Friday, April 4, 2014

ခ်စ္သူ႔အိပ္မက္ ခေရသက္ေသ

ဒီ စာစုေလးကို ကြ်န္ေတာ္ မိုးကုတ္သားရယ္၊ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္ ဖိုးစိန္ရယ္၊ ညီမေလး မိုးခါး (ထာ၀ရၾကယ္စင္) ရယ္ ေမသူ (နားခ်ိန္) ရယ္ ေမာင္ႏွမေတြ စုေပါင္းျပီး ေရးခဲ့ၾကတာပါ။ ေရးထားတာေတာ့ အေတာ္ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ခါေတာ္မွီ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ေနခ်ိန္မွာ ခေရအေၾကာင္း အမွတ္တရေလး တင္လိုက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔ပါ။
ႏွစ္သစ္သၾကၤန္မွာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစခင္ဗ်ာ။
 

---------------------------------------------------------------------------------

ခ်စ္သူ႔အိပ္မက္ ခေရသက္ေသ
------------------------------

အိပ္မက္ အစ

လမင္းပန္ဖုိ႕ ပန္းေတြပ်ိဳးရင္း
တစ္ေရးႏုိးတဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေတြျပဳတ္က်

အဲဒီညက ငါအိပ္မရခဲ့ဘူး။

အိမ္မက္ေတြကုိ တံခါးေခါက္

တစ္ေယာက္စာ ဒဏ္ရာကုိကုစားတဲ့

နာရီမ်ားလည္း အသံုးမ၀င္ခဲ့ဘူး။

ေကာင္းကင္ထက္က ပန္းတစ္ခင္း
အလင္းပြင့္ေတြနဲ႕ေ၀ဆာလုိ႕

ခ်စ္သူအတြက္ ပန္းတစ္ပြင့္ခူး

အဲဒါ ငါ့ရဲ႕အိမ္မက္ဖူးေတြပါပဲ။

ဒီလမ္းကေလး၏ အမည္ကို ကြ်န္ေတာ္ မသိပါ။ သိဖို႔လဲ ကြ်န္ေတာ္ မၾကိဳးစား။ အလုပ္ႏွင့္ နီးေသာ ေနရာသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာကတည္းက ရံုးသြား၊ ရံုးျပန္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကေန အိမ္ကို ေရာက္ဖို႔ ဒီလမ္းကေလးကို ေန႔စဥ္ ျဖတ္သန္းသြားရသည္။ ဒီလမ္းကေလးႏွင့္ စတင္ ရင္းႏွီးစ ျပဳလာကတည္းက “ခေရပင္လမ္းကေလး” ဟု ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ နာမည္ေပးထားခဲ့သည္။ လမ္းမႏွင့္ ပလက္ေဖာင္းၾကား လမ္းေလး တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ခေရပင္ေတြက စီရရီ..။ ေနာက္ျပီး ခေရပန္းန႔႔ံေတြက သင္းသင္း ေမႊးပ်ံ႕ေနတတ္ေသးသည္။ လူေနအိမ္ႏွင့္ ပလက္ေဖာင္းၾကားမွာေတာ့ ရာသီအလိုက္ပြင့္တတ္ေသာ ပန္းမ်ားကို အေရာင္စံု ေတြ႔ေနရတတ္သည္။ ထိုလမ္းကေလးကို ျဖတ္သန္းသြားတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ စိတ္ၾကည္ႏူးရပါသည္။


*********************

အိမ္မက္ (၁)

“ညီညီ”



သူမကို ထို “ခေရပင္လမ္းကေလး” ေပၚမွာ စတင္ ေတြ႕ခဲ့သည္။ ဒီေန ့ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ေစာဆင္းလာခဲ့သည္။  ကြ်န္ေတာ္ ေလၽွာက္လာရာ လမ္းတစ္ဘက္ျခမ္း ပလက္ေဖာင္းေလးဆီမွာ သူမက ခေရပင္ေတြေမာ့ၾကည့္လိုက္.. ခေရပန္းေၾကြေလးေတြ ရွာေကာက္လိုက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ထည္း ျပံဳးေပ်ာ္လို႔။ သီခ်င္းေလးမ်ားပင္ ညည္းဆိုေနသလား ကြ်န္ေတာ္ထင္မိေသးသည္။ အျဖဴေရာင္ ဇာအကၤ် ီႏွင့္ အျဖဴေရာင္ ဂါဝန္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးက သူမ၏ ျဖဴဝင္းေသာ အသားအရည္ကို ပိုမို လင္းလက္ေနေစသလို။ ေလျပည္တစ္ခ်က္တိုက္တိုင္း လြင့္ေမ်ာသြားေသာ ဆံႏြယ္ရွည္ရွည္ေတြႏွင့္ သူမကို ၾကည့္ေနရတာက ညေနခင္းမွာ အလင္းဖြဲ႔ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ဆိုေနရသလို....။ ေနရာမွာ ရပ္တန္႔ မိန္းေမာကာ သူမကို ၾကည့္ေနမိတာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားသလဲ သတိမထားမိ။ သူမက ကြ်န္ေတာ္ ရွိရာ ဘက္ ျဖတ္ခနဲ အၾကည့္မွာ ရင္ခုန္သံေတြ အမွားမွား ႏိုင္စြာ ေျခကို ကပ်ာကယာ လွမ္းမိေတာ့မွ လူက ေမွာက္လွ်က္လဲေလေတာ့သည္။ သူမက ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္ကို ၾကည့္ကာ ရယ္ေမာေတာ့ ရွက္သြားရင္းက ေျပေလ်ာ့ေနေသာ ဖိနပ္ၾကိဳးကို ဒင္းေၾကာင့့္ဟုသာ တိတ္တိတ္ က်ိန္ဆဲရင္း ျပန္ခ်ည္ေနရေလသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ခေရပင္လမ္းကေလး” ႏွင့္အတူ “သူမ” သည္လည္း ထိုေန႔ညေနခင္းမွ စကာ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္မက္ထဲသို႔ အလည္ေရာက္လို႔ လာၾကသည္။

ခဏေပါင္းမ်ားစြာ သာခဲ့တဲ့လ
ဒီညေတာ့ ဘ၀တစ္ပါးေရာက္ေနတယ္

င့ါ ေျခလွမ္းေတြယူပါ

မင္းရဲ႕ အနမ္းေတြေပးပါ

လြမ္းမွန္းမသိ လြမ္းေနတဲ့
ငါ့ရဲ႕ပန္းခင္းထဲမွာ

ရူးႏွမ္းႏွမ္း ႏွလံုးသားတစ္စံုက
ကာရန္မဲ့စြာ လဲျပိဳက်

မင္းေျခရင္းမွာ မလွမပေလးေပါ့။



အိမ္မက္ (၁)

“ခေရ”



တေန႕က မၾကည္လင္တဲ့ စိတ္ေတြကို ေဆးေၾကာပစ္ဖို႕ ဒီလမ္းေလးထဲ ေလွ်ာက္လာမိတယ္ .. ခေရပင္ေတြ စီစီရီရီနဲ႕ ေအးခ်မ္းလြန္းတဲ့လမ္းေလးေပါ့ .. ဒီခေရနံ ့ သင္းသင္းေလး၊ ဒီပန္းေသးေသးေလးေတြ တြဲရရြဲခိုေနတဲ့ စိမ္းစိုစိုခေရပင္ႀကီးေတြက ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ညစ္ေထြ၊ မၾကည္ေနပါေစ ေအးခ်မ္းမႈေတြကို ေဆာင္ယူ၊ သယ္ယူလာေပးတယ္ လို႔မ်ား ေျပာရင္ ခံစားခ်က္တူသူခ်င္းသာ ကိုယ့္ကိုနားလည္ႏိုင္မွာပါ။ မတူညီတဲ့ ခံယူခ်က္သာရိွခဲ့ရင္ ကိုယ္အပိုေျပာတယ္ ထင္ေနႀကမယ္ေနာ္။ ဟိုးအျမင့္ ေကာင္းကင္ယံမွာ ထြန္းလင္းေနတဲ့ ႀကယ္ေလးေတြက ကိုယ္တို႕ ဆုေတာင္းေတြကို ျပည့္ေစလိုတဲ့ ေမတၱာဓာတ္နဲ႔ ေျမျပင္ကို သက္ဆင္းေႀကြလာသလို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခေရေလးေတြကလဲ ကိုယ္တို႔ေတြ ေမႊးႀကဴႀကည္ႏူးႏိုင္ေအာင္ မင္းရဲ့ဘဝကို ျဖတ္ေႀကြ ဆင္းသက္ ေျမခႀကရတယ္ ထင္တယ္ေနာ္
လမ္းအ၀င္၀တည္းက ေမႊးပ်ံ႕ေနတဲ့ ခေရနံ႕ေတြနဲ႕ အတူ ေလာကၾကီးကို အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနလုိက္တာ ..။ လူတေယာက္ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေခ်ာ္လဲတာျမင္မွ သတိျပန္၀င္လာခဲ့တယ္ ..။ သူ႕ပံုစံက ကို႕ယို႕ကားယားနဲ႕မို႕ ကိုယ္အမွတ္တမဲ့ ရီလိုက္မိတယ္ ..။ မဆီမဆိုင္ ေတြးလိုက္မိေသးတယ္...။ ကမ ၻာ့ gravity ဆြဲငင္အားက သူ ့ ကို ေဆာင့္ျပီး ဆြဲလိုက္လို႔မ်ား လဲက်တာလားလို ့။ ကိုယ္သတိရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက ဖိနပ္ႀကိဳးငံု႔ခ်ည္ေနတာေတြ ့လိုက္ရတယ္။ သူ႔့မ်က္ႏွာ ငံု႔ထားေပမဲ့ တခ်ိဳ ့တဝက္သာျမင္ေနရတဲ့ ပန္းေသြးေရာင္ နီျမန္း.... သူ ့မ်က္ႏွာက သက္ေသတည္လို႔ေပါ့။ Alter ဂ်င္းေဘာင္းဘီပြပြ၊ အဝါနဲ ့အျဖဴစင္းက်ား POLO T-shirt ဝတ္ထားတဲ့ သူက ဆံပင္ကို Spiky ပံုစံ သထားတယ္။ ကိုယ္က Spiky ဆံပင္နဲ ့ေကာင္ေလးေတြကို အျမဲ ရႈံ႕ခ်ေပမဲ့ သူ႔ကိုေတြ႕ေတာ့မွ ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႕ ပစားေပးရမဲ့သူ ေပၚလာေတာ့တယ္။ ဖိနပ္ႀကိဳး ခ်ည္ျပီးလို ့ျပန္ေမာ့လာတဲ့ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ နက္ေမွာင္တဲ့ မ်က္ခံုးထူထူေအာက္က သူ ့မ်က္ဝန္းတစ္စံု......၊ သိပ္ကို ထင္ရွားစူးရွလြန္းတယ္။ ရုတ္တရက္ သူ ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္သြားေတာ့မွ ကိုယ္အသက္ဝင္လာေတာ့တယ္..။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ ရွက္ေသြးျဖာ ပူေႏြးသြားတာ ဘယ္သူမသိ၊ ကိုယ့္တေယာက္သာ အသိဆံုးပါေလ..။ ကိုယ္ သူ႕မ်က္၀န္းေတြကို အဓိပၸါယ္ မေဖာ္တတ္ခဲ့ဘူး ..၊ ကိုယ္ ရင္ခုန္သြားသလား ..၊ ေသခ်ာတာေတာ့ ဒီေနရာ၊ ဒီခေရေလးေတြနဲ ့အတူ သူ ့ကိုေတာ့ မွတ္မိေနမွာပါ။


*********************

အိပ္မက္ (၂)

 “ညီညီ”



ခေရေတြ ေမႊးျမလိုက္တာ။ ခ်စ္သူပန္ဆင္ဖို႔ေပါ့.. ခေရေတြ ကြ်န္ေတာ္ ေကာက္ေနခဲ့တာ... တစ္ပြင့္ေကာက္ျပီးတိုင္း တစ္ခါေမႊးၾကဴရင္း သူမကို ေပးဖို႔ အနမ္းပြင့္ေတြ စုေဆာင္းေနခဲ့တာ။ ရူးလိုက္ပံုမ်ား။ ဘယ္သူမွန္းမသိ၊ ဘယ္ကမွန္းမသိ၊ ခ်စ္သူရွိလား၊ အိမ္ေထာင္သည္လားမသိ...။ ဘာမွ ေရေရရာရာမသိပဲ ျမင္ျမင္ခ်င္း ႏွလံုးအိမ္ထဲက မထြက္ေတာ့ေသာ သူမ ပံုရိပ္ေလးကိုသာ တမ္းတလို႔..။ သူမကေတာ့ တစ္ခါသာ ဆံုလိုက္ျပီး ရက္ေပါင္မ်ားစြာ ေပ်ာက္ဆံုးလို႔။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြးေတြထဲ၊ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ အျဖဴေရာင္သူမ၏ ပံုရိပ္တို႔က တစ္ရိပ္ရိပ္ တိိုးလို႔သာ ေနရာ ယူလာၾကသည္။
အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္က သူမကို အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုေလးႏွင့္သာ အျမဲ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္...။ အျပင္မွာလိုပဲ.. သူမက နတ္သမီးေလးလို လွပျဖဴစင္လို႔....။ ခေရပန္းကံုးကေလးကို ေခါင္းမွာ ရစ္ေခြထားေတာ့ သူမက ရိုရိုးေလးႏွင့္ ခ်စ္ဖြယ္ေသာအသြင္ကို ေဆာင္ေနေလသည္။ သူမ၏ အျပံဳးႏုႏုေလးေတြကို ျမင္ေတြ႔ေနရတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ ေအးျမလွသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ခေရပြင့္ေတြက ၾကယ္ေလးေတြလို လင္းလက္စြာ ေၾကြက်ေန၏။ သူမကေတာ့ ထိုၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ အလည္မွာ ထိုင္ကာ ေၾကြက်လာေသာ ခေရၾကယ္ပြင့္ေၾကြေတြကို ဖမ္းယူ ေဆာ့ကစားလို႔..။ သူမထံပါးသို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေလွ်ာက္သြားရင္းက သူမကို ျမင္ေတြ႔ကာစကထက္ ပိုမို နက္ရိႈင္းေသာ၊ ေႏြးေထြးေသာ.. ကြ်န္ေတာ္နားမလည္သည့္ ခံစားခ်က္တို႔က ႏွလံုးေသြးထဲမွာ လွည့္ပတ္စီးေမ်ာလို႔လာသည္။ အနားေရာက္ေတာ့ သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပံဳးႏွင့္ စိုက္ကာၾကည့္ရင္း လက္ကိုကမ္းေပး၏..။ သူမလက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဖမ္းယူဆုပ္ကိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္၏ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးေလးက ကြ်န္ေတာ္လက္လွမ္းမမွီေအာင္ ေဝးကြာသြားခဲ့ေလသည္။ သူမေနာက္သို႔ လိုက္ကာေနရင္း ကြ်န္ေတာ္ ေမာပန္းတၾကီး ျဖစ္ကာ အေဝးၾကီး ေဝးလို႔သြားမွာ စိုးရိမ္ျပင္းပ် ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျဗဳန္းခနဲ အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာတတ္ပါသည္။
ထိုစဥ္အခါတိုင္း.. ကြ်န္ေတာ္က သူမကို လြမ္းဆြတ္ကာေနရင္း.... ဒါ.. အခ်စ္လားး.. သူမကို ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေနမိျပီလား.. ဘာသာ ျပန္ေမးရင္း အေျဖတစ္ခုက တိက်ေသခ်ာလာခဲ့ေတာ့သည္။


အိပ္မက္ (၂)

 “ခေရ”



ဆံုေတြ႕ျခင္းေတြကို တမ္းမက္ေနသူတေယာက္အတြက္
မလိုအပ္ခ်ိန္ေတြက ရွည္ၾကာလြန္းတယ္္္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္နဲ႕

ျဖတ္သန္းတဲ့ေန႕ရက္ေတြ
ေန၀င္ေနထြက္ခ်ိန္ေတြက

လူကို ေလွာင္ေျပာင္လြန္းတယ္
အခ်ိန္ရွိတုိင္း ျဖတ္သန္းေနက် လမ္းေလးေပမယ့္ ဒီေန႔ မတူညီတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ေပးတယ္.. ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တ၀က္ကို သိမ္းထုပ္လို႕ ကိုယ္ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္...။ အရင္ကေတာ့ ခေရနံ႔ေတြ ရစ္သိုင္းထားတဲ့ ဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ခေရနံ႔ သင္းသင္းနဲ႔ ေျပးလႊားေဆာ့ကစား၊ ခေရေတြကို လိုက္ဖမ္းက်ီစယ္ ေဆာ့ျမဴခဲ့တဲ့ကိုယ္၊ ခုေတာ့ ၾကယ္ကေလးလို ေတာက္ပဝင္းျဖာတဲ့ မ်က္လံုးပိုင္ရွင္ ထိုလူသားပုဂၢိဳလ္ေလးကိုသာ ပတ္ဝန္းက်င္တခြင္မွာ မ်က္စိကစားေဖြရွာမိေနတဲ့ ကိုယ့္ မသိစိတ္ကို ရွက္စိတ္နဲ႔ မသိမသာ ခိုးႀကည့္မိေတာ့ သူက ရိုးရိုးေလးနဲ႔ "ဘာလဲ" တဲ့ေလ။ အေတြးလိပ္ျပာေလးေတာင္ ရွက္စႏိုးနဲ႔ေတာင္ပံခတ္လို႔..။
အင္း .. မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးေလ .. ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္က မေတာ္တဆ ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကတာပါ .. ဒီမ်က္၀န္းေတြကို ထပ္ျမင္ခြင့္ မရေတာ့ဘူးလား .. ကိုယ္ သိပ္ရူးလြန္တယ္ ထင္ပါရဲ႕ .. အခ်ိန္တိုင္း မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီလမ္းေလးေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီမ်က္၀န္းတစံုကို သတိရေနတတ္ေတာ့တာပဲ ..
မ်က္၀န္းတစံုေၾကာင့္
ငါ အိပ္ေရးပ်က္ရသတဲ့
ထူးဆန္းလြန္းပါလား
ငါဟာ ငါမဟုတ္ေတာ့သလို
ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ႏိုးလာလို႕ နာရီၾကည့္မိေတာ့ မနက္ ၄နာရီခြဲ .. အတန္းခ်ိန္လိုေနေသးတယ္ .. အခ်ိန္ေတြကို ႏွေျမာလို႕ အတင္းျပန္ေခြအိပ္ေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ .. မဆီမဆုိင္သတိရမိတာက မ်က္၀န္းတစံု .. ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ ျပံဳးသြားမိသလား .. အခ်ိန္ေတြရယ္ ငါ့ကိုေလ ဒီမ်က္၀န္းတစံုနဲ႕မ်ား ျပန္ဆံုေတြ႕ခြင့္ ထပ္မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးလား ..



*********************

အိပ္မက္ (၃)

 “ညီညီ”



ကြ်န္ေတာ္ ဒီလမ္းေလးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္တိုင္း သူမကို အမွတ္ရတဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ တစ္ရက္ကို ခေရတစ္ပြင့္စီ ေကာက္ျပီး စုေဆာင္းခဲ့တာ ခုဆို ခေရပြင့္ေလးေတြ ေလးဆယ့္ရွစ္ပြင့္တိတိ ရွိေနခဲ့ျပီ။ ခုခ်ိန္ထိ အျဖဴေရာင္လြလြ သူမ၏ ပံုရိပ္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲ...၊ အျမင္အာရံုထဲ...၊ အိပ္မက္ထဲက.... ေပ်ာက္ကြယ္မသြားခဲ့သလို.. ပိုလို႔သာ စြဲလန္းလာေတာ့တာ။ ခေရပင္လမ္းကေလး ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားခ်ိန္မ်ား ေလျပည္တစ္ခ်က္ မေဝ့ဝဲလိုက္ႏွင့္။ ဆံႏြယ္စေတြ ကပိုကရို လြင့္ေမ်ာသြားတတ္ေသာ အျဖဴေရာင္ပံုရိပ္တစ္ခုက အာရံုမွာ ျဖတ္ခနဲ ျမင္သည္။ သူမကို စေတြ႔သည့္ ေနရာကို ေရာက္တိုင္းလဲ ျပန္ေတြ႔ေလမလား ရင္ခုန္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတတ္ျပန္သည္။
ဒီေန႔လည္း ထံုးစံအတိုင္း သူမကို မေတြ႔ႏိုင္ဘူးထင္ပါရဲ႕ ဟု စိတ္ေလွ်ာ့ကာ လမ္းကေလးထဲ ဝင္လာခဲ့သည္။ သူမ၏ ပံုရိပ္ေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိေသာ စိတ္တို႔ကလဲ ညအေမွာင္ကို အံတုေနရေသာ ပိုးစုန္းၾကဴးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အလင္းလို မွိန္ေဖ်ာ့ ပါးလ်လို႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲေပါ့... ကြ်န္ေတာ့္အာရံုေတြက ေျခသံေလးတစ္ခုမွာ ႏူးညံ့စြာ စီးဆင္းသြားခဲ့ေတာ့တာ။
အျမဲ လူရွင္းေနတတ္ခဲ့ျပီး ကိုယ္ပိုင္ကားကေလး တစ္ခ်ိဳ႕သာ အျဖတ္အသန္းရွိတတ္တဲ့ ဒီ လမ္းကေလးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေျခသံအျပင္ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဒါက္ဖိနပ္သံကို ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္နားကေန ၾကားေနရတာ။ ေၾကြက်ေနတဲ့ ခေရပြင့္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာက္ဖို႔ ပလက္ေဖာင္းေပၚကေန ခေရပင္ေတြဘက္ ျမက္ခင္းေပၚ ဆင္းကာ ေလွ်ာက္ေတာ့ ေဒါက္ဖိနပ္ ပိုင္ရွင္ေလးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ ဆံႏြယ္ရွည္ရွည္ေလးေတြကို ျဖတ္ခနဲ တစ္ခ်က္ ေဝွ႔ယမ္းရင္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အၾကည့္တစ္ခ်က္ ေရာက္လာခိုက္မွာေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသား တစ္ခုလံုး ထြက္က်သြားမတတ္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ေပ်ာ္ရႊင္သြား၏။ ကြ်န္ေတာ္ အေမွ်ာ္လင့္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ နတ္သမီးေလး...။ ဟားးးးးး..... သူမ မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို မွတ္မိေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရသည္။ ေနာက္ျပီး... ျဖတ္ခနဲ အၾကည့္ေလးတစ္ခ်က္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္လံုးေတြက စကားမ်ားစြာ ေျပာျဖစ္ေနၾကသလို..။
ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းေတြ ရွိရာ ျခံဝင္းထဲ သူမ ဝင္ေရာက္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္ထိ ကြ်န္ေတာ္က ေနရာမွာ ျငိမ္သက္စြာ ေငးေမာေနရင္း ရုတ္ခ်ည္း သူမကို လြမ္းဆြတ္သြားရျပန္သည္။ ေသခ်ာတယ္..။ အျဖဴေရာင္သူမပံုရိပ္ကေလးကို တမ္းတသမွ် အခုေတာ့ သူမရဲ႕ မ်က္ဝန္းၾကည္လဲ့ကိုပါ ကြ်န္ေတာ္ လြမ္းဆြတ္ေနရေတာ့မယ္ ဆိုတာ...။



အိပ္မက္ (၃)

 “ခေရ”

အတန္းခ်ိန္ကို အျမဲေနာက္က်တတ္လုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ နာမည္ေပးထားတာက လိပ္ေလးတဲ့ .. ခုလည္း ေသခ်ာျပီေလ ေနာက္က်ျပန္ျပီေပါ့ .. ကားေပၚတက္မလို႕ ေက်ာင္းသားကဒ္ကိုရွာေတာ့ မပါလာျပန္ပါ .. လြယ္ေနက် အိတ္ကို ထားခဲ့တဲ့အက်ိဳးေပါ့ .. ျပန္ေပဦးေတာ့ အိမ္ကို တေခါက္ .. ဘယ္အခ်ိန္ပဲ ျဖတ္ျဖတ္ ဒီလမ္းေလးကေတာ့ သစၥာရွိစြာ ခေရနံ႕ေလးေတြနဲ႕ ၾကိဳျမဲပါပဲ .. ေရွ႕မွာ ပံုရိပ္တခု ..
လမ္းကေတာ့ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ပါပဲ
ေျခလွမ္းေတြကသာ ယိုင္နဲ႕ေလတာ
ကိုယ့္ပေယာဂနဲ႕ ကိုယ္

ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႕ ေရွ႕က ပုဂၢိဳလ္ကို ေက်ာ္တက္လုိက္တယ္ .. မသိစိတ္က သတိေပးလုိက္သလို ကိုယ္ ေနာက္ကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ မ်က္၀န္းတစံု .. မ်က္၀န္းေတြက အေရာင္တမ်ိဳးနဲ႕ ညွဳိ႕တယ္ .. ႏႈတ္ခမ္းေတြကေရာ ျပံဳးျပေနတာလား .. ကိုယ္ကေရာ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္မိသလား .. ဟင့္အင္း .. ကိုယ္ သူနဲ႕မွ မသိတာ .. သူ႕ေရွ႕ကေန ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႕ ကိုယ့္အိမ္ဘက္ အေျပးသြားလိုက္တယ္ .. ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကိုလည္း သူၾကားသြားမွာ စိုးပါတယ္ေလ ..

ကိုယ္…. ရင္ခုန္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါ
ကိုယ္ေျပာမယ္ခ်စ္သူ
တြယ္တာျခင္းကုိ လက္ယပ္ေခၚငင္
အၾကင္နာႏြယ္မွ်င္ေတြကုိ ျပံဳးျပဖုိ႔

ကိုယ့္မွာ လံုေလာက္တ့ဲ သတိၱမရွိခဲ့ေပမယ့္

အျပံဳးရဲ႕ ရုိက္ခ်က္ကုိ

ကိုယ္ေက်ာေကာ့ေနေအာင္ ခံလုိက္ရတယ္
ရယ္စရာထင္ရင္ ရယ္ပါခ်စ္သူ

ကိုယ္ကေတာ့
ႏြယ္စရာမုိ႕ တြယ္တာခဲ့တာပါ
မယံုရင္ေတာ့ မျပံဳးျပပါနဲ႕

အရွံဳးဆုိတာ ငါအမုန္းဆုံးဒဏ္ရာမုိ႕ပါ။


*********************

အိပ္မက္ (၄)

 “ညီညီ”



တြယ္ေႏွာင္မိေသာ သံေယာဇဥ္တို႔၏ ဆြဲအားတို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြက ခ်စ္သူကို ထာဝရ တမ္းတေနသည္။ ခေရပင္လမ္းကေလးထဲမွာ သူမ၏ ပံုရိပ္တို႔ကို ရွာေဖြရင္း သူမ၏ ရယ္သံလြင္လြင္ကို စိတ္ကူးယဥ္၏။ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာလည္း သူမကို ျမင္ေတြ႔ခ်င္စိတ္တို႔ျဖင့္ ခေရပင္လမ္းေလးထဲ ကြ်န္ေတာ္ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ သူမ ဝင္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြာဖူးေသာ ကြန္ဒို တိုက္ခန္းမ်ား ရွိရာ တိုက္ျမင့္ၾကီးေတြဆီကိုလည္း အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးေမာ ၾကည့္ေနတတ္ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ဝန္း ဆိုက္ရာ ျပဴတင္းတစ္ခုခုမွာမ်ား သူမ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ရမလား တိတ္တဆိတ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတတ္ျပန္ေလသည္။
သိပ္မၾကာခင္မွာ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ သၾကၤန္မွာ သူမအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ တျမတ္တႏိုး စုေဆာင္းခဲ့ေသာ ခေရေလးေတြကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္စိတ္ေတြႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္ ရူးသြပ္ေနမိျပန္သည္။ ခေရခ်စ္သူ.. သူမကေရာ.. ကြ်န္ေတာ္ တစ္ရက္တစ္ပြင့္ စုထားေသာ ခေရပြင့္ေလးမ်ားကို တန္ဖိုးထားပါ့မလား။ ေနာက္ျပီး အခါအခြင့္သင့္တဲ့အခါမွာ ထိုခေရတစ္ပြင့္တိုင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ အနမ္းတစ္ပြင့္ သိမ္းထားေၾကာင္းကိုလဲ ေျပာျပခြင့္ ၾကံဳခ်င္ပါေသးသည္....။ သူမအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ခေရအိပ္မက္ေတြ အဘယ္မွ်လွပေၾကာင္း သူမ သိေစခ်င္ပါသည္...။
ကံၾကမၼာ ႏွင့္ေရစက္ကို အိပ္မက္ႏွင့္ အလဲအထပ္တစ္ခုလုပ္ကာ.. သူေမွ်ာ္လင့္ရင္ခုန္ေနေသာ ေန႔မွာ... သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ ျဖစ္၏။ ထိုေန႔က်... သူမႏွင့္ စတင္ဆံုစည္းခဲ့ရာ ခေရပင္ေအာက္မွာ သူမႏွင့္ ေတြ႔ဆံုလို ေတြ႕ဆံုျငား... ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေနကုန္ သြားထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္မည္..။ မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ျပီး သူမ မ်က္ႏွာၾကည္လဲ့ကို ျမင္ေယာင္ကာ “ကို္ယ္ေစာင့္ေနမဲ့ ခေရပင္ေအာက္ကို လာခဲ့ပါ အိမ္မက္ နတ္သမီးေလးရယ္ ” ဟု တိတ္တဆိတ္ ဆႏၵျပဳလိုက္မိတိုင္း ဘယ္ဘက္ရင္အံုတစ္ခုလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြႏွင့္ ျပည့္ေမာက္လို႔ လာဆဲ...။




အိပ္မက္ (၄)

“ခေရ”


အမွတ္တမဲ့ပါပဲ
အမွတ္မရခ်င္ပါပဲနဲ႕
အေတြးထဲ စြဲထင္တယ္

ပံုရိပ္ေတြ တမ္းတမ္းတ စြဲလန္းရင္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အရိပ္လို ကပ္တယ္
အေတြးနဲ႕ ကိုယ္
သိပ္ ေ၀းကြာလြန္းေနပါသလား

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို
စိတ္ကူးနဲ႕ပံုေဖာ္
အိပ္မက္ထဲေတာင္
ခေရေတြ တေပြ႕ တပိုက္နဲ႕

သူမ်ားေတြက သၾကၤန္ဆို ပိေတာက္နဲ႔ တြဲမွတ္ၾကေပမဲ့ ခေရကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခေရပန္းေလးေတြ သီဖို႔ ခေရပင္ၾကီးေအာက္ သြားကာ သၾကၤန္က်အံုးမယ္ေပါ့။ သူသာ ေရလာေလာင္းခဲ့ရင္ လို႔ စိတ္ကူးနဲ႔တင္ ရင္က ခုန္လာျပီ။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြယ္...
မသိ မျမင္ မေတြ႕ပါပဲနဲ႕ အလိုလိုေနရင္း သတိတရ ရွိေနတတ္တယ္ .. ဒါဟာ စြဲလန္းျခင္းလား .. အၾကည့္ေတြကို ျမင္ေယာင္မိတုိင္း ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ကိုယ္ျပန္ရွက္ရတဲ့ အျဖစ္ .. ခုေတာ့ ဒီခေရလမ္းက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထမ္းပိုးေပးထားသလို တခါတေလလည္း စိတ္ပ်က္ အားေလွ်ာ့ျခင္းေတြကို ေပးတယ္ .. ခေရပင္ၾကီးကလည္း လမ္းေပၚကို ခေရပန္းေတြ ေျခြခ်ျမဲ .. အင္း .. အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ဒီလမ္းရဲ႕ ေပြ႕ဖက္မႈကို ခံယူဖို႕ ေျမျပင္ကို ဆင္းသက္ရတာပါပဲ .. အက် မနာပါေစနဲ႕ ခေရပြင့္ေလးရယ္ ..


*********************


ခေရအိပ္မက္

အခ်စ္ဆိုတာ
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေႏြကႏၱာကို
တစ္ေယာက္က အေမာေျပေစတဲ့
အိုေအစစ္ေလးလဲ ျဖစ္တယ္..။
အခ်စ္ဆိုတာ
တစ္ေယာက္ရဲ႕ေသြ႕ေျခာက္မႈကို
တစ္ေယာက္က စိုေျပေစတဲ့
မိုးေရစက္ေလးလဲ ျဖစ္တယ္...။
အခ်စ္ဆိုတာ
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပူပန္မႈကို
တစ္ေယာက္က ေအးျမေစတဲ့
ႏွင္းစက္ေလးေတြလဲ ျဖစ္ေသးရဲ႕...။
အခ်စ္က.... အခ်စ္ကို သီကံုး
တစ္ဘဝလံုးစာ
အိပ္မက္ရာသီမွာ
ခေရေတြလို ထာဝရေမႊးျမတဲ့
ၾကယ္ဖြဲ႔ေတးေတြ သီလို႔....။
ဒီလိုနဲ႔
ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘဝအတြက္
အိပ္မက္တစ္ခု....
အစျပဳခဲ့ၾကျပီေလ...။ ။


----------------------------------------------------------------------

 
ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား
ဖိုးစိန္
မိုးခါး
ေမသူ

Sunday, December 29, 2013

2013ႏွဳတ္အဆက္ 2014အၾကိဳ ေစတနာဆိုတာနဲ႔ အစျပဳ အလွဴေလးတစ္ခု


Book Collection 01


ဒီ အလွဴေလးကို လုပ္ခ်င္တယ္ လို႔ ဆရာတစ္ေယာက္ (ဆရာဦးေငြစိုး)က မႏွစ္ ဒီဇင္ဘာတုန္းက ေျပာလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ MIT/ MTU မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတုန္းက ေက်ာင္းသားဘ၀ကို သြား သတိရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းက စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာေရာ၊ ကိုယ္ေတြ ဗိသုကာ႒ာနက စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာေရာ ဗိသုကာဆိုင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းဆိုတာ မရွိသေလာက္ ရွားတယ္။ စာအုပ္ေတြ ငတ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ကိုယ္ေတြရဲ႕ ဗိသုကာ႒ာနက စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ ဖတ္စရာ ေလ့လာစရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ လိုလိုလားလား ေတာင့္တခဲ့ၾကတယ္။ အတန္းၾကီးေတြဆီက စာအုပ္ ျမင္သမွ် ငွားဖတ္ျပီး ထမင္းအငတ္ခံ မိတၱဴပြားခဲ့ရတာေတြလည္း ရွိဖူးရဲ႕။


ဒီလိုနဲ႔ Decemberမွာ က်င္းပေနက် Page One စာအုပ္တိုက္က စာအုပ္ေစ်းေရာင္းပြဲမွာ ဗိသုကာပိုင္းဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြကို ကိုယ္ေတြရဲ႕ ဗိသုကာေက်ာင္းေတြဆီ ၀ယ္လွဴမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးအိပ္မက္ကေလးနဲ႔ 2013 ဒီဇင္ဘာကို ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔လည္း မ်ားမ်ားစားစား မတတ္ႏိုင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလိုပဲ ေက်ာင္းက ဗိသုကာ႒ာနကို စာအုပ္လွဴခ်င္ၾကသူ ဗိသုကာေမာင္ႏွမမ်ားဆီက အလွဴေငြ စုေဆာင္းျပီး ၀ယ္လွဴၾကမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။


ေမွ်ာ္ေနတဲ့အတိုင္း စာအုပ္ေစ်းေရာင္းပြဲအတြက္ ေၾကာ္ျငာထြက္လာ၊ ေစ်းပြဲေတာ္ရက္ကို သိရျပီ ဆိုတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြ လက္လွမ္းမွီရာကေန အလွဴေငြေတြ စုတယ္။ စာအုပ္သြား၀ယ္မယ္ လုပ္ခ်ိန္မွာ S$1500ေလာက္ ရေနျပီ။

နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ပူတယ္။ ဗိသုကာ႒ာနကလဲ ေျခာက္ခုေလာက္ ရွိေနေတာ့ တစ္ေက်ာင္းကို ဆယ္အုပ္ေလာက္စီမွ လွဴႏိုင္ပါ့မလား ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့ဗ်ာ။ ဆရာရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္၊ ဗိသုကာေက်ာင္းဆင္း ညီေလးတစ္ေယာက္ရယ္ စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္ လုပ္တဲ့ေနရာကို သြားၾကတယ္။ ရင္ေတြကလည္း ခုန္ေနျပီ။ မေန႔ညကတည္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ ၀ယ္လာတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဓာတ္ပံုရိုက္ျပီး ပို႔ထားတာကိုး။ မ်ားလိုက္တဲ့စာအုပ္ေတြ။ ကိုယ္ေတြ ရထားတဲ့ အလွဴေငြနဲ႔ေတာင္ ဘယ္ႏွစ္အုပ္ေလာက္ပဲ ၀ယ္ႏိုင္ပါ့မလဲ ဆိုျပီး မေန႔ညကတည္းက ရင္ခုန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့တာ။


စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္ကို ေရာက္ေတာ့ ဗိသုကာပိုင္းဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြ အဲဒီေလာက္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရမယ္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ၀မ္းသာလံုးဆို႔တာပဲေပါ့။ စာအုပ္ေတြေရြးၾက၊ အိတ္ေတြထဲ သြားထည့္ျပီး တစ္ေနရာမွာစုပံုထားလိုက္ၾက၊ ေကာင္းတဲ့စာအုပ္ေလးေတြ႔ျပီဆို ဒီစာအုပ္ ၀ယ္မလားဆို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အေျပးရွာျပီး ေမးၾကနဲ႔ (တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ခြဲျပီး စာအုပ္ေတြ ေရြးေနၾကရတာကိုး) ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္သား ေပ်ာ္ေနၾကတာ။ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္ေတြက အကဲဆံုးေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ ခုန္ေပါက္ေပ်ာ္ေနမိတာ သတိမထားမိဘူး။

စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္မွာ ဗိသုကာေက်ာင္းဆင္း ညီမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့ သူကလည္း အလွဴေငြထည့္ရင္း ၀င္ကူညီေပးသြားေသးတယ္။ သူလည္း ေပ်ာ္လို႔ ပီတိေတြ ျဖစ္လို႔။ စာအုပ္ပံုၾကီးက တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာေပမဲ႔ ေရြးစရာေတြက မကုန္ႏိုင္ေသးဘူး။ အဲဒီ စာအုပ္ေစ်းေရာင္းပြဲမွာ အလုပ္၀င္လုပ္ေနတဲ့ သူေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ စာအုပ္ကို ျပန္ေရာင္းစားဖို႔ ေလာဘတၾကီးလိုက္၀ယ္ေနၾကတယ္ ထင္ေနပံုရတယ္။ ဒါဟာ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ကို လွဴဖို႔ပါ ဆိုတာလဲ သိေရာ ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကရာမွာ သူတို႔ပါ အေပ်ာ္ေတြ ကူးစက္ကုန္ၾကေရာ။ ကိုယ္ေတြ ေရြးျပီးေတာ့ ပံုထားတဲ့ စာအုပ္ပံုကို သူတပါးက မသိပဲ မ သြားမွာစိုးလို႔ နာမည္ေတြ ေရးမွတ္ျပီး တက္ဂ္ (Tag) ေလးေတြ ကပ္ေပးၾကတယ္။

စာအုပ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေရြးပီးေတာ့ ရပ္မွ ရပ္မွ ဆို ေငြသြားရွင္းေတာ့လဲ ကိုယ္ေတြအတြက္ ေငြရွင္းေကာင္တာကို တစ္ခု သပ္သပ္ လုပ္ထားေပးၾကတယ္။ ေငြရွင္းမယ္ဆို က်သင့္ေငြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ S$800ေလာက္ပဲ ရွိေသးတာနဲ႔... ဟာ အလွဴေငြေတြ က်န္ေသးတယ္ ထပ္သြားေရြးမယ္ ထပ္သြားေရြးၾကမယ္ ဆို အေစာနက လိုခ်င္ေပမယ့္ ေငြမေလာက္မွာစိုးလို႔ ခ်ထားပစ္ခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္ေတြ ျပန္သြားမၾကတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ နဂိုတည္းက ခပ္ကဲကဲလူဆိုေလေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာကို မဖံုးႏိုင္ဘူး။ ႏွဳတ္ကေန ေပ်ာ္လိုက္တာ ေပ်ာ္လိုက္တာ တဖြဖြ ရြတ္လို႔။ ဒီစာအုပ္ေတြ ေက်ာင္းက ႒ာနကို ေရာက္သြားရင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြသာမက ဆရာေတြ ဆရာမေတြပါ ေပ်ာ္ေနၾကမွာ ျမင္ေယာင္ျပီး ပီတိျဖစ္ေနတာလဲ ပါတာေပါ့။

စာအုပ္ဆိုင္ကလူေတြလဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ၀ယ္ျပီးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ေသခ်ာ စကၠဴပံုးေတြထဲ ထည့္ေပး၊ ကားငွားျပန္ရမွာဆိုလို႔ ဆိုင္ေရွ႕ဘက္ကို သယ္ျပီးသြားစီေပးနဲ႔ အလုပ္ေတြ မ်ားကုန္ၾကေပမယ့္ သူတို႔ေတြလဲ တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေနာက္ထပ္ စာအုပ္ေတြ ထပ္သြား မ ျပီး ေကာင္တာကို ေျပးပံုၾကနဲ႔ တျခားသူေတြ မ်က္စိေနာက္စရာမ်ားေတာင္ ျဖစ္ေနမလားပဲ။ ၀ယ္ခ်င္စရာ စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕ က်န္ေနေသးေပမယ့္ စိတ္ကို ျဖတ္ျပီး မနည္း ရပ္ရတယ္။

စိတ္ျဖတ္ျပီး အ၀ယ္ရပ္ ေငြေခ်ျပီး သူတို႔ ေနရာခ်ထားေပးတဲ့ စာအုပ္ပံုးေတြနားေရာက္ေတာ့မွ ဟိုက္ ဒီေလာက္ ပံုးေတြအမ်ားၾကီး အေလးၾကီးကို ဒီလူနဲနဲေလးနဲ႔ ဘယ္လို သယ္ရပါ့ဆို မ်က္ျဖဴဆိုက္ရေတာ့တာ။ ေတာ္ေသးတယ္။ တကၠစီတစ္စီးမေလာက္လို႔ ႏွစ္စီးငွားသယ္ရေပမဲ႔ ဆိုင္ကလူေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ ကားေပၚအတင္မွာ သူတို႔ ၀ိုင္းကူ တင္ေပးၾကေလေတာ့ သိပ္မေမာလိုက္ရဘူး။

ဆရာတို႔အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း အိမ္ေအာက္မွာ စာအုပ္ကူသယ္ေပးဖို႔ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ညီေလးတစ္ေယာက္က ေစာင့္ေနၾကတယ္။ စာအုပ္ပံုးေတြကို ကားေပၚက ခ်ျပီး အိမ္ေပၚေရာက္ေအာင္ မနဲကို တင္လိုက္ရတယ္။ ျပီးသြားေတာ့ လူေတြလည္း အေတာ္ ဟိုက္သြားျပီ။ ခဏ နားျပီး စာအုပ္ပံုးေတြကိုဖြင့္ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ စားရင္းလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ၀ယ္လာတဲ့စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ျပီး ၀ိုင္းသယ္ကူၾကသူေတြကလဲ အားရ၀မ္းသာျဖစ္ကုန္ၾကေရာ။ အေစာနက ေမာထားသမွ်ေတြတာင္ သူတို႔လည္း ေမ့သြားၾကတယ္။
အားလံုးတစ္ေလသံထဲ ထြက္ၾကတာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြတင္မဟုတ္ဘူး ေက်ာင္းက စာသင္ေနတဲ့ ဆရာေတြလည္း ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ၾကမလဲ ဆိုတာပါပဲ။

ကိုယ္ေတြကလည္း လိုခ်င္ေပမဲ့ ခ်န္ထားပစ္ခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို အလွဴေလာဘတက္ကာ အလွဴေငြေလးေတြ ထပ္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္က ေတာင့္တမိျပန္တယ္။
ႏွစ္ပါတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ရေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ မလွဴရေသးတဲ့သူ၊ မသိလိုက္ရတဲ့သူေတြလည္း ရွိခ်င္ရွိမယ္။ သူတို႔ေတြ လွဴခ်င္ၾကအံုးမလား၊ ဇန္န၀ါရီ တစ္ရက္ေန႔က် စာအုပ္ေတြ က်န္ေနေသးရင္ အလွဴေငြေတြ ထပ္ရရင္ ျပန္သြား၀ယ္ၾကအံုးမလား ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြ ျဖစ္ၾကျပန္တယ္။

ကိုယ္ေတြေတာင္ အေတာ္ၾကီးကို ေပ်ာ္ေနတာ.... ႒ာနက ေက်ာင္းသားေလးေတြဆို ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ၾကမလဲဆိုတာ ေတြးေတြးျပီး ပီတိျဖစ္ အေမာေျပရတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ 2013ခုႏွစ္အကုန္ 2014 အစမွာ ေကာင္းမွဳကုသိုလ္ေလးတစ္ခုနဲ႔ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု စဖြင့္လိုက္ရတာ အင္မတန္ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

စာအုပ္ အလွဴေငြ ထည့္၀င္ၾကသူမ်ား၊ မိမိတို႔ဆီမွာ ရွိတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္မ်ားကို လွဴၾကသူမ်ား၊ စကၤာပူကေန ျမန္မာျပည္ကို စာအုပ္ေတြ ကူညီ သယ္သြားေပးမဲ႔သူမ်ား၊ ျမန္မာျပည္ကေန ဆိုင္ရာ ဗိသုကာ႒ာန အသီးသီးကို စာအုပ္သြားေရာက္ လွဴဒါန္းေပးၾကမဲ့ သူေတြ အားလံုးကို အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အားလံုးအတြက္ ပီတိျဖစ္စရာ ဒီစာေလးကို ေရးျပီး ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါတယ္။



Book Collection 02

Book Collection 03


2014 ႏွစ္သစ္ မွသည္ အခ်ိန္တိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္မွဳေပါင္းမ်ားစြာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မွဳေပါင္းမ်ားစြာ ရရွိၾကျပီး ကိုယ့္တိုင္းျပည္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက တစ္စိတ္တစ္ေဒသကို တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန တတ္ႏိုင္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သူမ်ားျဖစ္ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

Saturday, November 30, 2013

ကိုယ္ လည္း ေလ ေလာ ကီ သား ေပ မို႔

ဒီကေန႔ X-Factor USA မွာ ကိုယ္ ဖိုင္နယ္ေရာက္မယ္လို႔ထင္ထားတဲ့ သူ သံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ဟာ ထြက္သြားရတယ္။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္က Bottom 2ထဲမွာ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကိုယ္ ဖိုင္နယ္ထိ တက္မယ္ထင္ထားတဲ့ ဒီသံုးေယာက္စလံုး ရံွဳးနိမ့္ျခင္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ ခံစားၾကရတယ္။ ျပိဳင္ပြဲဆိုတာ ပထမဆုကို လိုခ်င္မက္ေမာလို႔ ျပိဳင္ဆိုင္ၾကတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ အရံွဳးဆိုတာကို ဘယ္သူ လိုခ်င္မလဲ.. ေနာ။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္သိပ္သေဘာက်တဲ့ အဆိုရွင္ကို ပထမ ရေစခ်င္တာပဲ။ ဒီထဲက တစ္ေယာက္ဟာ Final 6 အထိေတာင္ တက္မသြားရရွာပဲ Final 8 အဆင့္ကေန ေနာက္ထပ္ မတက္ႏိုင္ပဲ ထြက္လိုက္ရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ကလဲ Final 6 ထဲ ပါဖို႔အတြက္ Survival Song ကို ဆိုၾကရတယ္။ ဒါ.. ကိုယ္ ဘယ္လိုမွ ခံစားမရတဲ့ပြဲ။ တကယ္ဆို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဆိုပံု သံေပါက္ မညီတဲ့ ဟိုသံုးေယာက္အဖြဲ႕ ထြက္ရမွာ။ အသံသိပ္မရေပမဲ့ ရုပ္ကေလးနဲ႔ ဗုတ္ကေလးနဲ႔ တက္လာတဲ့ ခ်ာတိတ္ေလးက ထြက္ရမွာ..။ အဲဒီလို အလိုမက်စိတ္ေတြနဲ႔ က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရ။ ေဒါသေတာင္ စြက္လာလိုက္ေသးတာမ်ား....။ Final 6 ကို တက္ဖို႔ အသည္းအသန္ ယွဥ္ေနရသူ ႏွစ္ေယာက္ကို ဒါ Final 2 သာ ျဖစ္လိုက္စမ္းပါ လို႔ မျဖစ္ႏိုင္တာ သြားျပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနမိလိုက္ေသးတာ..။ ကိုယ္ဟာ ပုထုစဥ္ လူသား ဆိုေတာ့လဲ...။

ကိုယ္က X Factor ကို UK, USA, Australia  အကုန္ အားေပးလာခဲ့တာ။ ျပိဳင္ပြဲအစမွာေတာ့ ရီစရာေတြလဲ ရွိ ေမာစရာေတြလဲ ရွိ.. တျဖည္းျဖည္း Final 10 ကေန စျပီး.... ကိုယ္မၾကိဳက္တဲ့သူေတြက တက္သြားရင္ စိတ္ေတြတို၊ ကိုယ္ ၾကိဳက္တဲ့သူေတြ ထြက္သြားရရင္ ေဒါမနႆေတြ ပြားရ ၀မ္းနည္းရ....၊ ကိုယ္ ၾကိဳက္တဲ့သူ က်န္ေနေသးရင္ final 8, Final 6, Final 4 ကေန ေနာက္ဆံုး ပထမဆု ေပးတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေဒါသျဖစ္လိုက္၊ အားမလို အားမရ ျဖစ္လိုက္၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိုက္၊ ထခုမ္မိတဲ့အထိ ေပ်ာ္ရႊင္လိုက္၊ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အားေပးလာရတာ။ ကိုယ္ အားေပးေနတဲ့သူေတြထဲက တစ္ေယာက္က ပထမဆု ရသြားတယ္ဆို အဲ့တစ္ႏွစ္စာ ေက်နပ္လို႔ မဆံုးေပါ့။ ဒီႏွစ္ Australia မွာ Demi ဆိုတဲ့ တရုတ္မေလး ပထမဆု ရသြားေတာ့လည္း ေအာ္ သူတို႔ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသား လူမ်ိဳးရင္း မဟုတ္ေပမဲ့ မွ်မွ်တတ စိတ္ရွိသားပါလားဟ ဆိုျပီး ေအာ္ဇီသူ ေအာ္ဇီသားေတြကို ေက်းဇူးတင္ရ ေလးစားရတာလဲ အေမာ။

ကေန႔ည X-Factor USA ကေတာ့ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္း အၾကီးၾကီး ျဖစ္ရတဲ့ညေပါ့။ ဒါေတာင္ ေနာက္ဆံုး Final ပြဲစဥ္ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒီ အစီအစဥ္က ႏွစ္တိုင္း ရွိေနတာပဲ။ ႏွစ္တိုင္းလည္း X-Factor Seasonမွာ ကိုယ္က ခုလို ေရာဂါတက္ေနက်ပါပဲ။ မထူးဆန္းပါဘူးေလ..။ ျပိဳင္ပြဲဆိုတာ အႏိုင္ နဲ႔ အရံွဳးပဲ ရွိတာ။ မႏိုင္ရင္ ရံွဳးမွာပဲေပါ့။ ျပိဳင္ပြဲ၀င္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ အေကာင္းဆံုး ၾကိဳးစားၾကရတာၾကီးပါပဲ။

ကိုယ္ကေတာ့ အရံွဳး ဆိုတာကို ရင္မဆိုင္ခ်င္တဲ့သူ၊ ပီးေတာ့ ၾကိဳးစားရမွာလဲ ပ်င္းတဲ့သူ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ျပိဳင္ပြဲ ဆိုတာေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာသာ ေနခဲ့ျပီး ပရိတ္သတ္ထဲမွာပဲ ပုန္းကြယ္ေနတတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ စင္ေပၚကေခၚလို႔ မိတ္ဆက္ခြင့္ရမယ္ထင္ျပီး ဘုမသိ ဘမသိ စင္ေပၚတက္မိကာမွ မထင္မွတ္ပဲ ျပိဳင္ပြဲတစ္ခုထဲ အလိုလို ေရာက္သြားရတဲ့အခါ... ကိုယ္က မျပိဳင္ခ်င္ပါဘူး လို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျငင္းဆန္လို႔ မရတဲ့အခါ.... အရံွဳးေပးပါတယ္ ပန္းေပးပါတယ္ ဆိုျပီး စင္ေပၚကေန စကတည္းက ေျပးမဆင္းပဲ ေတြေ၀မိတဲ့အခါ..... ကိုယ္ထင္မွတ္မထားတဲ့ ျပိဳင္ပြဲမွာ... ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ရုန္းကန္ေနရေတာ့တာ..။ ..... အႏိုင္မလိုခ်င္ေပမဲ့ အရံွဳးလဲ မေပးခ်င္တဲ့ စိတ္အခံေလး ရွိေနေလေတာ့ ပထမဆုေလး ရေလမလားး လို႔ ကိုယ္ ဆက္ၾကိဳးစားရမွာလားး...။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အရံွဳးေပးပါတယ္ ဆိုကာ မ်က္ႏွာငံု႔ခ်ဖြက္ျပီး စင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းဖို႔ရာကလည္း ကိုယ္က ရွက္ေနျပန္ေသးေလေတာ့..။ အလိုမတူပါပဲ၊ ကိုယ္ ထင္မွတ္မထားပါပဲ အလိုလို ဖန္တီးလာတဲ့ ယွဥ္ျပိဳင္ပြဲမွာ အစကတည္းက ျပတ္ျပတ္သားသား ႏွဳတ္ထြက္ခဲ့သင့္တာ လို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေနာင္တရမိေပမဲ့....

ကိုယ္လည္းေလ ေလာကီသားေပမို႔....

ကိုယ္ လည္း ေလ ေလာ ကီ သား ေပ မို႔ ... ေပါ့ ကြယ္။    ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

Saturday, August 24, 2013

ဆည္းဆာ

 

ဆည္းဆာ (၁)
ေန၀င္ဖ်ိဳးဖ်...
ဟိုခပ္လွမ္းလွမ္းက
ကြန္ကရစ္ေတာင္တန္းေတြၾကား ေမးတင္..
မႏွဳတ္ဆက္ခ်င္ပဲ ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ရတဲ့ ညေနခင္းမ်ား
အိပ္တန္းပ်ံစရာမဲ႔ ငွက္ေပါင္းမ်ားစြာ....
'ငါ" .....ဘယ္မွာခိုနားရမလဲ.....




ဆည္းဆာ (၂)

ကို္ယ့္ေန႔ကို လင္းခ်င္းေစတဲ့
အပ်ိဳမေလးရဲ႕ မ်က္လံုး...
ႏွဳတ္ဆက္အျပံဳးတို႔ ေရာင္စံုျခယ္သ
အက်ည္းတန္တို႔ လွခ်ိန္ ေပါ့
နီမိွဳင္းမိွဳင္းမွာ .. ခရမ္းရင့္ေတြပါခ်င္ပါမယ္
နီေစြးေစြးနဲ႕ ပုဇြန္ဆီေရာင္ေသြးေတြ ျဖန္းခ်င္ျဖန္းထားမယ္...
မီးခိုးမိွဳင္းမိွဳင္းနဲ႔ မဟာဆန္ကာ ျငီးေငြ႕စရာ ေကာင္းခ်င္ေကာင္းေပမပ...
သူ အခ်က္ျပေနတာက..
မၾကာခင္ အေမွာင္လာေတာ့မယ္
မၾကာခင္ အိပ္စက္အနားယူရေတာ့မယ္...
"ဘ၀ဟာ.... ဒါပါပဲ..."
သူမကေတာ့ ေနာက္ေန႔မနက္က်
မရိုးတဲ့ ဒီ၀တ္စံုနဲ႔ပဲ မိုးေသာက္ျပန္အံုးမယ္...

ေန၀င္ခ်ိန္လြန္ပါမွ.....
ၾကယ္စင္ေတြ က တာ ျမင္ရခ်င္ျမင္ရမယ္
လေရာင္ကို ခ်ိဳးလံွဳခြင့္ရခ်င္ရမယ္
တိမ္ညိုမဲမဲနဲ႔ ေမွာင္မိုက္ညေတြလဲ ၾကံဳႏိုင္ေသးရဲ႕
အတိတ္..
ပစၥဳပၸန္...
အနာဂါတ္....
အဲဒီအားလံုးေသာ လိုက္ကာေတြကို ဆြဲခ်လိုက္
ပိတ္ပစ္လိုက္..
ငါ့ အသက္ရွဳမွဳေတြကို မေမ့မေလ်ာ့ သတိရလိုက္...
ေနာက္ ရင္ခြင္ႏွလံုးသားကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ေစလိုက္...
အဆိပ္လို ခါးတဲ့အမုန္းတရား အတၱမ်ားကို ေျခလက္ေတြနဲ႔အတူ ေဆးေက်ာသုတ္သင္လိုက္...
အေမွာင္ေတြကို ေမတၱာနဲ႔ လံုျခံဳေစလိုက္..
ပ်ံသန္းေရာက္ရွိလာမဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ၾကိဳဆိုဖို႔
ငါ့ရင္ခြင္တံခါးကို ဖြင့္ထားရအံုးမယ္..
မနက္ျဖန္မွာ ေတာက္ပတဲ့ အာရုွဏ္ဦးကို
ငါတို႔ ျမင္ရအံုးမယ္လို႔ ယ့ုၾကည္စိတ္နဲ႔....
ညေတြကို အိပ္စက္ေစခဲ့ၾကတာေပါ့ကြယ္...

ဆည္းဆာေရ..
နင္ဟာ.. မနက္ျဖန္တိုင္းမွာ...
အာရုွဏ္ဦး အျဖစ္နဲ႔ ျပန္ေရာက္လာခဲ့တာ..
ကမၻာဦး အစကေန အဆံုးထိေပါ့ကြယ္...။
ငါတို႔မွာသာ...
ေမွာက္မွားေျခာက္ျခားးး..
တိမ္းမူးေနခဲ့ၾက...
"ဒါဟာဘ၀ပဲေပါ့" လို႔ မရိုးတဲ့ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ေတြ ေျပာျပီး
နင္ အျပံဳးမပ်က္.. ႏွဳတ္ဆက္ ဆက္ သြားခဲ့တာ...။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

Wednesday, August 21, 2013

"လ" ၀ွက္ထားတဲ့ ကိုယ္



နီးနီးေလးေပမဲ့ နီးစပ္ခြင့္မရခ့ဲၾက
မင္းဟာ...... ကိုယ္ နာၾကားလို႔ မရတဲ့ တရား.......
မင္းဟာ...... ကိုယ္ ရွာေဖြမေတြ႕ရွိႏိုင္မဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာလမ္း ....
မင္းဟာ...... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေစတဲ့ မာယာ .......
မင္းဟာ...... ကိုယ့္ကို ျဖတ္ရွစီးဆင္းသြားတဲ့ ဂီတ....
မင္းဟာ...... ကိုယ့္ စိတ္ေစတသိက္ကို လိုရာ ၾကိဳးဆြဲႏိုင္တဲ့ ကေ၀ ....
မင္းဟာ...... ကိုယ့္အိပ္စက္ျခင္းေတြကို ဖြက္ထားတတ္တဲ့ တေစၦ .....
မင္းဟာ...... ကိုယ့္ ၀ိဥာဥ္ကို တစ္လႊာျခင္း ဖဲ့ေျခြေနတဲ့ မိစၦာ ......
မင္းဟာ...... ကိုယ့္ မ်က္၀န္းအိမ္ကို လိွဳင္းထန္စြတ္စိုေစတဲ့ မုန္တိုင္း....
မင္းဟာ...... ကိုယ္ ေ၀ခြဲမရတဲ့ တိမ္တိုက္တစ္ခုေပါ့ .....
ဇူလိုင္အလြန္မိုးနဲ႔ ... ကိုယ့္ သီလေတြ ခိုးခိုးသြားတဲ့ "လ"...
အဲဒီ "လ" ကိုမွ ..... ကိုယ္က... ႏွစ္ႏွစ္... ကာကာ........
သံ သ ရာ .... တစ္........ ဆံုး.........


ေမတၱာျဖင့္

မိုးကုတ္သား

Thursday, August 15, 2013

Put It On Me [teaser] - Angie Miller


Put It On Me by Angie Miller



အျပံဳးတုတစ္ခုနဲ႔ ျပံဳးလို႔ေနေပမဲ့

မင္းရဲ႕ မ်က္လံုးက ေတာက္ပတဲ့ အရိပ္ေတြ စြန္ပခြာထြက္ေျပးသြားခဲ့ၾက
မင္း.. မ်က္ရည္က်ျပီး မငိုေၾကြးခဳျဘူး
မင္းရဲ႔ ရင္တြင္းမွာသာ ထိခိုက္ေၾကကြဲ ျပိဳလဲေနခဲ့တာေလ

မင္း က မာေက်ာတယ္... စိတ္ခို္င္တယ္ လို႔.. ေျပာေပမဲ့
ငါ့ကို မင္းဘ၀ထဲ ၀င္ခြင့္ေပးပါ အခ်စ္ရယ္...
ငါ.. မင္းကို ကူညီေပးခ်င္လို႔ပါ

တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေတာ့ မင္းလိုအပ္ပါတယ္
မျပီးဆံုးႏိုင္ေသးတာေတြအတြက္...
မင္းရဲ႔ နာက်င္ဆင္းရဲေတြဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ တုန္လွဳပ္စရာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္
မင္း ထမ္းပိုးထားတဲ့ တာ၀န္ ၀တၱရားေတြက အင္မတန္ ေလးလံလြန္းလွရဲ႕

ငါ့ကို မင္းရဲ႔ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြသာ အကုန္ ေပးလိုက္ပါ..
အကုန္ေပးလိုက္စမ္းပါ့

မင္း ထပ္ပီး ထမ္းပိုးထား မေနပါနဲ႔ေတာ့

ကိုယ့္ကိုသာ သယ္ယူခြင့္ ေပးလိုက္စမ္းပါ

မင္းရဲ႔ ၀န္ထုပ္ေတြကို ဆက္ ထမ္းပိုးမေနပါနဲ႔ေတာ့ အခ်စ္ရယ္
အားလံုး ကိုယ့္တာ၀န္သာ လႊဲေပးလိုက္စမ္းပါ

မင္းတစ္ေယာက္ထဲ အဲ့ဒီ ၀န္ထုပ္ေတြကို ဆက္ ထမ္းပိုးမေနပါနဲ႔ေတာ့ အခ်စ္ရယ္
အခုခ်က္ခ်င္းသာ ကိုယ့္ကို ကူညီသယ္ပိုးခြင့္ ေပးလိုက္ပါေတာ့

ကိုယ္ဟာ ဒီေနရာေလးမွာ (မင္းအပါးမွာ) ရွိေနခဲ့တာ...
ဘာေၾကာင့္မ်ား မင္းတစ္ေယာက္ထဲ ရုန္းကန္ဆင္းရဲ ခံေနခဲ့သလဲ ကိုယ့္ကို ေျပာစမ္းပါ့

မထိုက္တန္လိုက္တာအခ်စ္ရယ္...မင္း ႏိုးထလာတဲ့အခါ
မနက္ခင္း မနက္ခင္းတိုင္းမွာ.... ပိုပိုျပီး အထီးက်န္ေနေတာ့မွာေပါ့....

မင္း က မာေက်ာတယ္... စိတ္ခို္င္တယ္ လို႔.. ေျပာေပမဲ့
ငါ့ကို မင္းဘ၀ထဲ ၀င္ခြင့္ေပးပါ အခ်စ္ရယ္...
ငါ.. မင္းကို ကူညီေပးခ်င္လို႔ပါ

တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေတာ့ မင္းလိုအပ္ပါတယ္
မျပီးဆံုးႏိုင္ေသးတာေတြအတြက္...
မင္းရဲ႔ နာက်င္ဆင္းရဲေတြဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ တုန္လွဳပ္စရာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္
မင္း ထမ္းပိုးထားတဲ့ တာ၀န္ ၀တၱရားေတြက အင္မတန္ ေလးလံလြန္းလွရဲ႕
ငါ့ကို မင္းရဲ႔ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြသာ အကုန္ ေပးလိုက္ပါ..
အကုန္ေပးလိုက္စမ္းပါ့

မင္း ထပ္ပီး ထမ္းပိုးထား မေနပါနဲ႔ေတာ့

ကိုယ့္ကိုသာ သယ္ယူခြင့္ ေပးလိုက္စမ္းပါ

မင္းရဲ႔ ၀န္ထုပ္ေတြကို ဆက္ ထမ္းပိုးမေနပါနဲ႔ေတာ့ အခ်စ္ရယ္
အားလံုး ကိုယ့္တာ၀န္သာ လႊဲေပးလိုက္စမ္းပါ

မင္းတစ္ေယာက္ထဲ အဲ့ဒီ ၀န္ထုပ္ေတြကို ဆက္ ထမ္းပိုးမေနပါနဲ႔ေတာ့ အခ်စ္ရယ္
အခုခ်က္ခ်င္းသာ ကိုယ့္ကို ကူညီသယ္ပိုးခြင့္ ေပးလိုက္ပါေတာ့


တို႔ေတြ.. အတူတကြ ျပိဳလဲက်ၾက
တို႔ေတြ.... အတူတကြ ျပန္လည္ထူမတ္ၾက

အခက္အခဲေတြ... ဘယ္ေလာက္ ပဲ ၾကံဳလာၾကစမ္းပါေစေလ
မင္းဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ဆိုတာ မင္းကိုယ္မင္း သိပါတယ္
တို႔ေတြ.. အတူတကြ ျပိဳလဲက်ၾက
တို႔ေတြ.... အတူတကြ ျပန္လည္ထူမတ္ၾက

အခက္အခဲေတြ... ဘယ္ေလာက္ ပဲ ၾကံဳလာၾကစမ္းပါေစေလ
...........................





Put It On Me by Angie Miller



Fake smile won't hide
The spark that has left your eyes
The tears you don't cry
Just break you down from the inside
You say you're tough and you're strong enough
But it's ok to let me in I wanna help you up
Oh I wanna help you up
You need someone
You're coming undone, undone
But your pain doesn't scare me now
The weight's too much
So give it all up, all up
You can put it on me
Don't carry that weight,
Don't carry that weight, alone
You can put it on me now
Don't carry that weight
Don't carry that weight, alone
You can put it on me
I've been right here
Tell me why you did it on your own
It's not worth it you'll wake up
Every morning feeling more alone
You say you're tough and you're strong enough
But it's ok to let me in I wanna help you up
Oh I wanna lift you up
You need someone
You're coming undone, undone
But your pain doesn't scare me now
The weight's too much
So give it all up, all up
You can put it on me
Don't carry that weight,
Don't carry that weight, alone
You can put it on me now
Don't carry that weight
Don't carry that weight, alone
You can put it on me now
We fall down down down
We get up up up
Let it out out out
'Cause you know you're good enough
We fall down down down
We get up up up
Let it out out out
'Cause you know you're good enough
We fall down down down
We get up up up
Let it out out out
'Cause you know you're good enough
We fall down
We get up
Let it out
'Cause you know you're good enough
You say you're tough and you're strong enough
But it's ok to let me in I wanna help you up
You need someone
You're coming undone, undone
But your pain doesn't scare me now
The weight's too much
So give it all up, all up
You can put it on me
Don't carry that weight,
Don't carry that weight, alone
You can put it on me now
Don't carry that weight
Don't carry that weight, alone
You can put it on me
And on ….



ေမတၱာျဖင့္

မိုးကုတ္သား

Sunday, June 23, 2013

Forever Young

*But People don't die from being out of love*

************************

အခ်စ္ဆိုတာ တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ဗိမၼာန္၊ အဖိုးတန္ရတနာ၊ ျမင့္ျမတ္ၾကီးက်ယ္ခန္းနားေသာ သစၥာတို႔ တည္ရာေျမ... ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း မိုးေကာင္းကင္
အခ်စ္ဆိုတာ တခ်ိဳ႔ေတြအတြက္ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုမွဳေတြ စစ္ခင္းတဲ့ပြဲ၊ အေပ်ာ္သက္သက္ စိတ္ကစားတဲ့ကြင္း၊ လွည့္စားျခင္းေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးမ်ား တပ္ဆင္ထားတဲ့ ပြဲေတာ္
အခ်စ္ဆိုတာ တခ်ိဳ႔ေတြအတြက္ ငရဲခန္း ၊ ယံုၾကည္မွဳနဲ႔ ဘ၀အဓိပၸါယ္ေတြ ခမ္းေျခာက္သြားတဲ့ျမစ္၊ ရက္စက္ျခင္းေတြနဲ႔ ေလာင္ကြ်မ္းျခင္းခံလိုက္ရတဲ့ ေတာအုပ္ေတာင္တန္းမ်ား
အခ်စ္ဆိုတာ တခ်ိဳ႔ေတြအတြက္ ၊ လူမသိသူမသိ တသက္လံုး ျမတ္ႏိုးေနရတဲ့ ပန္းစည္းေလး၊ စြန့္လႊတ္ေပးဆပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ဘာကိုမွ မေႏွာင္ဖြဲ႕ထားေသာ ေလျပည္၊
အခ်စ္ဟာ ဒီကမၻာတည္သေရြ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ လက္ဆင့္ကမ္းေျပာသြားရမဲ႔ မဆံုးတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ေပါ့

Friday, June 21, 2013

မီးခိုးေရာင္ ရက္စြဲမ်ားးး



မီးခိုးေရာင္ ရက္စြဲမ်ားးး


ဒီကေန႔ မနက္ခင္းမွာ အသက္ရွဴရက်ပ္ပီး လန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္။
မီးခိုးနံ႕ေတြ မႊန္ထူေနတာ စိတ္မ်ား စြဲေနလို႔လား၊ အိပ္မက္ကေန မႏိုးေသးလို႔လား။ မေရရာေသးခင္မွာ အဲကြန္းကို ပိတ္ ေလသန္႔စင္စက္ကို ပိတ္ပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့မွန္း အမွတ္ရသြားတယ္။
အဲကြန္းကိုဖြင့္ ေလသန္႔စင္စက္ကို ေရအသစ္လဲေပးဖို႔ အိမ္ေနာက္ဖက္ကို အသြားမွာ ဧည့္ခန္း၊ မီးဖိုခန္း အကုန္လံုးဟာ မီးခိုးနံ႔ေတြ မႊန္ထူလို႔။ ေသခ်ာျပီ။ ဒါဟာ... အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ စိတ္စြဲေနတဲ့ စိုးရိမ္မွဳေၾကာင့္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔ ကမန္းကတန္း ေလထုတိုင္းတာတဲ့ အေျခအေနျပဇယားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျပန္ပီး ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ တိုင္းတာမွဳဟာ နံနက္ ေျခာက္နာရီမွာ 110 တဲ့။ အျပင္ကို တံခါးဖြင့္ပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေန႔က 361ဆိုတဲ့ တိုင္းတာမွဳထက္ေတာင္ မီးခိုးျမဴေတြက ပိုမို ထူထပ္သိပ္သည္းကာ မီးခိုးနံ႔ေတြက ပိုျပင္းရွလို႔။
ေခ်ာင္းေတြ တဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးလာတာနဲ႔ ကမန္းကတန္း ျပဴတင္းတံခါးကို ျပန္ပိတ္။ ခန္းစည္းေတြကို အလံု လိုက္ပိတ္ထားလိုက္ရတယ္။
တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနျပီ။ ေသေသခ်ာခ်ာ လြဲေနျပီ။ ကြ်န္ောတကပဲ အျဖစ္သည္းသလား၊ သူတို႔ တိုင္းတာခ်က္ကပဲ လြဲေနသလား။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ရံုးတက္ဖို႔အတြက္ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ ရံုးကို ေဆးခြင့္ရထားတဲ့ စာနဲ႔အတူ အိမ္မွာဆက္နားေနဖို႔ခြင့္တင္လိုက္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ ေသာက္ထားတဲ့ ေဆးရွိန္ မျပယ္ေသးလို႔ ဆက္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မအိပ္ေပ်ာ္ခင္မွာ ျပန္မႏိုးလာေတာ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးကိုေတာင္ တခုတ္တရ ပူပန္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ျပန္ႏိုးလာေတာ့ မေန႔က အေျပးအလႊား လုယက္ပီး ၀ယ္လာတဲ့ OSIM က ထုတ္တဲ့ uMist baby (Hydrating ultrasonic humidifier) ခပ္လြယ္လြယ္ ေလသန္႔စက္ပဲ ဆိုပါစို႔.. ရဲ႕ အကူအညီေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႔။ အသက္ရွဴရတာ မခက္ခဲေတာ့သလို လည္ပင္းေတြလဲ အသက္ရွဴတိုင္း ရွမေနဘူး။ ႏွာခါင္း အတြင္းပိုင္းမွာလဲ ႏွပ္ေခ်းေျခာက္နဲ႔ ေသြးစေတြ ပိတ္ဆို႔ ေျခာက္ကပ္မေနေတာ့ဘူး။ 
PSI ဇယားကို စစ္လိုက္ေတာ့ သူတို႔တိုင္းတာခ်က္ဟာ ေလထုညစ္ညမ္းမွဳအဆင့္ ေလးရာတဲ့။ မျဖစ္မေန မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ ၀ယ္မွ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ. အစိုးရကလဲ ဒီက ေဆးဆိုင္ေတြမွာ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ၀ယ္ယူႏိုင္ပါျပီ လို႔ ေၾကညာထားတယ္တဲ့။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ အျပင္ထြက္ဖို႔ စိတ္က မရဲတင္းေသးဘူး။ ႏွာေခါင္းမွာ ေသြးစေတြခဲေနတတ္တာ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္း တစ္ခုလံုး ေျခာက္ကပ္ ရွတေနတာ.. အျပင္ဘက္ထြက္ရင္ ပိုဆိုးသြားမလား။
မ်က္ႏွာဖံုးၾကီးတပ္ပီး အျပင္မွာ ေလွ်ာက္သြားေနရင္လဲ ေခာတ္မွီေအာင္ ေပၚပင္ လိုက္လုပ္တယ္ ေလွာင္ခ်င္သူမ်ားရဲ႔ စကားတင္းကို ၾကိဳ ရွက္ေနရျပန္ေသးတယ္။
မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိ။ ဒီေတာ့ ထြက္၀ယ္မွျဖစ္မယ္ ဆိုျပီး အိမ္တံခါးဖြင့္ေတာ့ ဇေ၀ဇ၀ါ ျပန္ျဖစ္ျပန္ေရာ။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာက မီးခို႔ေငြ႔ေတြ ပိန္းပိတ္ေနမယ္လို႔ေလ။ ဒါေပမဲံ အျပင္မွာ ေနေရာင္ ျမင္ေနရတယ္။ တံခါးေပါက္ကေန တိုး၀င္လာတဲ့ ေလထုထဲမွာလဲ မီးခို႔န႔႔ေတြက မနက္ကေလာက္ မႊန္ မေနေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနျပန္ျပီ။
လြဲေနတာ ဂရုမစိုက္အားဘူး၊ အျပင္ေလရွဴလို႔ သိပ္ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးအေျခအေန မဟုတ္ေသးခ်ိန္ အျမန္ထြက္၀ယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ပီး နီးစပ္ရာ ကုန္တိုက္ဆီ ခ်ီတက္သြားတယ္။
မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ေတြလံုလံုေလာက္ေလာက္ ရႏိုင္ပါျပီလို႔ အစိုးရက ေၾကျငာထားတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့ မနဲမေနာ လူအုပ္ၾကီးကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
ေဆးေကာင္တာမွာ သြားျပီး မ်က္ႏွာဖံုး ၀ယ္ခ်င္လို႔ပါဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ လူအုပ္ၾကီးဘက္ လက္ညိွဳးထိုးျပျပီး သြားတန္းစီပါတဲ့။ စိတ္ေလသြားတယ္။
ကိုယ္ေတြလိုပဲ မ်က္ႏွာဖံုးကို အေျပးအလႊား လာ၀ယ္သူေတြ မနဲမေနာပဲကိုး။ ဒီလိုနဲ႔ တန္းစီေနတုန္း မၾကာပါဘူး။ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ကုန္သြားျပီတဲ့။ ၾကိဳတင္မွာယူထားဖို႔ ေဖာင္ ျဖည့္ထားခဲ့ပါတဲံ.
ဟမ္.. ေၾကျငာထားေတာ့ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ၀ယ္ယူႏိုင္ပါျပီ ဆို ဆို ဆို........။
ဒီကေန႔ေတာ့ အကုန္ တလြဲေတြပဲ ၾကံဳေနရပါလား။ လူတန္းရွည္ၾကီးထဲ တစ္နာရီ နီးပါး ရပ္ေစာင့္လိုက္ရေတာ့မွ... ကိုယ့္အလွည့္. ၀မ္းသာအားရ က်ေနာ့္အတြက္ပါမက သယ္ရင္းေတြအတြက္ပါ တခါထဲ ပိုမွာလိုက္မယ္ဆို..... လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ဗူးပဲ မွာလို႔ ရပါတယ္ ဆိုပါလား။ တျခားသူအတြက္ေရာ မွာေပးလို႔မရဘူးလား။ သူတို႔အိုင္စီ နဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔ ဖုန္းနံပါတ္ပါ ငါေပးခဲ့မယ္ေလ ဆိုေတာ့လဲ ႏိုး ႏိုးးး ႏိုးးးးးး ပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ ကိုယ္တာ ရႏိုင္တဲ့ တစ္ဗူးပဲ မွာခဲ့လိုက္ရပါတယ္။
မွာပီးလို႔မွ မဆံုးေသးဘူး ဖုန္းထဲ စာတစ္ေစာင္ ၀င္လာျပန္တယ္။
ထီးၾကီးၾကီးကို ေဆာင္ထားျပီး အျပင္ထြက္ၾကပါတဲ့။ အစိုးရဟာ တိမ္အတုေတြ ဖန္တီးျပီး မိုးအတုရြာခ်ဖို႔ စီစဥ္ေပးေနပါတယ္ဆိုပဲ။
အင္း.... မိုးရြာလိုက္ရင္ ဒီ မီးခိုးေငြ႔ေတြ လြင့္ပါးသြားမွာ ေပ်ာ္စရာေပါ့။
စာကို ဆက္ဖတ္လိုက္ောတ့ ဒီမိုးအတုဟာ လူေတြရဲ႔ အေရျပားကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစတယ္ တဲ့။ ေအာင္မေလးဗ်... မိုးရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးမယ္ ဆိုျပီး တေပ်ာ္ၾကီး မိုးေရထဲ ဆင္းေျပးေဆာ့ဖို႔ မၾကိဳးစားပါနဲ႔။
ဒါတင္ပဲလား၊ ဟုတ္ေသးဘူး။ အဲဒီ မိုး အတု ရြာေစတဲ့အခါ ဓာတုေဗဒ ပါ၀င္ပစၥည္းေတြထဲ ေရမွာ မေပ်ာ္၀င္ႏိုင္တဲ့ ဓာတ္ေပါင္းတစ္ခ်ိဳ႔ ပါရွိေနတယ္။
ႏွာေခါင္းထဲမွာ အကာအရံအျဖစ္ရွိေနတဲ့ အေမႊးေတြ ၾကြက္သားေတြကို ျဖတ္သန္းျပီး အဲဒီ ဓာတ္ေတြဟာ အဆုတ္ထဲကို ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္တဲ့။
ေရာက္သြားေတာ့ ဘာျဖစ္လာမလဲ။ အဲတာေတံးာ အဆုတ္ထဲမွာ ခိုေအာင္းေနျပီး ကင္ဆာဆဲလ္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ပါတယ္တဲ့။
ဘုရားဘုရားး.......

*တတ္ႏိုင္သမွ် အျပင္ မထြက္ပဲ ေနဖို႔၊ ေနာက္ျပီး N95 အမ်ိဳးအစား မ်က္ႏွာဖံုးအကာေတြကို ၀တ္ထားဖို႔၊ တကယ္လို႔မ်ား မိုးရြာလာရင္ မိုးေရေတြ မထိေစဖို႔၊ မိုးေငြ႔ေတြကို မရွဳရွိဳက္မိေစဖို႔....
ေနာက္ျပီး ေနာက္ျပီး......  ဘာေတြ .. ဘ.ယ္ လို...... ျဖစ္လာမလဲ...။*

ခု ေနသာေနတယ္။ မီးခိုးန႔ံေတြဟာ အိမ္ျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္ ခပ္ပါးပါးေလးသာ ရေနေတာ့ အသက္ကို ျပင္းျပင္း မရွဴရဲေပမဲ့ ေနသာထိုင္သာ ရွိေနတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အလံု ပိတ္ထားတာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အိမ္ျပဴတင္းေပါက္ေတြ အကုန္ ဖြင့္ႏိုင္သမွ် က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္ျပစ္လိုက္တယ္။ တံခါးမၾကီးပါ မက်န္ အကုန္ဖြင့္ျပီး ေလေတြကို ျဖတ္သန္းသြားလာခြင့္ ေပးလိုက္တယ္။
၀ယ္လာတဲ့ ဘုရားပန္းကို လဲရင္း ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရလဲတာ ဘာညာ လုပ္တယ္။
အိမ္ထဲကဖုန္ေတါကို လွဲက်င္း သုပ္သင္တယ္။
အခန္းထဲ အလွစိုက္တဲ့ ပန္းပင္တစ္ပင္ ၀ယ္လာေသးတာကို သတိရလို႔ အခန္းထဲက ေနေရာင္၇တဲ့ ေနရာမွာ ထားလိုက္တယ္။ အခန္းထဲ အလွဆင္တာထက္ သူဟာ အခန္းထဲမွာ ေလထုကို ဘယ္ေလာက္သန္႔စင္ေပးႏိုင္မယ္ မသိေပမဲ့ အနည္းဆံုးေတာ့ ေလထုဟာ သဘာ၀က်ေနမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို လွည့္စားေပးႏိုင္ပါတယ္။

ညေနမွာ PSI rate (လြယ္လြယ္ဆို ေလထုညစ္ညမ္းမွဳႏွဳန္းေတြ) ဟာ ပိုသိပ္သည္းလာတတ္တယ္။
ဘယ္ေလာက္ထိ ဆိုးရြားလာမလဲ.. ဘယ္အခ်ိန္မွာမွ ေလထုဟာ နဂိုအေျခအေနကို ျပန္ေရာက္လာမလဲ.. ဘယ္သူမွ အပ္က်မတ္က် မေျပာႏိုင္ဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ ကိုယ့္တႏိုင္တပိုင္ သန္႔စင္ႏိုင္သမွ် ေလထုကို သန္႔စင္ႏိုင္ဖို႔ပဲ ရွိတယ္။
မနက္ျဖန္ မေျပာနဲ႔ ဒီေန႔ ေန႔လည္နဲ႔ ညေနခင္းေတာင္ အေျခအေနက ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲ သြားႏိုင္ေသးတာမဟုတ္လား။

အလကားရတိုင္း ရွဴေနရတဲ့ ေလထုဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါသလဲ။ ေနာက္ျပီး အရင္က သန္႔သန္႔စင္စင္ ေကာက္လာရတဲ့ ေရေတြဟာ ခုေတာ့ ေရသန္႔ဆိုျပီး ၀ယ္ေသာက္ေနရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး ဟိုး ေရွးက လူေတြ ဘယ္တုန္းကမွ ေတြးခဲ့ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေလသန္႔ကို ၀ယ္ယူသံုးစြဲေနရရင္ ခက္ပါေပါ့လား။

အလို.. မီးခိုးန႔ံ႔ေတြဟာ တခ်က္တခ်က္ ျပန္ရလာပါေပါ့။

တတ္ႏိုင္သမွ် အျပင္မထြက္ပါနဲ႔..
မ်က္ႏွာဖံုးအကာမ်ား အသံုးျပဳပါ
တကယ္လို႔မ်ား ရုတ္တရက္ မိုးရြာခ်လာခဲ့မယ္ဆို မိုးေရထိ မခံပါနဲ႔.. မိုးေငြ႔ေတြ အဆုတ္ထဲ အေရာက္မခံပါနဲ႔

ဘယ္အရာမွ မသန္႔ရွင္း မစင္ၾကယ္ေတာ့ဘူး

ခုခ်န္မွာ ေလထုကိုလဲ မယံုရဘူး

ေရထုကိုလဲ မယံုရဘူး

ငါ့ကိုလဲ မယံုရဘူး

မင္း ကိုလဲ မယံုရဘူး

သတင္းေတြလဲ မယံုရေတာ့ဘူးးး

အားလံုး သတိရွိၾကပါ

ေဘးကင္းၾကပါေစ။   ။


ေမတၱာျဖင့္

မိုးကုတ္သား









Tuesday, February 5, 2013

အညၾတ (၃)

အညၾတ (၃)


တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ အေကာင္းဆံုးေတြကိုပဲ ေပးဆပ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ေကာင္ရယ္ပါ။
    
ေမွာင္မဲစုတ္ျပတ္ေနတဲ႔ ဘဝထဲ အလင္းေလးတစ္ခုမွ် ကိုယ္ မေပးႏိုင္မွေတာ့ 
မင္းဆီက အလင္းေရာင္လည္း ကိုယ္ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။
လေရာင္ကို ခ်စ္ေပမဲ႔ ကိုယ္က ေနလိုက်င့္ခ်င္သူပဲေလ။
ဒီလိုနဲ႔  အလင္းမျဖစ္လာတဲ႔ အပူေတြနဲ႔သာ
                                 
ငါ့ကိုယ္ငါ ေလာင္ၿမိဳက္    
ေမွာင္မိုက္လိုက္ပါရေစေတာ့ ခ်စ္သူ . . .။



ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

Tuesday, January 15, 2013

ပါးစပ္ ရာဇဝင္ေလး ရွိခဲ႔ဖူးတယ္


ပါးစပ္ ရာဇဝင္ေလး ရွိခဲ႔ဖူးတယ္

ပတၲျမားမွန္ရင္ အျပစ္အနာအဆာ တစ္ခုေတာ့ ရွိစျမဲ။ အျပစ္တစ္စံုတရာမရွိ စင္းလံုးေခ်ာ ေကာင္းေနရင္ေတာ့ ဒီပတၱၿမားဟာ အစစ္မဟုတ္ႏိုင္ အတုျဖစ္ဖို႔ရာခိုင္ႏွဳန္း ပိုမ်ားတယ္ လို႔ ဆိုတတ္ၾကတယ္။
  
တခါတုန္းက သူဆင္းရဲ တစ္ေယာက္ဟာ သူရင္းငွားအလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းမွဳ ျပဳေနရတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ေတာထဲ ထင္းခုတ္သြားရင္း သစ္ဥသစ္ဖုတစ္ခ်ိဳ႕ကို ဝမ္းစာအတြက္ တူးဆြ ရွာရာက အျပစ္အနာအဆာကင္းကာ အေရာင္အေသြး အင္မတန္ လွပတဲ့ စင္းလံုးေခ်ာပတၱျမား တစ္ပြင့္ကို ရခဲ႔တယ္တဲ႔။ သူဆင္းရဲဟာ ငါေတာ့ သူေဌးျဖစ္ၿပီကြ ဆိုကာ ျမိဳ႕ထဲ ဒုန္းေျပးကာ သူ အလုပ္လုပ္ရာ သူေဌးဆီကို ပတၱျမား သြားေရာင္းတယ္။ သူေဌးက အျပစ္အနာအဆာ မရွိတဲ႔ ဒီ ပတၱျမားကို အတုျဖစ္မွာ စိုးလို႔ မဝယ္ရဲဘူး။ သူ႔ မိတ္ေဆြ တျခား သူေဌးေတြ ရွိရာ လမ္းညႊန္လို႔ သူဆင္းရဲဟာ ပတၱျမားကို ကိုင္ကာ သူေဌးအိမ္ေတြ တစ္အိမ္ၿပီးတစ္အိမ္   လိုက္ေရာင္းလို႔ ၿမိဳ႕ထဲမွာရွိတဲ႔ လူခ်မ္းသာအိမ္ေတြသာကုန္ေရာ။ ဘယ္သူမွ မဝယ္ရဲၾကဘူး တဲ႔။

ဒီလိုနဲ႔ သူဆင္းရဲဟာ ျပည္တန္ ပတၱျမားကို သူ႔အသက္လို ေစာင့္ေရွာက္ကာ ဝယ္ယူမဲ့သူကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနရတယ္။   ဒါဟာ ျပည္တန္ပတၱျမားဆိုတာလည္း သူသိေလေတာ့ ေစ်းကို ေပါေပါပဲပဲ လည္း သူ လံုးဝ မေရာင္းေတာ့ဘူး လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ စစ္စစ္ တုတု ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ရ ဝယ္ထားလိုက္မယ္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး သူ႔ဆီ ပတၱျမား လာေတာင္းဝယ္သူေတြကိုလဲ သူလိုခ်င္တဲ႔ေစ်းမရပဲ သူဆင္းရဲဟာ လံုးဝ မေရာင္းေတာ့ဘူး။
သူ႔မွာ သူပိုင္တဲ႔ ဒီပတၱျမားကို ခိုးသူဓားျပရန္ကလည္း ေၾကာက္ေလေတာ့ အရင္လိုလဲ အပူအပင္ ကင္းကင္း မအိပ္ႏိုင္ မစားႏိုင္ရွာဘူး။ သြားေလရာရာ သူ႔ ပတၱျမားကို ခါးပံုစထဲ က်စ္က်စ္ပါ ထည့္စည္းကာ အလုပ္ လုပ္ေနရင္းလည္း ဒီပတၱျမားကို ျပဳတ္က်က်န္ေလမလား  ခနခန စမ္းကာ ေန ေနရသတဲ႔။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပတၱျမားကို ဝယ္ယူႏိုင္သူလဲ ရွာမေတြ႕  တေန႔ ဝယ္သူ ေပၚလာႏိုး ေမွ်ာ္ကိုးရင္း ဘာ အနာအဆာမွ မရွိ စင္းလံုးေခ်ာမြတ္ေနတဲ႔ ဒီ ပတၱျမားႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ေနရတာ တျဖည္းျဖည္း စိတ္ပင္ပန္း ခ်ိနဲ႔ကာ             အိပ္ယာထဲ လဲပါေလေရာ။

အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ ဒုကၡျဖစ္္ရွာတဲ႔ သူဆင္းရဲဟာ စိတ္ေတြ ေထြကာ အဖ်ားတက္ေနခ်ိန္ စိတ္ရူးနဲ႕ ငါ ခုလိုျဖစ္ရတာ နင့္ေၾကာင့္ ဆိုကာ ပတၲျမားတံုးႀကီးကို အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ရိုက္ခြဲပစ္လိုက္ပါေလေရာ။ ေနာက္ေတာ့ သူဟာ အဖ်ားဒဏ္နဲ႔ ေသဆံုးသြားသတဲ႔။

သူ႔ အလုပ္သမား ေပၚ မလာလို႔ အိမ္လိုက္လာတဲ႔ သူေဌးေရာက္လာမွ သူဆင္းရဲ ေသဆံုးသြားမွန္း သိၾကရတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ တစ္ခ်ိန္လံုး လိုက္ေရာင္းေနတဲ႔ အျပစ္အနာကင္းတဲ႔ စင္းလံုးေခ်ာ ပတၱျမားတံုးဟာ ခုလို အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ကြဲေနေတာ့မွ ပတၱျမား အစစ္ျဖစ္မွန္း လူေတြ သိၾကေတာ့တယ္တဲ႔။

ဒါနဲ႔ သူ႔သူေဌးဟာ ကြဲေၾကသြားတဲ႔ ပတၱျမား အစိတ္အပိုင္းေတြထဲက ေရာင္းလို႔ရတဲ႔ အပိုင္းအစေလးေတြကို ေရာင္းခ်ကာ သူဆင္းရဲအတြက္ ရည္စူးကာ ေစတီေလးတစ္ဆူ ေဆာက္လုပ္ကာ လွဴဒါန္းေပးလိုက္ရသတဲ႔ကြယ္။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲခဗ်ာ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား