခူးခ်ိန္ နဲ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ၾကံဳတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီး လၻက္ျခံ တစ္ျခံျခံမွာ လၻက္ လိုက္ခူးၾက၊ ရိုးရာ ေပါင္းဖိုၾကီးေတြနဲ႔ ေပါင္းတန္ေပါင္း၊ စိုတန္စို၊ ေျခာက္တန္ေျခာက္...... လၻက္ျခံထဲမွာ သိပ္ကို ေပ်ာ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ျခံေလးထဲမွာ ရာသီစာ သီးပင္၊ စားပင္ေလးေတြနဲ႔ ဥယ်ာဥ္ေလးတစ္ခု (တစ္ခ်ိန္မွာမ်ား ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားလာေရး လုပ္ငန္းေတြ ျမန္မာျပည္မွာ စည္ပင္တိုးတက္လာတဲ့အခါက်... ) ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိုးကုတ္ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ သဘာ၀ ရွဳခင္းအလွေတြကို လာေရာက္ ခံစားၾကတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ ဥယ်ာဥ္ျခံေလးဟာ ရိုးရာလဲမပ်က္၊ ေခာတ္နဲ႔လဲ ညီတဲ့ Tourist Attraction ေနရာေလး တစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစား ဖန္တီးခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီး ျခံထြက္သီးႏွံေတြနဲ႔ အတူ သဘာ၀ အသီးေဖ်ာ္ရည္ အေအးစံုနဲ႔ ျခံထြက္ ေကာ္ဖီမႈန္႔ လက္ေရြးစင္ကို သီးသန္႔ သံုးထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ကိုလည္း တြဲဖက္ ဖြင့္ထားခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒီ ဆိုင္ကေလးဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေအးေဆးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ျခံ ရႈခင္းအလွကို ခံစားရင္း ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၊ အေအးတစ္ခြက္ကို စိတ္ၾကည္ႏူးေက်နပ္စြာ အပန္းေျဖ အနားယူႏိုင္တဲ့ ေနရာေလး တစ္ခု ျဖစ္ေစရမွာေပါ့။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးလြန္း၊ ၀ါသနာ ပါလြန္းလို႔ ဆည္းပူး ေလ့လာခဲ့တဲ့ ဗိသုကာပညာရပ္ပါ။ ဗိသုကာ ပညာရပ္ကို လိုက္စားေလ၊ ပိုျပီး တန္ဖိုးထားမိေလပါပဲ။ အင္မတန္မွ နက္နဲ က်ယ္ဝန္းသလို စိတ္လဲ အင္မတန္ ၾကည္စင္ ျငိမ္းခ်မ္းေစတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။ ကိုယ္ရည္မွန္းထားတဲ့ ဘ၀ေလး တစ္ခုကို အစပ်ိဳးမိျပီ ဆိုတာနဲ႔ ဗိသုကာပညာရပ္နဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ လူေနအိမ္ပံုစံေလးေတြကို ေအးေအးေဆးေဆး စိတ္ကူးယဥ္ ပံုေဖာ္ျပီး ေဆာက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ ဗိသုကာပညာရွင္ ျဖစ္ဖို႔ အစတည္းက မေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္ ဒီဇိုင္းဖန္တီးေပးထားတဲ့ အေဆာက္အဦးကို အသံုးခ်တဲ့သူေတြ အားလံုး အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။


၂။ မိမိရဲ႕စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ဖက္ (သ႔ို)စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ေရး .....


ဒီေမးခြန္းကေတာ့ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ လူပ်ိဳသိုးၾကီးအတြက္ ေျဖရ အေတာ္ခက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။

ငယ္ငယ္ကေတာ့

၁။ စိတ္ထားျဖဴစင္ ရိုးသားရမယ္ (ေထြလီကာလီ၊ မူယာမာယာေတြ မရွိတဲ့ စိတ္ရွင္းရွင္း မိန္းခေလးမ်ိဳးေပါ့)
၂။ ဗုဒၵဘာသာကို ကိုင္းရိႈင္းရိုေသသူ ျဖစ္ရမယ္ (တရားသိရံုနဲ႔ မရ၊ တရားရွိသူလဲ ျဖစ္ရမယ္)
၃။ ဆံပင္ရွည္ရမယ္ (ဆံပင္ရွည္ကို မေပမရႈပ္၊ မနံေစာ္ေအာင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္သူလဲ ျဖစ္ရမယ္)
၄။ အရပ္ျမင့္ရမယ္ (ကြ်န္ေတာ့္နားရြက္ထိ မွီတဲ့အရပ္ေလာက္ဆို ရျပီ)
၅။ အသားျဖဴရမယ္ (ငယ္ကတည္းက အသားမဲတဲ့သူမ်ားဆို အနားကို အကပ္မခံတာ.. ငယ္က်င့္မေပ်ာက္တာ ခက္တယ္.. :-P )
၆။အေခ်ာအလွထိပ္ေခါင္ ျဖစ္စရာမလိုေပမဲ့ ေခ်ာေတာ့ ေခ်ာရမယ္ (မေခ်ာရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တြဲသြားတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ခ်ည္းပဲ ထင္ရွားေနမွာေပါ့ :-P )

ေနာက္ အခ်က္အခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးတယ္.. မမွတ္မိေတာ့ပါဘူးး။ (မွတ္မိလို႔ ဆက္ေရးရင္လဲ အဆဲခံရေတာ့မယ္။ အခု အခ်က္ ေျခာက္ခ်က္နဲ႔တင္ အျမင္ကတ္ခံေနရေလာက္ပီ...။)
အဲဒီလို စိတ္ကူး ယဥ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

စိတ္ကူးေတြဟာ အသက္အရြယ္အလိုက္ပဲ ေျပာင္းလဲသြားသလားး။

ဒီခု အခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီ စံေတြ ဘာမွ မရွိေတာ့ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးသားက ဘာသာေဗဒနဲ႔ သူ႔ႏွလံုးသားက ဘာသာေဗဒ သေဘာတူညီမွ်ဖို႔နဲ႔ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး နားလည္ႏိုင္ၾကဖို႔ပဲ စိတ္ထဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။

ငယ္ငယ္ကေတာ့အခ်စ္မွာ အခ်စ္တစ္ခုတည္းရွိေနရံုနဲ႔ ခိုင္ျမဲျပီ လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့ဖူးေပမဲ့ အခ်စ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ကိစၥေတြက အေတာ္ေလး ရႈပ္ေထြးပါလား ဆိုတဲ့ အေတြးတစ္ခုက (အဲလိုေတြးမိတာ ကြ်န္ေတာ္ ညံ့လို႔ပဲ ေနမွာပါ) ၀င္ေနေပမဲ့ အခ်စ္စစ္ကိုေတာ့ တန္ဖိုးထားတတ္ဆဲပါ။

ခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ခ်စ္သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို တစ္ေယာက္တည္းပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ဆဲ။ (ဒါေပသည့္ ကုသိုလ္ၾကမၼာ မမွီပါခဲ့ ေပါ့ဗ်ာ) ။ ေနာင္လာမည့္ ငါးႏွစ္ထိ ဒီ မိုးကုတ္သားဟာ ဘ၀ပင္လယ္ၾကီး ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္းမွာ ဆိုက္ကပ္ ရပ္နားမလဲ.... ကိုယ္တိုင္ေတာင္...... မသိႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္.....


မမဝါ တို႔လို ေအာင္ျမင္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေတြကို အားက်ေနရံုကလြဲျပီး............


ကဲ.. မမဝါေရ....
ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္ပါ လို႔......

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ညီမေလး လိေမၼာ္ခ်စ္သူ ရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြ

ေမ်ာပါျခင္း

မနက္.....
ႏုိးလာတယ္
အိပ္ေရးေတာ့မဝဘူး
သြားတယ္...လာတယ္
လူေတြ လူေတြ
တုိးတုိး ႀကိတ္ႀကိတ္ပါပဲ
စက္႐ုံထဲဝင္ဖုိ႕ တန္းစီေနသလုိမ်ဳိးေပါ့။

ေန႕လည္....
စားပါတယ္
ဆႏၵေတာ့ သိပ္မပါဘူး
ကုိယ္႕အႀကဳိက္ ကုိယ္႕စ႐ုိက္မဟုတ္ေပမယ္႕
လူေတြ လူေတြ
တုိးတုိး ႀကိတ္ႀကိတ္ပါပဲ
ဒီအခ်ိန္မွာပဲဲ အၿပီးစားရမွာကုိး။

ၫေန......
ျပန္ဖုိ႕ဟန္ျပင္တယ္
ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ေပါ့
ကုိယ္႕အိမ္လုိ မေႏြးေထြြးေပမယ္႕
ဒါဟာလက္႐ွိ ကုိယ္႕အိမ္မုိ႕
ဒီကုိပဲ ျပန္ရဦးမယ္
လူေတြ လူေတြ
တုိးတုိး ႀကိတ္ႀကိတ္ပါပဲ
အသုိက္အျမဳံဆီ ျပန္ေနၾကပါေပါ့။

ေၾသာ္္.....ဒီလုိနဲ့ပဲ
ရက္ေတြလေျပာင္း
လေတြႏွစ္ေျပာင္းလုိ႕
ရာသီဘယ္ႏွစ္ခု ေျပာင္းခဲ့ၿပီလဲ
ငါ့မွာေတာ့ အသားမက်ႏုိင္ခဲ့။

ဟုိစဥ္ အတိတ္ဘဝ
ျပန္ကာ ရေလမလားရယ္လုိ႕
ေမွ်ာ္လဲ ေမွ်ာ္မိပါရဲ့။
လက္တစ္ဆုပ္စာ
ကြၽန္းပိစိေလးမွာ
စက္႐ုပ္ တစ္႐ုပ္ပမာ
ဒါဟာ ငါပဲေပါ့။

အမ်ားသူငွာလဲ
ဒီလုိ ပါပဲရယ္လုိ႕
ရေသ႕စိတ္ေျဖ
ငါ.....ႀကိတ္မွိတ္ေနရတယ္။

ကုိယ္႕ဘဝကုိယ္ေက်ာင္း
ကုိယ္႕လမ္းကုိယ္ေဖာက္လုိ႕
ကုိယ္႕အိပ္မက္ကုိယ္မက္လုိ႕
ဆႏၵစိတ္ကူး
အ႐ူးအမူးျဖစ္ခဲ့လဲ
တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဒဏ္ရာရ
ငါ.......မွားခဲ့ေလၿပီလားကြယ္.....။ ။

လိေမၼာ္ခ်စ္သူ

ရီေမာျခင္း
အလြမ္း အေဆြးေတြနဲ့
ငါ့ႏွလုံးသားက
တစ္ျဖည္းျဖည္း ပါးပါးလာတယ္။ ။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း အလင္းေရာင္နဲ့
အ႐ုဏ္ဦး မနက္ခင္းေတြလဲ
တစ္ျဖည္းျဖည္း ေမွးမွိန္။ ။
ေနဝင္ရီ တစ္ေရာ
ၫေေနခင္း အလင္းေတြလဲ
အိပ္မက္လွလွေတြ မဖန္ဆင္းႏုိင္ခဲ့။ ။
အေျပာလြယ္သေလာက္
လုပ္ရခက္တဲ့
"နားလည္ျခင္း" ဆုိတဲ့
ေဝါဟာရ တစ္ခုဟာ
ငါ့ႏွလုံးသားကုိ ဝါးၿမဳိ
ငါ့ေသြးသားထဲ စိမ့္ဝင္လုုိ႕
လွပစြာ......ငါ.....ျပဳံးတတ္ခဲ့ၿပီေလ။ ။

လိေမၼာ္ခ်စ္သူ

ေဝး

စြယ္ေတာ္တစ္ခက္နဲ႔
အလြမ္းမပ်က္ခဲ့တဲ့ဲ့
ပန္္းတစ္ပြင့္.......ငါ
ေႏြဦးေတးသီတဲ့
ဥၾသေလးေတြက
ေလွာင္ေျပာင္ ေနၾကၿပီလား? ။

စြယ္ေတာ္တစ္ခက္နဲ႔
ဘဝင္မွွာ မက္ေစတဲ့
ငါ႕လမင္းေလး.....မင္း
ပူပူေဆြးေဆြး
အေတြးေအးေအးနဲ႔
အေနေဝးေဝး ျဖစ္ခဲ့ၾကျပီေလ။

စြယ္ေတာ္တစ္ခက္နဲ႔
ဘဝ အဆက္ဆက္
မခြဲတစ္သက္လုိ႕
တူတူဟစ္ေႂကြး
ခ်စ္ေတးေတြသီခဲ့လည္း......
ကံၾကမၼာရယ္
မ , ဖန္လာေတာ့
ငါတုိ႕ေတြ........ေဝးေဝး.....ေဝးခဲ့ၿပီေပါ့ကြယ္။ ။

လိေမၼာ္ခ်စ္သူ

ကြ်န္ေတာ့္ ညီမေလး လိေမၼာ္ခ်စ္သူ အတြက္ သူေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။ အသစ္ တင္စရာမရွိေတာ့ ဆားခ်က္ျခင္း တစ္မ်ိဳးေပါ့.....။ :-P

(“ဓာတ္ပံု” ေလးေတြက အင္တာနက္က ရွာပီး သိမ္းထားတာေတြပါ။ လင့္ခ္ေတြ မွတ္ဖို႔ ေမ႔သြားတဲ့အတြက္ ခရက္ဒစ္ မေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။)

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ျမတ္ႏိုးျခင္း သစ္ပင္

(Photo Credit to : thepeepmeister)

အခန္းေလးက လိုအပ္တာထက္ ပိုမို ေမွာင္လဲ့ေနေလသလား။ ကြ်န္ေတာ့္ အာရံုေတြကပဲ ေ၀၀ါးေနေလသလား။ မေသခ်ာပါ။ အခ်ိန္က ညေန ေန၀င္ရီတေရာလား၊ ေမွာင္စျပဳေနျပီလား။ ဟင့္အင္း.. ကြ်န္ေတာ္ မမွတ္မိခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ရွာေဖြေနတာက ဒီအခန္းေလးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔အတူ အျမဲ ရွိေနခဲ့ေသာ သစ္ပင္ေလးသာ ျဖစ္သည္။

ထိုသစ္ပင္ေလးကို ဒီအခန္းထဲ ေျပာင္းေရႊ႕လာကာစကရင္း ကြ်န္ေတာ္ စိုက္ပ်ိဳးထားခဲ့သည္။ မနက္ခင္း အလုပ္မသြားခင္မွာ ကြ်န္ေတာ္က “ေကာင္းေသာ နံနက္ခင္းပါ” လို႔ ထိုသစ္ပင္ေလးကို အျမဲ ႏႈတ္ဆက္တတ္သည္။ ညေန အခန္းထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေရာက္လွ်င္လည္း ထိုသစ္ပင္ေလး၏ အရြက္ေတြ ၀ါက်င္ေနသလား၊ ေရလိုသလား..။ အျမဲ ဂရုစိုက္ ၾကည့္တတ္ပါသည္။
တစ္ေန႔တစ္ျခား ရွင္သန္လွပလာေသာ ထို သစ္ပင္ေလးကို အျမတ္တႏိုး ေစာင့္ၾကည့္ ၾကည္ႏူးရသည့္ အရသာကို ကြ်န္ေတာ္ စာဖြဲ႔ မျပတတ္ပါ။ ခိုင္းႏိႈင္းစရာေတြ အပံုအပင္ရွိေသာ္လည္း ၾကည္ႏူးရိပ္ကိုမွ် မွီေအာင္ မညႊန္းႏိုင္မွန္း ကြ်န္ေတာ္ ဆိုပါက “ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ စိုက္တာမ်ားကြာ၊ ဘာမ်ား ၾကီးက်ယ္တာ က်လို႔ ” ဟု ေလွာင္ၾကပါလိမ့္မည္။

သို႔ေသာ္ ကိုယ္တြယ္တာ ခ်စ္ခင္ေသာ၊ သံေယာဇဥ္ျငိတြယ္ေသာ၊ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားစြာ ေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ က်န္းမာသန္စြမ္းစြာ ရွင္သန္လွပေနတာ ျမင္ရတိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာမႈတစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ရသည္။ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္မႈေတြလည္း သက္သာရာ ရေၾကာင္း ၀န္ခံပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္၏ တစ္ကိုယ္ရည္ ေသြ႕ေျခာက္မႈမ်ားကို ထိုသစ္ပင္ေလး၏ စိမ္းစိုမႈတို႔က ေျဖေဖ်ာက္ေပးခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ား၊ ပင္ပန္းမႈမ်ားကို ထိုသစ္ပင္ေလး၏ ႏူးညံ့ေသာ ရနံ႔တစ္မ်ိဳးက လန္းဆတ္ျငိမ္သက္ေစခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ အထီးက်န္လာတိုင္း ထိုသစ္ပင္ေလးက ကြ်န္ေတာ္ ရင္ဖြင့္သမွ် နားေထာင္ေပးခဲ့သလို သူ၏ သစ္ရြက္ေလးေတြကို ေရေဆးသန္႔စင္ေပးရင္း ယုယစြာ ကြ်န္ေတာ္ နမ္းေမႊးလိုက္တိုင္းလဲ မျငင္းဆန္တတ္ခဲ့ပါ။ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ (တစ္ခါတစ္ရံ) သူလိုအပ္မည္ထင္သည့္ အလင္းကို ထိေတြ႔ခြင့္ ေပးထားရင္း၊ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ၾကည္ျမေသာ အရြက္စိမ္းေလးမ်ား ေတာက္ပေနတာ ထိုင္ၾကည့္ေနရင္းလဲ ကြ်န္ေတာ္က စိတ္ၾကည္ႏူးတတ္ျပန္ေသးသည္။ ႏူးညံ့လွပသေလာက္ ထိခိုက္ပြန္းရွလြယ္ေသာ ထိုသစ္ပင္ကေလးကို တန္ဖိုးထားလြန္းစြာ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေစာင့္ေရွာက္ေနရျခင္းကပင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အႏုပညာတစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္လား...။

ထိုသစ္ပင္ကေလးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ ျငိတြယ္မႈ သံေယာဇဥ္ မည္မွ် ခိုင္ျမဲေနသည္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ သိရခ်ိန္မွာေတာ့ အရာရာသည္ ေနာက္က်သြားခဲ့ျပီ။ ဆယ္ရက္တာမွ် ၾကာေသာ ခရီးတစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ထြက္သြားေတာ့ သစ္ပင္ေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ အတူေန သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ကြ်န္ေတာ္ အပ္မထားခဲ့မိ။ သူ႔အတြက္ ဆယ္ရက္စာ လိုအပ္မည့္ ေရပမာဏကို သစ္ပင္ေလး၏ အျမစ္ေတြ ေရ ျမွဳပ္သည္ အထိ ေလာင္းထားေပးခဲ့သည္။

ခရီးကေန ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အခန္းထဲ ၀င္၀င္ခ်င္း ကြ်န္ေတာ္ ေျပးၾကည့္မိသည္က ထို သစ္ပင္ေလးဆီသို႔။ ၀ါက်င္စ ျပဳေနေသာ အရြက္တစ္ခ်ိဳ႕ကို တယုတယ ကြ်န္ေတာ္ ေခြ်ခ်ေပးရင္း သစ္ပင္ေလး၏ ရြက္သစ္ေလးေတြ အရင္လို စိမ္းျမ စိုလက္မေနေတာ့တာ သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ျပီး ဂရုစိုက္လွ်င္ အရင္လို စိမ္းစိုလန္းဆန္းလာမည္ဟုသာ ထင္ခဲ့မိေလသည္။

ခရီးကေန ျပန္ေရာက္ကတည္းက အပင္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ တသသ ေစာင့္ၾကည့္ ယုယခ့ဲသည္။ ေနေရာင္ကို ေသခ်ာျပသည္။ ေရထည့္ေပးထားခဲ့တာ မ်ားသြားေသာေၾကာင့္ ေဆြးရိသြားေသာ အျမစ္ေတြႏွင့္ရိုးတံတစ္ခ်ိဳ႕ကို ေသခ်ာဖယ္ထုတ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သစ္ပင္ေလး၏ သစ္ရြက္ေတြက တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ၀ါလို႔သာ လာေတာ့သည္။ သူ၏ ပင္စည္သည္လည္း အရင္လို မၾကံ့ခိုင္ေတာ့။ လံုး၀ ေျခာက္ေသြ႕သြားေသာ ရြက္၀ါတစ္ခ်ိဳ႕ကို ဖယ္ရွားတိုင္း ပင္စည္ေလး မထိခိုက္မိေစရန္ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ေလး ဂရုစိုက္ကာ ေျခြရေလသည္။

တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ေျခာက္ေသြ႔လာေသာ သစ္ပင္ေလးကို ထိုင္ၾကည့္ရင္း၊ ရြက္ႏုစိမ္းေတြ စည္ေ၀မလာႏိုင္ေတာ့တာမွန္း သိရက္ႏွင့္ အရြက္သစ္ေလးေတြ ထြက္လာမလား ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ၊တစ္ေန႔တစ္ျခား ၀မ္းနည္းစိတ္ေတြကသာ ပို တိုးလို႔ လာ၏။ ၀ါက်င္ညိွဳးေျခာက္သြားေသာ သစ္ရြက္ေလးေတြကို ဖဲ့ေခြ်ရတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ရင္မွာ နာက်င္လြန္းလွသည္။ သစ္ပင္ေလး ျပန္ မရွင္သန္လာေတာ့ဘူးလား။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ဘယ္လိုမွ မကယ္တင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ တစ္ေန႔တစ္ျခား ေျခာက္ေသြ႕ေသဆံုးသြားေတာ့မယ့္ ထိုသစ္ပင္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနႏိုင္ရမွာပါလိမ့္။

“ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ပ်က္ ” လို႔ ဘယ္လိုပင္ တရားခ်ခ်၊ ႏွလံုးသားထဲက တစ္ဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲေနေသာ ေ၀ဒနာကို ဘယ္လိုမွ ေျဖသာမရႏိုင္ေတာ့။

“ ေရေတြ အမ်ားၾကီး မေလာင္းထားခဲ့ရင္ သစ္ပင္ေလး ခုလို ေသရမွာမဟုတ္ဘူး ”

“ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီမွာ အပ္ထားခဲ့မိရင္ သူ ရွင္သန္ခြင့္ရခ်င္ရေနအံုးမွာ ”

ေနာင္တေတြ တေပြ႕တပိုက္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ ျဖစ္ရေသာ္လည္း သစ္ပင္ေလးကေတာ့ ျပန္လည္ စိမ္းစိုလန္းဆန္း မလာေတာ့ပါ။ သူ ေသြ႔ေျခာက္ေသဆံုးသြားရျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ အျပစ္ လံုးလံုးလ်ားလ်ားသာ ျဖစ္၏။ ထိုအသိက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကို အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ကြဲေၾကေစခဲ့ျပီ။ အရာရာသည္ တစ္က ျပန္စလို႔မရေတာ့။ အားလံုးျပီးခဲ့ျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ေသာ၊ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာေသာ၊ ေနာက္ျပီး ခ်စ္ေသာ ထိုသစ္ပင္ေလး တျဖည္းျဖည္း ေသဆံုးသြားတာကို ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနရေသာ အျဖစ္ေလာက္ ေၾကကြဲစရာေကာင္းတာမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ် မခံစားဖူးခဲ့မွန္း သစ္ပင္ေလး သိႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ ဆယ္ရက္တာမွ် သူ႔ကို ဂရုမစိုက္ပဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့ေလေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုမ်ား.. သူ.. နာက်ည္းေနေလမည္လား..။ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေန႕စဥ္ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စား ေနခဲ့ေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္.... သူ႔ေရေသာက္ျမစ္ေတြ မြန္းက်ပ္ေသဆံုးေစသည္ထိ ေရျဖည့္ခဲ့မိေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို... မုန္းတီးသြားေလျပီလား။ သူ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုကၡအတိ ေရာက္ခဲ့ရပါလိမ့္။ အေတြးေတြႏွင့္ ခါးသီးစြာ ပူေလာင္ရင္း သစ္ပင္ေလး၏ ေနာက္ဆံုး သစ္ရြက္ ေၾကြသည္ထိ၊ သူ႔ပင္စည္ေလး အားအင္ကုန္ဆံုးလဲျပိဳက်သည္ထိ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနႏိုင္ပါ့မည္လား။ သို႔ေသာ္... သစ္ပင္ေလး ကြ်န္ေတာ့္ ျမင္ကြင္းမွ လံုး၀ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္ထိ သူ..... ျပန္ရွင္သန္လာေလမလား ... ေမွ်ာ္လင့္ေနခ်င္ပါေသးသည္။

အခန္းေလးက လိုအပ္တာထက္ ပိုမို ေမွာင္လဲ့ေနေလသလား။ ကြ်န္ေတာ့ အာရံုေတြကပဲ ေ၀၀ါးေနေလသလား။ မေသခ်ာပါ။ အခ်ိန္က ညေန ေန၀င္ရီတေရာလား၊ ေမွာင္စျပဳေနျပီလား။ ဟင့္အင္း.. ကြ်န္ေတာ္ မမွတ္မိခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ရွာေဖြေနတာက ဒီအခန္းေလးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔အတူ အျမဲ ရွိေနခဲ့ေသာ သစ္ပင္ေလးသာ ျဖစ္သည္။
တစ္ခါတစ္ခါ ျမတ္ႏိုးျခင္းသံေယာဇဥ္မ်ားသည္ အိပ္မက္မ်ားထဲတြင္ပင္ ထာဝရ မတည္ျမဲႏိုင္သည္ကို အိမ္မက္ထဲမွာေရာ၊ တကယ့္ဘဝမွာပါ ကြ်န္ေတာ္က ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ပါသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာသာ ျပန္ရွာေတြ႔ႏိုင္ေတာ့မည့္ သစ္ပင္ေလးအတြက္... ကြ်န္ေတာ့္ အလြမ္းတို႔ကေတာ့.. ထာဝရ..... ေနာင္တတို႔ျဖင့္သာ.......။ ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ဘဲငန္းတစ္ေကာင္ရဲ႔ စိတ္

ေဆာင္းဦး ရာသီေတြမွာ ေတာင္ဘက္ကို ဦးတည္ျပီး ပ်ံသန္းေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အုပ္စုကို ေတြ႕ရင္ သတိထား ၾကည့္မိၾက၊ ေတြးမိၾကလား မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က 'V' ပံုသဏၭာန္ ပ်ံသန္း ေနၾကတာေလ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာလို႔ အဲ့ဒီလို ပ်ံသန္း ေနၾကတာလဲ။ သိပၸံနည္းက် ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ငွက္ တစ္ေကာင္ ခ်င္းစီက ေတာင္ပံခတ္လိုက္တိုင္း သူ႔ အေနာက္က လိုက္ပါလာတဲ့ ငွက္ေတြကို အလြယ္တကူ ပ်ံသန္းႏိုင္မဲ့ အားအဟုန္ေတြ ျဖစ္ေစတယ္။ အဲ့ဒီလို V ပံုသဏၭာန္ ပ်ံသန္းတဲ့အခါမွာ ငွက္တစ္အုပ္လံုးရဲ႕ ပ်ံသန္းမႈ ႏံႈးဟာ ငွက္တစ္ေကာင္ ခ်င္းစီ ပ်ံသန္း တာထက္ ၇၁ ရာခိုင္ႏံႈး ပိုျပီး ခရီး ေရာက္ေစတယ္။
အသင္းအဖြဲ႕စိတ္ အျပည့္နဲ႔ အတူတကြ ခရီးသြားၾကမယ္၊ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ႔ ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ၾကမယ္ဆိုရင္ လိုရာပန္းတိုင္ကို ျမန္ျမန္ ေရာက္ႏိုင္ တယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထဲက တစ္ေကာင္ေကာင္က ဖြဲ႕စည္းမႈ ပံုသဏၭာန္ (formation) ထဲကေန အျပင္ ေရာက္သြားျပီဆိုရင္ ပ်ံသန္းရာမွာ ခက္ခဲ ေလးလံမႈ၊ ေႏွးေကြးမႈေတြကို ခ်က္ခ်င္း ခံစားရတတ္တဲ့ အတြက္ ငွက္အုပ္ထဲကို အျမန္ ျပန္ဝင္ ေပါင္းစည္းျပီး ေရွ႕က ေခါင္းေဆာင္ငွက္ ဆီက ရတဲ့ ျမႇင့္တင္ျခင္း စြမ္းအား (lifting power) အေထာက္အပံ့ကို ရယူ အားျပဳျပီး ပ်ံသန္းၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က စုစည္းညီညြတ္စိတ္ ရွိၾကမယ္ဆို သြားရာ၊ ဦးတည္ရာခ်င္း တူတဲ့ သူေတြနဲ႔ အတူသြားရင္ ပိုျမန္လိမ့္မယ္ ဆိုတာ နားလည္ၾကတယ္။
ထိပ္ဆံုးကေန ဦးေဆာင္ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ဘဲငန္းက ေမာလာျပီဆိုရင္ အုပ္စုရဲ႕ ေနာက္ေတာင္ပံ ဘက္ဆီ ဆုတ္သြားပီး တျခား ငွက္တစ္ေကာင္က အဲ့ဒီေနရာကို အစားထိုး ေနရာယူျပီး ပ်ံသန္းၾကတယ္။ တာဝန္ကို အလွည့္က် ယူၾကပါတယ္။ ဒါဟာ စဥ္းစား ခ်င့္ခ်ိန္မႈေတြနဲ႔ ၀ီရိယအထူးစုိက္ထုတ္ျပီး စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ပါဝင္ လႈပ္ရွားၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြရဲ႕အသင္းအဖြဲ႕ စုစည္းမႈပဲေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ ေရွ႕က ဦးေဆာင္ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ကို ခြန္အား အျပည့္နဲ႔ ပ်ံသန္းႏိုင္ဖို႔ ေနာက္ကေန ဟစ္ေအာ္ အားေပးၾကတယ္။ သင္တို႔ ေရာ အေနာက္ကေန ဟစ္ေအာ္ ၾကတဲ့အခါ ဘာေတြမ်ား အားေပးစကား အျဖစ္ ေျပာၾက ဖူးပါသလဲ။
V ပံုသဏၭာန္ ပ်ံသန္းျခင္းရဲ႕ ေနာက္ထပ္ အက်ိဳးေက်းဇူးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြ အားလံုး တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ ျမင္ေနႏိုင္ တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ အုပ္စုထဲက တစ္ေကာင္ေကာင္ အေနာက္မွာ ျပတ္က်န္ခဲ့တာ၊ အကူအညီ လိုအပ္တာရွိရင္ အလြယ္တကူ သတိထားမိ ႏိုင္တာေပါ့။
ေနာက္ဆံုးနဲ႔ အေရးအၾကီးဆံုး အခ်က္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ အုပ္စုထဲက တစ္ေကာင္ေကာင္ဟာ နာမက်န္းလို႔၊ ပင္ပန္းလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေသနတ္နဲ႔ ္ပစ္ခံရလို႔ ဒဏ္ရာရ သြားတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဖြဲ႕စညး္မႈ ပံုသဏၭာန္ထဲက အျပင္ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ တစ္ျခား ဘဲငန္းႏွစ္ေကာင္က အုပ္စုထဲက ခြဲထြက္ပီး အဲ့ဒီငွက္ကို အကူအညီေပး ကာကြယ္ၾကတယ္။ သူတို႔က အဲ့ဒီဘဲငန္း ခြန္အားျပည့္လို႔ ပ်ံသန္းလာႏိုင္တဲ့အထိ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေသဆံုးသြားတဲ့အထိ အတူတူ ရွိေပးၾကတယ္။ ေနာက္မွ သူတို႔ဖာသာ ဆက္လက္ ပ်ံသန္းျပီး၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခား ငွက္အုပ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစည္းျပီး သူတို႔ အုပ္စုေဟာင္း ရွိရာကို မွီေအာင္ လိုက္ပါ ပ်ံသန္း သြားၾကတယ္။
ဒါဟာ teamwork လို႔ေခၚတဲ့ အသင္းအဖြဲ႕ ေပါင္းစည္းလုပ္ရွားမႈနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ခရီးရွည္ၾကီးကို အျမန္ဆံုး၊ အထိေရာက္ဆံုး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လွမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ပဲေပါ့။

"Coming together is a beginning.
Keeping together is progress.
Working together is success. "

~ Henry Ford

"Teamwork divides the task and multiplies the success. "

~ Unknown

"Talent wins games, but teamwork and intelligence wins championships. "

~ Michael Jordan

A SENSE OF A GOOSE ကို ခံစား ေရးဖြဲ႕ပါသည္။
မိုးကုတ္သား