Friday, December 4, 2009

နတ္ဆိုး ကိ်န္စာ နဲ႔ ကတဲ့ ကေ၀




Art Work, Credit to :African Style, Wall Poster



နတ္ဆိုး ကိ်န္စာ နဲ႔ ကတဲ့ ကေ၀


ကန္ေရျပင္သည္ ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္လို႔ေန၏....။
ျပည့္၀န္းေသာ လျပည့္ရိပ္သည္ ကန္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ ထက္၀ယ္ ျငိမ္သက္စြာ ထင္ဟပ္လို႔ ေနသည္။ မသိလွ်င္ လမင္းေနာက္တစ္စင္းက ေကာင္းကင္ထက္က လႏွင့္အျပိဳင္ အလင္း ေပးေနဟန္ ထင္ရသည္။
လိႈင္းၾကက္ခြပ္ ေဖြးေဖြးေလးမွ်ပင္ မထင္ေအာင္ ျငိမ္သက္လြန္းေနျပန္ေတာ့ လျပည့္ညက တစ္ဆိတ္ေလာက္ေတာ့ ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလွသည္။
အို..... သူမရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး ကိုယ္တိုင္က ေျခာက္ျခားေနလို႔သာ ေနမွာပါ.....။
ညသည္ ယခင္အခါမ်ားစြာကလို လွပေနမွာပါ.... ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းေနမွာပါ။
သို႔ေသာ္ သူမ၏ စိတ္ႏွလံုးတို႔က ထိုအလွကို မခံစားတတ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေနာက္က်ိ ရွဳပ္ေထြး ေနခဲ့ရေလျပီ။


အခန္း ၁။

နံနက္ခင္း၏ ေလျပည္တို႔က ခန္းစီးစကို တိုး၀င္လာ၏။ ကို္ယ္ခႏၵာက အေၾကာအခ်င္ေတြ ေျပေလ်ာ့သြားေစရန္ ထံုးစံအတိုင္း ပ်င္းေက်ာတစ္ခ်က္ဆန္႔လိုက္ရင္း မ်က္လံုးေတြကို ဖြင့္ႏိုင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားရသည္။ ဒီေန႔ရံုးမတက္ရဘူး ဆိုတဲ့ အသိက စတင္ ၀င္ေရာက္လာေတာ့ လူက ေတာ္ေတာ္ေလး ေနထိုင္ရ သက္သာသြားခဲ့ျပီ။
ကိုကို........ သူမအာရံုထဲကို ခ်စ္သူက ေရာက္လာေတာ့မွ အေျခအေနမွန္ကို သူမ သိသြားျပီး ၀ုန္းခနဲ အိပ္ယာက ခုန္ထမိသည္။ ကိုကိုနဲ႔ သူမ အရင္လို ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မေန႔ကပဲ အၾကင္လင္မယား အရာေျမာက္ခဲ့ျပီ။ မေန႔ညက.... အို သူမ ဆက္အမွတ္မရရဲေတာ့။ ရွက္ရႊံ႕ ၾကည္ႏူးစိတ္ ေတြႏွင့္ သူမ၏ မ်က္ႏွာတို႔ ပူေႏြးလာသည္။ အိပ္ယာက ႏိုးႏိုးခ်င္း သူမေဘးမွာ ကိုကို ရွိမေနခဲ့တာကို ၾကိတ္ေက်းဇူးတင္မိေတာ့သည္။
တစ္ခ်က္ ရွက္ျပံဳး ျပံဳးလိုက္မိရင္း မ်က္ႏွာကိုေခါင္းအံုးႏွင့္ မိုးအုပ္ထားလ်က္က သူမ ျငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနလိုက္မိျပန္သည္။ မေန႔က မဂၤလာပြဲကို အမွတ္ရေတာ့ သူမသည္ ကိုကို႔ကို အရင္လို ခ်စ္သူဘ၀နွင့္ သက္ဆိုင္ရံုမဟုတ္ေတာ့။ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရျပီ ဆိုေသာ အသိက ရင္ထဲ လိႈက္လွဲစြာ စီးေမ်ာကာ ေပ်ာ္ရႊင္လာေတာ့သည္။
ဒီက အသိ အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး အနည္းငယ္မွ်ႏွင့္ လက္မွတ္ထိုး အသိအမွတ္ျပဳကာ ျပီးသြားေသာ မဂၤလာပြဲ အတြက္ သူမ အနည္းငယ္မွ် ၀မ္းနည္းခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့တာကေတာ့ အံ့ဩစရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္။ မိန္းခေလးမို႔ တစ္သက္မွာ တစ္ခါေသာ မဂၤလာ ကိစၥကို ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားခဲ့ခ်င္သည္ကေတာ့ သူမ၀န္္ခံပါသည္။ သူမေဖေဖႏွင့္ ေမေမကလည္း ခ်စ္သူသက္တမ္း ေျခာက္လအတြင္းမွာပဲ လက္ထပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ စဥ္းစားဖို႔ သတိေပးခဲ့ေသးသည္။ ကိုကို႔ မိသားစု၊ ကိုကို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြအေၾကာင္း ေမးလာတိုင္း သူမမွာ ေျဖစရာ စကားလံုးေတြ မရွိခဲ့။ ကိုကို႔ကိုလဲ မေမးခဲ့ပါ။ ကိုကိုေျပာသလို သူက တစ္ေကာင္ၾကြက္တစ္မ်က္ႏွာဆိုတာပဲ သူမ သိသည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကိုကိုက သူမကို သိပ္ခ်စ္သည္။ သူမကလည္း ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္သည္။ ထိုအခ်စ္တို႔ျဖင့္သာ ဘ၀တစ္ခုကို အတူ တည္ေဆာက္ၾကမည္။ ဒါပဲ သူမ ေတြးထားသည္။ ခု သူမ ကိုကို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရျပီ။ ကိုကိုသည္လည္း သူမကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ရျပီ။ သူမဘက္က မယား၀တၱရားငါးပါးလံုး ေက်ျပြန္ေအာင္ ေနမည္။ ကိုကိုကလည္း လင့္၀တၱရားေက်ျပြန္ေအာင္ ေနထိုင္မည္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သစၥာရွိရွိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကမည္။ ဒါဆိုရင္ ျပီးျပီေပါ့။
တစ္ခုေတာ့ ရွိသည္။ သူမတို႔ လက္မွတ္ထိုးသည့္ေန႔၊ အက်ဥ္းရံုးမဂၤလာေဆာင္သည့္ေန႔က ေဖေဖနွင့္ ေမေမတို႔ကို ဒီႏိုင္ငံသို႔ အေရာက္မေခၚႏိုင္ခဲ့တာေတာ့ စိတ္မေကာင္းခ်င္။ သူတို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ အားကိုးေသာ သမီးတစ္ေယာက္၏ မဂၤလာပြဲမွာ လူအနည္းငယ္မွ်ႏွင့္ ျပီးစီးသြားတာ ေတြ႕ျမင္ရပါက ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔ စိတ္ေကာင္းႏိုင္ၾကပါ့မလား။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ စိတ္တို႔က အနည္းငယ္ ေနာက္က်ိသြားျပီး သက္ျပင္းေမာ တစ္ခုကိုခ်လိုက္မိသည္။
သူမ အေတြးေတြထဲ ဘယ္ေလာက္ ၀င္ျပီး နစ္ေမ်ာေနသည္လဲ။ ခုမွ ကိုကို႔ကို သတိရေတာ့သည္။ ကိုကို႔ကို နံနက္စာ စားဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးအံုးမွ။ အေတြးမွ မဆံုးေသးခင္ ကိုကိုက အခန္းတံခါး၀မွာ ေပၚလာသည္။ ကိုကို႔ အျပံဳးတစ္စျဖင့္ပင္ ေစာေစာကက ရႈပ္ေထြးခ်င္ေနေသာ စိတ္တို႔က ေျပေလ်ာက်ကာ ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ့ျပီ။

“မိန္းမေရ၊ ႏိုးဘီလား။ ကိုကို မနက္စာ ျပင္ထားပီးဘီ။ အိပ္ပုပ္ေလး။ထေတာ့။ မ်က္ႏွာသစ္ေတာ့”

သူမမ်က္ႏွာေပၚမွ ဆံႏြယ္စေတြကို အသာဖြဖြ သပ္သင္ကာ နဖူးကို ညင္သာဖြဖြ နမ္းရိႈက္ရင္း ကိုကိုက ေျပာေတာ့ သူမ မ်က္ႏွာတို႔က ပူေႏြးကာ ရွက္ေသြးျဖာခ်င္လာျပန္သည္။ မယား၀တၱရားငါးပါးေတြ ဘာေတြ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေလွ်ာက္ေတြးေနျပီး ခုေတာ့ ကိုကိုက သူမတို႔အတြက္ မနက္စာကိုပင္ ျပင္ဆင္ထားရျပီးႏွင့္ေနျပီ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကိုကိုလဲ။

“လာစမ္း၊ ဒီအပ်င္းမေလး၊ ကိုကို႔ သည္းေလး”

သူမက ပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆန္႔ရင္း ရွက္ရယ္ရယ္သည့္အခါ ကိုကိုက သူမကို ေပြ႕ခ်ီကာ ေရခ်ိဳးခန္းရွိရာသို႔ ေခၚသြားေလေတာ့ သူမ၏ နံနက္ခင္းက လွပစြာ ျပည့္စံုလို႔ေနခဲ့ျပီ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာက သူမအတြက္ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ဆပ္ျပာ၊ သြားတိုက္တံေပၚမွာ သြားတိုက္ေဆးညွစ္ထားျပီးသား အဆင္သင့္။ သူမရင္ထဲမွာ အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ၾကည္ႏူးမႈတစ္ခု ျပည့္လို႔လာသည္။

“ခ်စ္လိုက္တာ ကိုကိုရယ္”

ကိုကို႔လည္တိုင္ကို ဖက္တြယ္နမ္းရိႈက္ရင္း သူမတိုးတိုးေျပာမိေလေတာ့သည္။


အခန္း ၂။

လက္ထပ္ျပီး တစ္လသာရွိေသးသည္။ ကိုကို အလုပ္ကိစၥေတြနွင့္ ခရီးထြက္သြားရျပန္ေတာ့ သူမ ေနထိုင္မတတ္ေတာ့ေအာင္ လြမ္းလွသည္။ နံနက္လင္းခ်ိန္ကေန ညအိပ္ခ်ိန္ထိ ကိုကို႔ ပံုရိပ္မ်ားထဲ တစ္၀ဲ၀ဲ လည္ကာ မ်က္ရည္ေတြက က်ခ်င္ျပန္သည္။ ရံုးအလုပ္ေတြမွာလဲ အမွားမွားအယြင္းယြင္းေတြ မျဖစ္စဖူး ျဖစ္ေနခဲ့သည္ထိ ကိုကို႔ကိုလြမ္းစိတ္တို႔က နွိပ္စက္လြန္းလွသည္။ ဖုန္းထဲ စာတစ္ေစာင္ ၀င္လာတိုင္း၊ ဖုန္းေခၚသံေလး တစ္ခ်က္မည္တိုင္း ကိုကိုမ်ားလား ရင္ထဲ လိႈက္ခနဲခုန္ေအာင္ ေမွ်ာ္လင့္မိကာ ကိုကို မဟုတ္ျပန္ရင္ေတာ့ ရင္ထဲ ဟာရျပန္သည္။
ကိုကို႔ အသံကို ဖုန္းထဲက ၾကားရျပန္လွ်င္ေတာ့ “ကိုကိုရယ္၊ ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့ပါေနာ္” ဟု ငိုေၾကြးကာ ေျပာခ်င္စိတ္တို႔ကို ၾကိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ရင္း ရိႈက္သံမထြက္ေအာင္ အားတင္း ထားရသည္။ သူမ ငိုမိပါက ကိုကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမည္ေလ။
ကိုကိုက ႏိုင္ငံတကာကို လွည့္ပတ္သြားကာ တာ၀န္က်ရာ အရပ္ေတြမွာ ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ စာတမ္းေတြ လုပ္ေနရသူ မဟုတ္လား။ ဘန္ေကာက္မွာ ရံုးထိုင္ကာ တာ၀န္က်ရာ ႏိုင္ငံေတြ၊ ေဒသေတြဆီ သြားျပီး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရေတာ့ သူမေဘးမွာ အျမဲ ဘယ္ရွိေနႏိုင္ပါ့မည္လဲ။ ဒါေတြကို လက္မထပ္ခင္ကရင္း စဥ္းစားထားခဲ့ေသာ္လည္း ဒီမွ်ေလာက္ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လြမ္းေနရမည္ဟု မထင္ထားခဲ့ပါ။ သူမက သိပ္ကို ေပ်ာ့ညံ့လြန္းလွသည္။
ခ်စ္သူဘဝကတည္းက ခဏတစ္ျဖဳတ္မွ်သာ ဆံုဖူးၾကျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ေနရာစီ ခြဲခြာေနခဲ့ရခ်ိန္ေတြက ေနသားက်ေနေပမယ့္ ကိုကို႔ ကုိ လြမ္းဆြတ္သတိရစိတ္တို႔က ခုထိ အနည္မထိုင္ႏိုင္ခဲ့…။ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးေကာင္းတဲ့ ကိုကို၊ အားနာတတ္တဲ့ ကိုကို႔ ရဲ႕စိတ္ေတြကို သိထားေလေတာ့ ဘယ္သြားသြား စိတ္မခ်ႏိုင္ခဲ့…။ တေနရာရာမွာ တစ္ခုခု ၿဖစ္ေနမလား…။ အလုပ္အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ေနေကာင္းရဲ႕လား ဆိုသည့္ ပူပင္ေတြးေတြကလြမ္းမိုးထားဆဲ..။
“ကိုကို က ကေလးမဟုတ္ပါဘူးကြာ” ဆိုေပမယ့္ ရင္နင့္ေအာင္ ခ်စ္ရတဲ့ကိုကို႔ ကို သူမ စိတ္မခ်စြာ ဂရုစိုက္လြန္းေနမိတာက အၿပစ္တစ္ခု မဟုတ္ေလာက္ဘူး ထင္သည္။ ေဝးေနတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ကိုကို သတိမွ ရရဲ႕လား၊ ထားသြားမလား ဆိုသည့္ အသိတို႕က ႀကီးစိုးေနေသာ္လည္း ကိုကို႔အခ်စ္၊ ကိုကို႔ သစၥာတို႔ကို သူမ အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္…။ တည္ေထာင္ထားခဲ့ေသာ အခ်စ္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ နားလည္မွဳေတြ၊ ႀကင္နာမွဳေတြ၊ ေနာက္ျပီး ယံုၾကည္ကိုးစားမႈေတြ အၿမဲထပ္တူ က်ေနခ်င္ခဲ့တာပါ..။
ကိုကို႔ဓာတ္ပံုကို တစိမ့္စိမ့္ႀကည့္ရင္း ကိုကို႔အတြက္ ကိုကို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပြားေလးကို ေမြးထားခဲ့ရင္ ခုလို ခံစားေနရတာေတြ တစ္ဝက္ သက္သာသြားေလမလားလို႔ ေတြးမိရင္းက ကိုကိုလာရင္ ခေလးလိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာရမွာ ေတြးကာ ရွက္ေနမိျပန္ေတာ့သည္။


အခန္း ၃။

“ဟင္၊ တစ္လေလးပဲ ေနရမွာ။ ခဏေလးပဲ ကိုကိုရာ။ အလုပ္က ခြင့္ထပ္ယူလိုက္ေလ၊ ေနာ္”

“တစ္လဆိုတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ဖန္တီး ယူထားရတာ ႏွင္းရ။ ဒါေတာင္ ရံုးက ေကာင္းလို႔။ စကၤာပူကို လႊတ္ရမဲ့ ကိစၥဆို ကိုကို႔ကိုပဲ အျမဲ လႊတ္ေပးမယ္ ေျပာထားတာ။ ကိုကို မၾကာခဏ ဒၤီကို ေရာက္ျဖစ္ေနရေတာ့မွာပဲေလ။ ဟုတ္ဘူးလား”

“ဒါေပမဲ့ ကိုကိုရာ၊ ႏွင္း လြမ္းတယ္။ ကိုကိုနဲ႔ တစ္ရက္ေလးေတာင္ မခြဲပဲ တူတူေနခ်င္တယ္။ ကိုကို မသိဘူးလား။ ခုက နွစ္လခြဲၾကီးေတာင္ ခြဲေနထားရတာေလ”

“သိပါတယ္ ႏွင္းရယ္။ ကိုကိုလည္း ႏွင္းနဲ႔ ခြဲျပီး ဘယ္ေနခ်င္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမဲ့ အခိုက္အတန္႔ေပါ့ ႏွင္းရာ”

သက္ျပင္းကို ဖြဖြခ်ရင္း သူမကို ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႕ထားကာ ေျပာေတာ့ သူမက ၀မ္းနည္းလာျပန္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ခုလို ခြဲေနရမွာလဲ ေမးလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း စကားလံုးမ်ားက လည္ေခ်ာင္း၀မွာ ေပ်ာက္ဆံုးကာ တစ္ခ်က္ ရိႈက္ငင္မိ၏။

“ခရီးေရာက္မဆိုက္ မငိုနဲ႔ ႏွင္းရာ။ ကိုကို တစ္လေလာက္ေလး ေနရတုန္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၾကရေအာင္၊ ဟုတ္ပီလား”

သူမ ေမးေစ့ေလးကို ဆြဲယူေမာ့ကာ ေႏြးေထြးေသာ အျပံဳးႏႈတ္ခမ္းတို႔ ႏွင့္ ဖြဖြညင္သာ နမ္းကာေျပာေတာ့ သူမ လြမ္းရသမွ်တို႔က ေျပေပ်ာက္ရျပန္သည္။ ဒီေတာ့လည္း မ်က္ရည္မ်ားၾကားကေန ကိုကို႔ကို ျပံဳးျပီး ၾကည့္မိျပန္သည္ေပါ့။

“ခ်စ္လိုက္တာ ႏွင္းရာ”

မခ်င့္မရဲႏွင့္ ကိုကိုက သူမကို ခပ္တင္းတင္း ဖက္ထားျပန္ေတာ့ သူမစိတ္ေတြက လံုျခံဳေႏြးေထြးလာကာ လြမ္းခဲ့ရသမွ်တို႔ ကို သတိမရျပန္ေတာ့ေခ်။
အခ်စ္က အ့ံဩဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သူမကို ပူေဆြးေစသလို တျပိဳင္တည္းမွာလည္း ေက်နပ္ယစ္မူးေနေစျပန္သည္။


အခန္း ၄။

“ျငိမ္ျငိမ္ေန၊ ခိုက္မိလိမ့္မယ္”

သူမ၏ လက္သည္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ညွပ္ေပးေနေသာ ကိုကို႔ကို ျမတ္ႏိုးစြာ ငံု႔မိုး ေငးၾကည့္ရင္း သူမ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စြာ ျပံဳးမိသည္။

“မိန္းခေလးျဖစ္ျပီး လက္သည္းေတာင္ ညီညီညာညာ မညွပ္တတ္ဘူး” ဆိုကာ သူမ၏ လက္သည္း ေျခသည္းေတြကို ကိုကိုက ညွပ္ေပးေနက်။ ကိုကိုညွပ္ေပးထားလွ်င္ေတာ့ သူမ၏ လက္သည္းေလးေတြက တိတိပပ၊ ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္၊ ညီညီညာညာ ရွိလြန္းလွသည္။ သူမဘာသာ ညွပ္လို႔ကေတာ့ ခုလို တံစဥ္းႏွင့္ ေသခ်ာ တိုက္ကာ ညီညာေအာင္ လုပ္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မရွည္တတ္ပါ။ ကိုကိုကေတာ့ သူ၏ လက္သည္း၊ ေျခသည္းေတြကို အျမဲ ညီညာေအာင္ ညွပ္ထားေလ့ရွိျပီး အပ်င္းထူေသာ သူမကို ခုလို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းစြာ လက္သည္းေျခသည္း ညွပ္ေပးေလ့ ရွိပါသည္။ သူမက ငရဲၾကီးမွာ စိုးျပီး ျငင္းဆန္လွ်င္ ကိုကိုက စိတ္ဆိုးတတ္ျပီး သူမကို ဇြတ္အတင္း ဆိုဖာေပၚထိုင္ခိုင္းကာ ကိုကိုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚ တင္ပလင္ေခြ ထိုင္ခ်လ်က္ လက္သည္းညွပ္ေပးတတ္သည္။ ခုခ်ိန္ထိလည္း သူမက က်င့္သားမရပဲ အသည္းတယားယားႏွင့္ လက္ေတြ ေျခေတြကို ျငိမ္ျငိမ္မေနပဲ တြန္႔ေနတတ္ေသးသည္။

“မညီပဲ ေနေတာ့မယ္၊ ျငိမ္ျငိမ္ေနကြာ”

ေနာက္ဆံုး က်န္ေသာ ေျခသန္းေလးကို တံဇဥ္းႏွင့္ တိုက္ေပးေတာ့ သူမက မေအာင့္ႏိုင္ပဲ ရယ္မိသည့္အခါ သူမ၏ ေျခဖမိုးကို ဖြဖြ ရိုက္ရင္း ကိုကိုက ေျပာသည္။ သူမက စေနာက္ခ်င္လာေသာေၾကာင့္ ေျခေထာက္ကို ျငိမ္ျငိမ္မေနပဲ ဟိုေရႊ႕သည္ေရႊ႕ လုပ္မိသည္။

“အ”

တံဇဥ္းေခ်ာ္ျပီး ကိုကို႔ လက္ညိႈးကို ထိုးမိသြားေတာ့ ေသြးစက္တို႔က လက္ဖ်ားထိပ္မွ စိမ့္ခနဲ ထြက္က်လာသည္။ အို၊ ကိုကိုရယ္...

“ေဆာရီး၊ ေဆာရီး”

ကိုကို႔လက္ညိႈးကို အျမန္ဆြဲယူရင္း ေသြးတိတ္ေအာင္ သူမက ပါးစပ္ထဲ ထည့္ငံုမိေတာ့ ကိုကိုက ေၾကာက္လန္႔တၾကား သူ၏လက္ကို ျပန္ဆြဲယူရင္း သူမကို တြန္းလိုက္၏။ ကိုကို တြန္းလိုက္သည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ သူမ ဆိုဖာေက်ာမွီႏွင့္ ေခါင္း ခိုက္မိျပီး မူးေ၀သြားရသည္။
ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားေသာ ကိုကို႔ အမူအရာကို နားမလည္လိုက္ႏိုင္ခင္မွာပဲ သူမရင္ထဲ ၀မ္းနည္းလာသည္။ ကိုကို သူမကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္ရက္တယ္။ မငိုပါပဲနဲ႔ မွိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးထဲမွ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်လာသည္။
“အို.. ငါက ထစ္ခနဲဆို မ်က္ရည္က်ျပတတ္မဲ့ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး” စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္ေတြကို လက္ခံုႏွင့္ ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ဖယ္ရင္း ကိုကို႔ကိုၾကည့္ေတာ့ ကိုကိုက ေဘစင္မွာ လက္သြားေဆးျပီး ျပန္လာေနခဲ့ျပီ။ သူမ မ်က္ရည္ေတြကို ကိုကို မျမင္ေအာင္ ဆုေတာင္းမိေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ပါ။

“ကိုကို စိုးရိမ္သြားလို႔ပါ ႏွင္းရယ္။ ေဆာရီးေနာ္။ ကိုကို ႏွင္း နာက်င္ေအာင္ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကိုကို႔ေသြးနဲ႔ ႏွင္း...ထိျပီး ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးလို႔ပါ။ ကိုကို တြန္းလိုက္မိတာ ဘယ္နားနာသြားလဲ ေျပာ”

စိတ္မေကာင္းမႈ၊ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြနဲ႔အတူ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနေသာ ကိုကို႔ မ်က္ႏွာႏွင့္ အသံတို႔က တိတ္စ ျပဳေနေသာ သူမ မ်က္ရည္ေတြကို ေျခြယူလိုက္ျပန္သည္။

“ဘယ္နားမွ မနာပါဘူး။ နည္းနည္း ၀မ္းနည္းမိတာပါ။ ကိုကို႔လက္ သက္သာသြားျပီလား”

“အသက္နဲ႔ အေ၀းၾကီးပါ ႏွင္းရ”

ရယ္ဟဟနွင့္ေျပာရင္း ကိုကို႔လက္ေတြက သူမကို သိုင္းဖက္လာေတာ့ “ကိုကို႔ေသြးေလး ထိမွာမ်ား ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ကိုကိုက ေၾကာက္ရတာလဲ” ဟု ေမးခ်င္စိတ္တို႔က ကိုကို႔အနမ္းေတြေအာက္မွာ နစ္ျမႈပ္ကြယ္ေပ်ာက္သြားရေလေတာ့သည္။


အခန္း ၅။

သူမေရာ ကိုကိုပါ မၾကာခဏ ခြဲေနရျခင္းေတြအေပၚ အခ်ိန္ၾကာေတာ့ ေနသားက်သြားမွာပါ ထင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း လြဲခဲ့ၾကသည္။ ဒီေတာ့ ကိုကိုက ခရီးထြက္ခ်ိန္မ်ားမွ လြဲျပီး ဘန္ေကာက္မွာ ရံုးထိုင္ေနရသည့္ အခါတိုင္း တစ္ပါတ္၊ သို႔မဟုတ္ နွစ္ပါတ္ျခားတစ္ခါ သူမဆီသို႔ ေျပးလာတတ္သည္။
ကိုကို႔ရဲ႕ အလိုလိုက္ဂရုစိုက္မႈမ်ား၊ ကိုကို႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ားေအာက္မွာ ေနသားတက် ရွိလာေတာ့ သူမသည္ ကိုကို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတာ အင္မတန္ ကံေကာင္းသည္ဟု ယံုၾကည္လာသည္။ ကိုကိုရတဲ့ လခေတြ အကုန္ သူမလက္ထဲ လႊဲအပ္ထားကာ လိုသေလာက္သာ ထုတ္ယူသံုးစြဲတတ္ျပီး။ သူမ ရသည့္၀င္ေငြ အကုန္လံုးကို သူမ မိသားစုထံသို႔ ပို႔ေစခဲ့သည္။ သူမက တစ္၀က္ပို႔ျပီး တစ္၀က္ကို ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ စုေဆာင္းခ်င္သည္ မနည္းေျပာရေလသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုကိုက သူမ မိသားစုကို သူ႔မိသားစုအရင္းလို သေဘာထား ၾကည္ျဖဴေလေတာ့ အားကိုးလိုစိတ္တို႔ျဖင့္ အခ်စ္ပိုရသည္။
လက္ထပ္ျပီး သံုးလေက်ာ္မွာမွ သူမ မိသားစု ရွိရာသို႔ျပန္ကာ မိဘေတြကို ကန္ေတာ့ျဖစ္ၾကသည္။ အက်ဥ္းရံုးေလး မဂၤလာဆြမ္း ေကြ်းျဖစ္ၾကသည္။
ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔က...........
“ယူျပီးၾကမွေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး” ဆိုသည့္ အမူအယာေတြ ရွိေနၾကေသာ္လည္း သူမ အလုပ္ရွိရာသို႔ ျပန္လာေတာ့ ေမေမ့ဆီက “ေကာင္ေလး မဆိုးပါဘူး” ဟူသည့္ စကားသံေတြ ၾကားလာရျပီ။ ကိုကို အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္တိုင္း သူမ မိသားစု အိမ္မွာ သြားေနေတာ့ သားအရင္းလိုပင္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႕ကလဲ ခ်စ္ခင္ အားကိုးေနၾကျပီ။ လိမၼာယဥ္ေက်းေသာ၊ ရိုးသား ၾကိဳးစားေသာ သားမက္ အလိမၼာေလး အျဖစ္ ကိုကို႔ကို လက္ခံခဲ့ၾကျပီ။ ေဖေဖကေတာင္ “လိမၼာတဲ့ ငါ့သမီး လင္ေကာင္းေတာ့ ရျပီ၊ သားေကာင္းရဖို႔ပဲ လိုေတာ့တယ္” ဟု စေနေသး၏။
ေဖေဖ့စာကို အေၾကာင္းျပျပီး ကိုကိုနွင့္ သူမတို႔ ေသခ်ာေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကေသးသည္။
သူမ ကိုကိုရွိရာ ဘန္ေကာက္သို႔ လိုက္ျပီး အလုပ္ရွာရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုကို ဒီမွာ အလုပ္ရွာမလားက စကာ၊
သူမ ဒီမွာ ေနထိုင္ခြင့္ သက္တမ္း မတိုးရခင္ PR ေလွ်ာက္ျပီး ကိုကို႔ကိုလည္း Dependent PR ေလွ်ာက္ဖို႔ အလယ္၊
ေနာက္ သားသားမီးမီးေလးေတြ ေမြးဖို႔ အဆံုးထိ သူမကသာ တက္ၾကြစြာ ဒိုင္ခံေဆြးေႏြးေနေသာ္လည္း ကိုကိုက တက္တက္ၾကြၾကြ မရွိလွေခ်။

“ကိုကိုက ခေလးမခ်စ္ဘူးလား။ မလိုခ်င္ဘူးလား”

အားမရစြာ သူမကေမးေတာ့ ကိုကိုက မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာ “လိုခ်င္တာေပါ့ နွင္းရယ္” လို႔ ဖြဖြ ေျဖေလသည္။ ထိုေန႔ညက ကိုကို အိပ္မေပ်ာ္ပဲ သက္ျပင္းတစ္ခ်ခ်နွင့္ ျငိမ္သက္ေနခဲ့သည္မွာ တစ္ညလံုး။


အခန္း ၆။

ဒီေန႔က သူမ၏ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ ျဖစ္သလို ကိုကိုနွင့္ သူမတို႔ မဂၤလာသက္တမ္း ေျခာက္လတင္းတင္းျပည့္ေသာေန႔လဲ ျဖစ္သည္။ ဘ၀ေတြ အေျခမက်ခင္ စပ္ၾကားမွာ ခုလို ခြဲခြာလိုက္၊ အတူရွိလိုက္ ေနၾကရေသာေၾကာင့္ထင္သည္။ ကိုကိုႏွင့္ သူမၾကားမွာ စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္စရာ ဘာျပႆနာမွ် မရွိခဲ့။ ေနာက္ျပီး ကိုကိုက သူမကို ဂရုစိုက္၊ အလိုလိုက္လြန္းတာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ခရီးသြားေနရသည့္ၾကားက သူမ ေမြးေန႔ႏွင့္ ေျခာက္လျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔အတြက္ ကိုကို.. သူမဆီ အေရာက္ ျပန္လာခဲ့သည္။ ေဟာ္တယ္တစ္ခုမွာ ကိုကို ၾကိဳတင္ စီစဥ္ထားသည့္ ညစာကို သြားစားခဲ့ၾကသည့္အခ်ိန္က ခံစားရေသာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ေပ်ာ္ရႊင္မႈတို႔သည္ ခုခ်ိန္ထိ သူမ၏ ေသြးေၾကာေတြထဲ လိပ္ျပာေလးေတြလို ပ်ံ၀ဲေနဆဲ။ ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္သလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တတ္တဲ့.... ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကိုကိုလဲ။
ကုတင္ေပၚမွာဒူးကို ေကြးညႊတ္ကာ ထိုင္ျပီး ဒူးေခါင္းေပၚမွာ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ပိုက္လ်က္ ထိုလက္မ်ားေပၚ ေမးတင္ကာ ကိုကို ေရခ်ိဳးခန္းက ျပန္ထြက္အလာကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။
ဒီညမွာ ကိုကို “ရင္ခုန္ဖို႔ေကာင္းတယ္” ေျပာဖူးသည့္ အျပာႏုေရာင္ ပိုးသား ည၀တ္အကၤ်ီေလး ၀တ္ထားသည္။ ကိုကို အသည္းတယားယား နမ္းေမႊးလာေစခ်င္ေသာေၾကာင့္လည္း ပါ ပါသည္။ ရင္ထဲမွာလဲ မဂၤလာဦး ညကလို ရင္ဖိုေနမိကာ ကိုယ့္ဘာသာ သေဘာတက် ျပံဳးေနမိျပန္သည္။
ေရခ်ိဳးျပီးစ ရွင္းသန္႔လတ္ဆတ္ေသာ ကိုကို႔ ကုိယ္ခႏၶာကို ျမတ္ႏိုးမက္ေမာစြာ ေငးၾကည့္ေနရသည္ကပင္ ရင္ကို ပိုခုန္ေစ၏။
သူမ တိတ္တဆိတ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း ကိုကို႔ အနမ္းမ်ားက ေရာက္လာေတာ့ ေက်နပ္ေနရင္းက ၾကိဳတင္စိတ္ကူးယဥ္မထားပါပဲ ေျပာမိသည္။

“ကိုကို၊ နွင္း ဟိုဟာလာထားတာ ႏွစ္ရက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါေလာက္ေတာ့ အစြပ္ေတြ မသံုးပဲ ေနၾကရေအာင္ေနာ္။ လင္မယား ျဖစ္ေနတာလဲ ၾကာေနျပီပဲ”

သူမစကားေၾကာင့္ ကိုကို႔ ကိုယ္က ဆတ္ခနဲ တစ္ခ်က္တုန္သြားသလို ၾကြက္သားေတြလည္း ေတာင့္တင္းသြားေလသလား။ ကိုကို႔ အနမ္းတို႔က ရပ္သြားသည္။ ကိုကိုက ရာသီမလာခင္ ရွစ္ရက္ နဲ႔ လာျပီး ရွစ္ရက္ အၾကားမွာဆို ကိုယ္၀န္မရတတ္ဘူး ေျပာထားဖူးတာ ဘာေၾကာင့္ သူမေခါင္းထဲ ခ်က္ခ်င္း ၀င္လာရသည္လဲ။ သူမ အသံကို သူမဘာသာ ျပန္ၾကားရင္း ကလည္း ဘာေၾကာင့္ကိုကို႔ကို ဒီလိုေျပာမိမွန္း မသိေအာင္ ရွက္ရံြ႔႕သြားရသည္။ ငါ ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာမိတာပါလိမ့္..။ ရွက္ေနာင္တတို႔ျဖင့္ သူမ ကိုကို႔ ရင္ခြင္ထဲမွ လူးလဲကာ ထထိုင္မိေတာ့ တဒဂၤေတာင့္တင္းသြားေသာ ကိုကို႔ ကုိယ္ခႏၶာသည္ သက္ျပင္းတစ္ခုနွင့္အတူ ေျပေလ်ာက်ကာ ျငိမ္သက္ေတြေ၀လို႔ေန၏။
ဆံပင္ေတြကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ထိုးဖြကာ မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးႏွစ္ဘက္ျဖင့္ အုပ္ထားသည့္ ကိုကို႔ကိုၾကည့္ရင္း သူမ ေျပာမိတာ မွားျပီလား စိုးရိမ္လာသည္။

“ကိုကို၊ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ။ နွင္း ..လဲ ... ဘာ..လို႔ .. ဒီလို ေျပာမိမွန္းမသိဘူး”

သူမ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ႏွင့္ စကားေတြကို ေတာ္ေတာ္ အားယူျပီး ေျပာရသည္။ ကိုကိုက သူမေဘးမွာ ထထိုင္လိုက္ရင္း တစ္ခုခုကို အေသအခ်ာ စဥ္းစားေန၏။ ကိုကို ဘာကို တုန္လႈပ္ေနတာလဲ။ သူမစကားက ကိုကို႔ကို ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ေျခာက္ျခားေစတာလဲ။

“ႏွင္းကို ကိုကို ေျပာျပစရာေတြရွိတယ္။ ေျပာလိုက္ရင္လဲ နွင္း ကိုကို႔ကို မုန္းသြားမွာေၾကာက္တယ္”

အနည္းငယ္ အဖ်ားခတ္ တုန္ခါေနေသာ ကိုကို႔ေလသံေၾကာင့္ သူမ စိုးရိမ္လာသည္။
ျမတ္စြာဘုရား။ ကိုကိုမ်ား ေနာက္တပ္ ခ်စ္ရမဲ့သူတစ္ေယာက္ ေတြ႔ေနျပီလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုကို႔မွာ အရင္က မိန္းမရွိခဲ့ဖူးသလား။ ကိုကို႔အေပၚ သံသယျမဴမႈန္တစ္စက္ပင္ တစ္ခါမွ် မတင္ဖူးေသာ သူမသည္ ထို အေတြးႏွင့္ပင္ ႏွလံုးခုန္သံ ရပ္မတတ္ ေျခာက္ျခားလာရေတာ့သည္။

“ကိုကို ခ်စ္တဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ အသစ္ေတြ႕လို႔လား။ ကိုကို ႏွင္းကို မခ်စ္ေတာ့လို႔လား”

သူမ မငိုမိေအာင္ အားတင္းထားရင္းက ေမးလိုက္မိသည္။

“ႏွင္းရယ္၊ ကိုကို႔ ဘ၀မွာ ႏွင္းတစ္ေယာက္တည္းသာ အခ်စ္ဦး၊ အခ်စ္ဆံုးပါ။ နွင္းကလြဲျပီ ကိုကို ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ မခ်စ္ႏိုင္ပါဘူး။ နွင္းကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့လြန္းလို႔သာ... ကိုကိုေလ... ကိုကို ႏွင္းကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ အဆံုးရံႈး မခံႏိုင္ဘူး”

သူမကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ေထြးကာ သူမ၏ ဆံႏြယ္ေတြထဲ မ်က္နွာကို အပ္ထားရင္း နား နား ကပ္ကာ ကိုကို ေျပာေတာ့ ခုဏေလးတင္က စိုးရိမ္စိတ္မ်ားက ေျပေပ်ာက္သြားရသည္။

“ကိုကိုက ႏွင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ ႏွင္းကလဲ ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ေလ။ ခုလဲ ကိုကိုက ႏွင္းကို ပိုင္ေနျပီပဲေလ။ ဘာလို႔ ႏွင္းကို ကိုကို ဆံုးရံႈးရမွာလဲ”

ကိုကို႔ မ်က္နွာကို သူမ မ်က္ႏွာေရွ႔ တည့္တည့္ ဆြဲယူကာ ကိုကို႔ မ်က္လံုးေတြထဲ တည့္တည့္ၾကည့္ရင္း သူမက ေျပာေတာ့့ ကိုကို႔ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမႈႏွင့္အတူ နာက်င္၀မ္းနည္းရိပ္ေတြကို ေတြ႕ေနရသည့္အခါ ကိုကို႔ကို သနားလာသည္။

“ကိုကိုသာ သစၥာရွိပါေစ။ ဘာအခက္အခဲေတြပဲ ရင္ဆိုင္ရ ရ၊ ကိုကို႔ေဘးမွာ နွင္းတစ္သက္လံုး ရွိေနမယ္။ စိတ္ခ်ေနာ္”

“တကယ္ေျပာတာေနာ္ နွင္း”

သူမက ကိုကို႔ နဖူးကို တစ္ခ်က္နမ္းရိႈက္ရင္း အျပံဳးႏွင့္ ေခါင္းညိတ္ျပေတာ့ ကိုကိုက စိတ္သက္သာရာ ရသြားဟန္ရွိသည္။

“တကယ္လို႔ ကိုကို႔မွာ ကုလို႔ မရတဲ့ ေရာဂါတစ္ခုခု ရွိေနခဲ့မယ္ ဆိုပါေတာ့။ ကိုကို ေသသည္အထိ နွင္းက မခြဲပဲ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူ ရွိႏိုင္လား”

“ဟယ္၊ ကိုကိုကလဲ။ နိမိတ္မရွိနမာမရွိ။ ေသစကား မေျပာပါနဲ႔။ ကိုကိုက က်န္းက်န္မာမာၾကီးကို။ ႏွင္းကေတာင္ ကိုကို႔ထက္ ခ်ဴခ်ာေသးတယ္ေလ။ ကိုကိုကပဲ ႏွင္းကို ျပဳစုေနရတာ။ ကိုကိုေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ နွင္းက လည္း ျပဳစုမွာေပါ့လို႔....”

“ကိုကို႔မွာ ေရာဂါတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီေရာဂါက ကိုကို ဂရုစိုက္ျပီးေနရင္ ေနာက္ ဆယ္ႏွစ္ထိ အနည္းဆံုး ေနႏိုင္တယ္။ ေရာဂါ မဆိုးပဲ တစ္သက္လံုးလဲ အသက္ရွင္ ေနသြားခ်င္ ေနလို႔ရမယ္။ ဒါေပမဲ့ မေသခ်ာဘူး။ နွင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔၊ ကိုကို မေသခင္ေလးမွာ ႏွင္းနဲ႔ မခြဲပဲ အတူတူ ေနခ်င္လို႔ ဒီလို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လက္ထပ္ယူခဲ့တာ။ ကိုကို ႏွင္းကို အဆံုးရံႈး မခံႏိုင္ဘူး”

ကိုကိုက သူ႔မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ပစ္ကာ သူမရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းမွီလာေတာ့ ကိုကို႔ကို စေနာက္ခ်င္လာသည္။

“ဘာလဲ ကိုကို႔မွာ နွလံုးေရာဂါ ရွိတာလား။ မယံုပါဘူး။ ကင္ဆာေရာဂါသည္လဲ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုကိုက ဒိေလာက္ေတာင္ စိုျပည္ေခ်ာလွေနတာမ်ား။ နွင္းကို စခ်င္လို႔၊ အခ်စ္စမ္းခ်င္လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာမလား”

ကိုကို႔ ဆံပင္ေတြကို ဖြပစ္ရင္း သူမက ရယ္ဟဟ ေျပာေတာ့ ကိုကိုက သူမရင္ခြင္ထဲမွ ထြက္ကာ သူမ၏ မ်က္ႏွာကို လက္နွစ္ဘက္နွင့္ အုပ္မိုးကိုင္ျပီး ေစ့ေစ့ၾကည့္လ်က္...............
“ကိုကို ေနာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အတည္ေျပာေနတာ။ နွင္းသာ ကိုကို႔ကို မုန္းျပီး ထားသြားရင္ ကိုကို ေသမွာ။ ကိုကို ေျပာလဲ ေျပာခ်င္တယ္။ ေျပာလဲ မထြက္ဘူး။ ႏွင္း မုန္းသြားမွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္” ဟု ေျပာလာေတာ့ သူမက ရယ္ပစ္လိုက္မိသည္။

“ဘာလဲ၊ ကိုကို႔မွာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ၇ွိေနလို႔လား”

သူမ၏ မ်က္နွာကို အုပ္မိုးကိုင္ထားေသာ ကိုကို႔လက္မ်ားက ရုတ္ခ်ည္း ေအးစက္သြားၾက၏။ ျပီးေနာက္ မ်က္လံုးေတြကို တင္းတင္းဖိမွိတ္ကာ သက္ပ်င္းကို ခပ္မွ်င္းမွ်င္းခ်ျပီး ........

“ဟုတ္တယ္၊ ကိုကိုက အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေပါ့စတစ္....” ဟု အံၾကိတ္ကာ ေျဖေလသည္။
သူမ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေစာေစာေလးကတင္ ျမဴးထူးစြာ ပ်ံသန္းေနေသာ လိပ္ျပာကေလးမ်ားအားလံုး ၀ိညာဥ္ ခ်ဳပ္သြားၾကသည္လား။ တစ္ေလာကလံုးက ေမွာင္မိုက္တိတ္ဆိတ္ကာ ေသဆံုးသြားေလသလား။

“ဟင့္အင္း...၊ ကိုကို ႏွင္းကို စေနတာမလား။ အဲဒီေရာဂါ ကိုကို႔မွာ တကယ္ မရွိဘူးမဟုတ္လား”

သူမ မယံုႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မယံုဘူး။

“ႏွင္း မယံုဘူး ကိုကို။ ႏွင္းကို ခ်စ္ရင္ ကိုကို... မဟုတ္ဘူး... လို႔ ေျဖေပးပါ။ ႏွင္းကို ရူးေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔”

ကိုကို႔ပခံုးကို ကိုင္လႈပ္ကာ ေျပာရင္း မ်က္ရည္မ်ားက ေတြကနည္း က်လာသည္။
သူမ မ်က္ရည္မ်ားကို ကိုကိုက နာနာက်င္က်င္ ၾကည့္ေနရင္းက ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ခ်ကာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ရွိေန၏။ ကိုကိုသည္လည္း မ်က္ရည္ေတြ က်ေနပါလား။ ကိုကို ငိုေနတာလား။ ကိုကို စေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုကို႔ကို ၾကည့္ရင္း ကိုကို တကယ္ေျပာေနတာ သူမ လက္ခံလာရျပီ။ သို႔ေသာ္ သူမ ဒီ အမွန္တရားကို လက္ခံႏိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါ။
သူမ၏ အစာအိမ္ထဲက စူးက်င္စြာ နာလာျပီး ထိုနာက်င္မႈေတြက ရင္ေခါင္းမွ တဆင့္ ပ်ိဳ႕တက္လာခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကို ကုတ္ျခစ္ထုရိုက္ပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း လႈပ္ရွားႏိုင္ဖို႔ ခြန္အားေတြ ဘာမက်န္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ လူက အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ခ်င္လာသည္။ ၀ုန္းခနဲ သူမ ထရပ္ျပီး ေရခ်ိဳးခန္းကို ေျပး၀င္ေတာ့ ကိုကိုက ယိုင္လဲမလို ခ်ိနဲ႔ေနေသာ သူမ ခႏၶာကိုယ္ကို စိုးရိမ္စြာ ထိန္းမတ္ေပး၏။
ကိုကို႔ကို သူမ တြန္းဖယ္ပစ္လိုက္ရင္း ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကို ေသာ့ခတ္လိုက္သည္။ ပ်ိဳ႕တက္လာေသာ ေ၀ဒနာတို႔ကို မခံမရပ္ႏိုင္သည့္အဆံုး သူမ အန္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ပူေလာင္နာက်င္လာရာကေန ေၾကာက္ရံႊ႕မႈ ႏွင့္ နာက်ည္းစိတ္တို႔က သူမစိတ္ကိုသာမက ခႏၶာကိုယ္မွ ရွိသမွ် ေမႊးညွင္းေပါက္ေတြအထိ ပ်႕ံႏွံ႔ စိမ့္၀င္လာၾကသည္။

ကိုကို ရက္စက္တယ္..............
ကိုကို႔မွာ ဒီေရာဂါရွိရက္နဲ႔ နွင္းကို ဘာေၾကာင့္ လက္ထပ္ယူခဲ့သလဲ.....။
သူမဘ၀တစ္ခုလံုး ေမွ်ာ္လင့္ထားသမွ် အရာရာ ျပိဳလဲသြားသလို......
ေအာ္ဟစ္ကာ ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုခ် ပစ္လို္က္ခ်င္ေသာ္လည္း အသံတို႔က လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ ကြယ္ေပ်ာက္ကာ လူတစ္ကိုယ္လံုး သိမ့္သိမ့္ တုန္ခါေနေတာ့သည္။
သူမ၏ ေသြးေက်ာမွ်င္မ်ား၊ သူမ၏ အေရျပားမ်ားက ေျခာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာက်င္ စပ္ဖ်င္းလို႔ေနသည္။
ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာေအာင္ ငိုေကြ်းေနမိသည္လဲ မသိေတာ့။ ေခါင္းတစ္ခုလံုးလည္း ခ်ာခ်ာလည္ကာ မူးေ၀ ကိုက္ခဲလို႔ေနျပီ။
“ကိုကို”.... စိတ္ေတြက ကိုကို႔ ဆီေရာက္သြားေတာ့ နာက်ည္းခ်င္လာသည္။ တကယ္ဆို ကိုကို သူမကို မယူခင္ကတည္းက ဖြင့္မေျပာသင့္ခဲ့ဘူးလား။
ဖြင့္ေျပာခဲ့လွ်င္ေရာ...........၊
သူမ ကိုကို႔ကို လက္ထပ္ႏိုင္ပါ့မည္လား။ သူမ မေသခ်ာပါ.....။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ခ်စ္ခ်စ္၊ ကိုကို႔ကို လက္ထပ္ဖို႔ေတာ့ သူမ ေတြေ၀မိမွာပဲ။ အစကတည္းက ဖြင္ေျပာခဲ့လွ်င္ေတာ့ သူမမွာ ေရြးျခယ္ပိုင္ခြင့္ ရွိေသးသည္။ ခုေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
အားလံုး............... လြန္ခဲ့ျပီ...........။
ဘုရားေရ...။ သူမ... သူမေရာ ဒီေရာဂါ ကူးစက္ေနျပီလား။
ဘာလို႔ ခုမွ ဒါကိုေတြးမိရတာပါလိမ့္....။
ေၾကာက္စိတ္ေတြက တစ္ကိုယ္လံုးအႏွံ႔ စီးေမ်ာလ်က္ နာက်င္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ေနၾကသည္။ အားငယ္စိတ္ေတြ ျပည့္နွက္လာခ်ိန္မွာ သူမလက္ကို ကိုကို ဆုပ္ကိုင္ေႏြးေထြးေပးလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ။ ကိုကို႔ကို အားကိုးတၾကီး တမိရင္းက ဒီေရာဂါ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကိုကို႔ေၾကာင့္ ဆိုကာ မုန္းတီးခ်င္လာျပန္သည္။

“ငါ ကိုကို႔ ကို မုန္းသြားခဲ့ျပီလား”

ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာကိုမွ သူမ ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးပါ..။
သူမ ငိုေန၍ ဒီ ျပႆနာက ျပီးသြားမွာ မဟုတ္တာ သေဘာေပါက္လာသည္။
ေရခ်ိဳးခန္းနံရံကို မွီထိုင္ေနရာက မနည္း အားယူကာထရင္း လူက ယိုင္ညႊတ္က်ခ်င္ေနေသးသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကို တစ္ခ်က္ တင္းတင္း ဖိကိုက္မိရင္း ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကို ဖြင့္ေတာ့ ကိုကိုက ေရခ်ိဳးခန္း၀မွာ ဒူးေထာက္လ်က္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ကာ ထိုင္ေန၏။ ကိုကို႔ကို ေဖးထူမ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သူမ ခြန္အားမရွိေတာ့။ ဒီအတိုင္း ေက်ာ္ျဖတ္သြားဖို႔ ျပင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုကိုက သူမ၏ ေျခသလံုးေတြကို မေရႊ႕ႏိုင္ေအာင္ ဖက္ထားကာ ေတာင္းပန္လာ၏။

“ကိုကို နွင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔ပါ။ ကိုကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ရင္ နွင္း ကိုကို႔ကို ထားသြားမွာ ေၾကာက္လို႔၊ ကိုကို ႏွင္းကို အဆံုးရံႈး မခံႏိုင္လို႔ ႏွင္းကို အရ ယူခဲ့မိတာပါ။ ကိုကို မွားခဲ့ပါတယ္”

သူမ ေျခသလံုးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ကာ ငိုရိႈက္ရင္း ေျပာေနေတာ့ သူမ၏ နာက်ည္းစိတ္တို႔က ေလွ်ာက်သြားျပန္သည္။

“ကိုကိုက ႏွင္းကို ခ်စ္လို႔ ခုလို နွင္းဘ၀ကို ဆြဲနွစ္ခဲ့တာတဲ့လား..........”

အဲဒီလို နာနာက်ည္းက်ည္း ေျပာပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း ဒါဟာ ဘာ အက်ိဳးမွ ျပဳမည့္ စကားလံုးေတြ မဟုတ္ေတာ့ လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ ထို အသံေတြက နာက်င္စြာ ေပ်ာက္ရွသြားၾကသည္။

“ကဲ... ကိုကို။ ထ..။ နွင္းတို႔ ဒီလို ငိုေနလို႔ ဒီျပႆနာက ျပီးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေရွ႕ဆက္ ဘာလုပ္ရမလဲ တိုင္ပင္ၾကမယ္”

သူမအသံက သူမကိုယ္တိုင္ပင္ အံ့ဩယူရေလာက္ေအာင္ ျငိမ္သက္ ေအးစက္ေနခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကို ဆြဲထူမရင္း ကုတင္ဘက္ဆီ ျပန္ေလွ်ာက္လာကာ ႏွစ္ေယာက္ အတူ ယွဥ္လ်က္သား ထိုင္လိုက္သည္။

“ကိုကို ဘာကို ဘယ္လို စေျပာရမလဲ”

“ဘာေၾကာင့္ ဒီေရာဂါ ကိုကို႔မွာ ရွိရတာလဲ”

ေမးျပီးမွ သိေတာ့ေရာ သူမအတြက္ ဘာမ်ား အက်ိဳးရွိမွာလဲ ဘာသာ ေတြးေနမိသည္။ ကိုကို ရႈပ္ေပြခဲ့လို႔ ဆိုရင္လည္း........ သူမ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါ့မည္လဲေလ။

“ကိုကို ဘာမွ မရႈပ္ မေပြခဲ့ပါဘူး နွင္း။ ကိုကို ေျပာတာ ယံုပါ။ ကိုကို ထင္တာ အေၾကာင္း တစ္ခုထဲပဲ ရွိတယ္။ အဲတာကေတာ့ ကိုကို နယ္မွာ အၾကီးအက်ယ္ ဖ်ားျပီး ေဆးရံုတက္ရေတာ့ ေသြးသြင္းရတယ္။ အဲဒီေသြးကေန ကူးတယ္လို႔ပဲ ကိုကို ယံုတယ္။ ကိုကို႔ ဘ၀မွာ ဒီတစ္ခုပဲ ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ခဲ့တာ” ......

“ေနာက္ ကိုကို စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အားလံုး စီစဥ္ျပီး ေက်ာင္းလဲ ရျပီးျပီ။ သြားမယ္ ဆို ေဆး စစ္ေတာ့မွ ေဆးစစ္ခ်က္က မေအာင္ဘူး။ ဘာအရႈပ္အရွင္းမွ မရွိပဲ ကင္းကင္းေနခဲ့၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထား ေလးစားခဲ့တဲ့ ကို္ယ့္မွာ ဒီေရာဂါၾကီး ရွိေနခဲ့တာ ဘယ္လိုမွ ကိုကို မယံုႏုိင္ခဲ့ဘူး”

ကံၾကမၼာကို နာက်ည္းရိပ္သန္းေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားနွင့္ ယူက်ံဳးမရစြာ ကိုကို ေျပာေနတာ ျမင္ရေတာ့ ကိုကို႔စကားေတြကို သူမ အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ခ်င္လာသည္.........။
ထိုေန႔ရက္မ်ားကို ကိုကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါလိမ့္......။
ကိုကို႔လက္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ေႏြးေထြးေစခ်င္ေသာ္လည္း သူမ မလႈပ္မယွက္သာ ထိုင္ေနမိ၏။

“ကိုကို႔မွာ ေရာဂါရွိရက္နဲ႔ ႏွင္းကို ဘာလို႔ လက္ထပ္ခဲ့တာလဲ”

သူမေလသံမွာ နာက်ည္းရိပ္ေတြ ေပ်ာ္၀င္ေနတာ ဖုန္းကြယ္ထားႏိုင္ဖို႔ မၾကိဳးစားေတာ့ပါ။
ကိုကိုက ဘာမွ် ျပန္မေျဖေတာ့ပဲ ေတာင္းပန္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ သက္ျပင္းရိႈက္လ်က္ သူမကို ၾကည့္သည္။ ကိုကိုေျဖလ်င္လည္း ေစာေစာက စကားလံုးမ်ားသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထားေတာ့.......။

“ခု နွင္းမွာ ကိုကို႔ဆီက ေရာဂါပိုး ကူးစက္ႏိုင္မယ္လို႔ ကိုကို မေတြးခဲ့ဘူးလား”

နာက်ည္းတုန္လႈပ္ေနစိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျငိမ္သက္သြားၾကကာ ဒီေလာက္အထိ ေသြးေအးေအးနွင့္ ျပန္ေမးေနႏိုင္တာကို သူမ ဘာသာ အံ့ဩေနမိသည္။

“ကိုကိုက ႏွင္းကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္မလား ႏွင္းရဲ႕။ ကိုကို အမ်ားၾကီး ဂရုစိုက္ခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ျပီး ကိုကို ကြန္ဒံုးလဲ အျမဲ သံုးခဲ့တယ္။ နွင္း ဓမၼတာ လာေနခ်ိန္ေတြမွာလဲ ဒီကိစၥေတြ ေရွာင္ခဲ့တယ္ေလ”

ဒါေတြအားလံုးကို သူမက ကိုယ္၀န္မရေအာင္ ကာကြယ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္မွတ္ထားခဲ့မိတာ ကိုကို႔ကို မေျပာျပမိေတာ့ပါ။

“ကိုကို အမွန္အတိုင္းေျဖေပးပါ......။ အခု ႏွင္းမွာ ေရာဂါ မရွိဘူး၊ မကူးႏိုင္ဘူး ဆိုတာ တစ္ရာ ရာခိုင္နႈန္း ကိုကို အာမခံႏိုင္လား”

ကိုကိုက အေျဖလဲမေပး၊ သူမ၏ မ်က္၀န္းေတြကိုလဲ ရင္မဆိုင္ရဲစြာ မ်က္ႏွာလႊဲထားေတာ့ ေဒါသ စိတ္ေတြက ရုနး္ၾကြခ်င္လာသည္။

“ကိုကို...... အမွန္အတိုင္းေျဖပါ။ ကိုကို အာမ မခံႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား”

ကိုကို႔ မ်က္လံုးေတြကို သူမ တည့္တည့္ ျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကိုကို႔ မ်က္ႏွာကို သူမဘက္ ဆြဲလွည့္ရင္း ထပ္ေမးေတာ့...

“ရာႏႈန္းျပည့္ေတာ့ အာမ မခံႏိုင္ဘူးေပါ့ နွင္းရယ္။ ကူးစက္ဖို႔က ရာခိုင္ႏႈန္း နဲနဲေလးပဲ ရွိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲတာကလဲ ...... အင္မတန္ ...ကံဆိုးမွပါ....”

ဒါဆို ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္နႈန္းက ကံေကာင္းျပီး၊ ဘယ္နွစ္ရာခိုင္နႈန္းက ကံဆိုးတာလဲ။
အဲဒီ ကံဆိုးတဲ့ အျခမ္းမွာ သူမ မပါဘူးလို႔ ကိုကို အာမခံႏိုင္လား။
တစ္ကယ္လို႔ ဒီေရာဂါ သူမ မွာ ရွိေနခဲ့ျပီ ဆိုရင္ေကာ......။
သူမ အလုပ္က ထြက္ကာ ျပည္ေတာ္ ျပန္ရေတာ့မည္....။ ဒါမွ မဟုတ္ သူမေဘးမွာ ကိုကိုရွိေနလိမ့္မည္...။
ဒါေပမဲ့ သူမကို မွီခိုအားထားေနရေသာ သူမ၏ မိသားစု.... ညီမေလးေတြ ေက်ာင္းစားရိတ္..................
ဟားးးးးးး......... ဆက္ေမးဖို႔ရာပင္ အားမရွိေတာ့ေအာင္ သူမ ခံႏိုင္ရည္အားေတြ ပ်က္သုဥ္းသြားခဲ့ျပီ....။

“ႏွင္းရယ္။ ကိုကို႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ နွင္းတကယ္လို႕ တစ္ခုခု ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ နွင္းကို ကိုကို တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ”

ကိုကိုက CD4 Count ဆိုတာေတြ၊ ART ဆိုတဲ့ ေဆးေတြ အေၾကာင္း ဆက္ေျပာေနေသးေသာ္လည္း သူမ ေသခ်ာမွတ္မိထားတာ တစ္ခုကေတာ့ ကိုကိုဟာ ကံေကာင္းရင္၊ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ရင္ ေနာက္ဆယ္နွစ္ထိ က်န္းက်န္းမာမာ၊ ေရာဂါ မျဖစ္ပဲ ေနႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတာပါပဲ။
နားေထာင္ရင္း ေခါင္းေတြ မူးေ၀လာျပီး တရွည္တလ်ား ရွင္းျပေနေသာ ကိုကို႔ စကားသံေတြကို သူမထပ္မၾကားႏိုင္ေတာ့။ သူမ၏ အနာဂါတ္ေတြက မႈန္၀ါးကာ ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ဖို႔ ခက္ခဲေတာ့မည္ဆိုတာ ေတြးေတာ ၀မ္းနည္းေနရင္း တစ္ညလံုး ေက်ာခိုင္းကာ အသံတိတ္ ငိုေၾကြးေနမိေတာ့သည္။ ကိုကိုလည္း တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္တာ သူမ သိပါသည္။
ကိုကိုေရာ သူမလို တိတ္တဆိတ္ ငိုေၾကြးေနေလသလား....။
သူမတို႔ အခန္းေလးကျဖင့္ မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ တိတ္ဆိတ္ ေအးစက္သြားခဲ့ျပီ...။


အခန္း ၇။

ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ကိုကိုက ထံုးစံအတိုင္း သူမကို ခ်စ္ခင္ယုယျမဲ။ ယခင္ထက္ပင္ ပိုလို႔ ဂရုစိုက္ကာ သူမမ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲကို ဂရုစိုက္ ေစာင္ၾကည့္ေနေသးသည္။ သူမ ယခင္လို ရႊင္ရႊင္ျပျပ မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ကိုကိုကလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနဟန္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ မတတ္ႏိုင္ပါ။ သူမ စိတ္ေတြက ရႈပ္ေထြးေနေသးသည္။ ကိုကို႔ကိုလဲ မေက်နပ္ႏိုင္ေသး။
ကိုကို ေရာဂါျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းကလည္း တကယ္ အစစ္အမွန္ ဟုတ္မဟုတ္ ကိုကိုမွ သိႏိုင္မွာပဲ။ ဒါကို ေတြးမိေတာ့ ကိုကို႔ကို သူမ ပို စိတ္နာခ်င္သည္.....။
သို႔ေသာ္ သူမ ယံုၾကည္သည္ျဖစ္ေစ၊ မယံုၾကည္သည္ျဖစ္ေစ။ ဒါက သူမ ေျပာင္းလဲလို႔ ရသည့္အရာမဟုတ္၊ တတ္ႏိုင္သည့္ အရာမဟုတ္....။ ေရွ႕ဆက္ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရမလဲ ဆိုတာကသာ သူမ တတ္ႏိုင္သည့္ အရာ....။
သူမကို ကိုကို နမ္းေမႊးလာတိုင္း အရင္လို ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားမႈအစား စိုးရြံ႕စိတ္ေတြႏွင့္ သူမႏႈတ္ခမ္းေတြတင္မက တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားတတ္သည္။
အနမ္းမ်ားကို ရုပ္သိမ္းျပီး သက္ပ်င္းတစ္ခ်က္ ခ်ကာ ကိုကို ငိုင္ေတြေနလွ်င္ေတာ့ သူမ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရျပန္သည္....။
သူမကလည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈတို႔ေၾကာင့္ မစားမေသာက္ႏိုင္၊ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္သလို ကိုကိုလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းသာ ျဖစ္၏။
ေနာက္ေတာ့...... သူမတို႕ႏွစ္ဦးၾကားက ေအးစက္ေနမႈကို ကိုကို သည္းမခံႏိုင္ေတာ့၍ ထင္သည္။ အလုပ္အေၾကာင္းျပကာ ခြင့္ရက္ မကုန္ခင္မွာပဲ ခရီးထြက္သြားေလသည္။
ကိုကို မရွိေတာ့မွ သူမသည္ တစ္ေယာက္တည္း ခံႏိုင္ရည္အား မဲ့လာေလေတာ့သည္။ ကိုကိုက “ဘာမွ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔။ ႏွင္းဘာမွ မျဖစ္ေစရပါဘူး......” ဟု ဘယ္ေလာက္ေျပာခဲ့၊ ေျပာခဲ့ သူမစိတ္ေတြ လံုျခံဳမႈ မရခဲ့ပါ။
သူမႏွင့္ ကိုကို႔ ဘ၀အတြက္ နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္က က်ိန္စာတိုက္ခဲ့ျပီ.....။
သူမသည္ ထို ကိ်န္စာကို အိပ္မက္တစ္ခုသာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္သည္...။
ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ႏိုးထလာတဲ့အခါ ဒါေတြဟာ အိပ္မက္ဆိုးေတြ အျဖစ္သာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမလား ၊ ဒီက်ိန္စာဆိုးက လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မလား......သူမ ေမွ်ာ္လင့္ေနခ်င္ေသးသည္။
အမွန္တရားေတြကို သူမ လက္မခံႏိုင္ေသး.......
ေနာက္ျပီး သူမရင္ဆိုင္ရမည့္ အနာဂါတ္ကိုလည္း မေတြးရဲေသးပါ။
က်ိန္စာဆိုးအျဖစ္ ေရာက္လာေသာ ဒီေရာဂါသည္ သူမအတြက္ေတာ့ နားမလည္ႏိုင္ေသာ ဘာသာရပ္တစ္ခု ျဖစ္သည္.....။
ကိုကို သယ္ထားေသာ ထိုေရာဂါသည္ သူမကို ကူးစက္ေနျပီလား။ မကူးစက္ေသးဘူးလား။ သူမ မသိသလို ကိုကိုလဲ အျပည့္အ၀ အာမ မခံႏိုင္။
သူမက ကိုကို႔အေပၚ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ခဲ့သည္ထား....... ဘယ္ေလာက္ လံုျခံဳေအာင္ သူမတို႔ေနခဲ့ ေနခဲ့။ ထိုေရာဂါသည္ သူမကို မကူးစက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ ေလ့လာရေတာ့မည္။
အိပ္ေရး ပ်က္၊ အစားပ်က္တာ တစ္ပါတ္ေက်ာ္ေနျပီ ျဖစ္၍ လူက လည္ေခ်ာင္းေတြ နာကာ ကိုယ္ပူခ်င္သလိုလို ရွိေသာေၾကာင့္ ဒီေန႔ သူမေဆးခြင့္ယူထားသည္.....။
တစစ္စစ္ကိုက္ေနေသာေခါင္းကို ထူမတ္ထားရင္း ကိုကိုက အင္တာနက္မွာ ရွာဖတ္ ဟု ဆိုကာ စာအုပ္ထဲ ေရးေပးထားခဲ႔ေသာ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္လိပ္စာေလးကို လက္ညိႈးနွင့္ ထိေတြ႔ပြတ္သပ္ေနရင္းက..... ျဗဳန္းဆို ကြန္ပ်ဴတာဆီ သြားကာ အလြတ္ရေနျပီ ျဖစ္ေသာ လိပ္စာကို အျမန္ ရိုက္ထည့္လိုက္သည္။
လာမဲ့ေဘး ေျပးေတြ႕တာပဲ ေကာင္းတယ္..။
ျဖစ္လာသမွ် သူမ ၾကိဳးစားရင္ဆိုင္ရမည္ေလ....။


အခန္း ၈။


http://health.ngoinmyanmar.org/

က်လာေသာ စာမ်က္နွာေတြထဲက HIV / AIDS ဆိုတဲ့ စာစုေတြဆီ ကလစ္ေခါက္ဖို႔ လက္ကို ေရႊ႕ရင္းက သူမ ေတြေ၀ေနမိသည္...။
ဒါေတြ သိေတာ့ သူမ ဘာလုပ္ရမွာလဲ.....
ကိုကို ေျပာသမွ် ယံုထားလိုက္ျပီး သူမ ဘာအႏၱရယ္မွ မရွိဘူး လို႔ စိတ္ထဲ သိထားတာပဲ သူမအတြက္ မေကာင္းဘူးလား....။
ဟင့္အင္း........
သူမရင္ဆိုင္ရမည့္ ဒီေရာဂါကို ေသခ်ာ နားလည္မွ သူမ ကိုကို႔ကို ကူညီႏိုင္မည္...။
ေနာက္ျပီး သူမကိုယ္ သူမလည္း ကာကြယ္ႏိုင္လိမ့္မည္။
HIV ဆိုသည္မွာ Human Immunodeficiency Virus ကို အတို ေကာက္ ေခၚဆိုတာ ျဖစ္ျပီး AIDS ဆိုသည္ မွာ HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ေၾကာင့္ ျဖစ္ပြား ေသာ ေရာဂါ လကၡဏာ စု (Acquired Immuno-Deficiency Syndrome) ကို ေခၚဆို တာျဖစ္ ပါတယ္.. HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ဟာ Retroviridae အုပ္စု ၀င္ ျဖစ္ျပီး HIV-1 နဲ႔ HIV-2 ဆိုျပီး မ်ဳိးကဲြ ႏွစ္မ်ဳိး ႐ွိပါတယ္.. HIV-1 ဟာ ပိုမို ျပင္းထန္ ကူးစက္ လြယ္ျပီး တစ္ကမာၻ လံုး ပ်ံ႕ႏွံ႔ ကူးစက္ ေနတဲ့ အမ်ဳိး အစား ျဖစ္ပါတယ္.. HIV-2 ကေတာ့ ကူးစက္ မႈႏႈန္း နည္းပါး ျပီး အဓိက အားျဖင့္ အေနာက္ အာဖရိက မွာ အေတြ႔ မ်ားပါတယ္...
ထားေတာ့။ ဒါက ေရာဂါရဲ႕ ရွင္းလင္းခ်က္တစ္ခုမို႔ သူမ အျမန္ဖတ္လိုက္သည္။
HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ ခံရ ျပီဆိုလွ်င္ လူ႔ခႏၶာ ကိုယ္တြင္း ခုခံမႈ စနစ္ (Immune System) တြင္႐ွိ CD4 Cell (Helper T Cells) ကို အဓိက ကူးစက္ ဖ်က္ဆီး ပါတယ္.. ပံုမွန္ က်န္းမာေသာ လူတြင္ CD4 Cell အေရ အတြက္ ဟာ ေသြး တစ္ မိုက္ခ႐ို လီတာ မွာ ၁၂၀၀ (1200 cells/μl) ႐ွိပါတယ္.. HIV ဗိုင္းရပ္စ္ က CD4 Cell မ်ားကို နည္းလမ္း (၃) သြယ္ ျဖင့္ တိုက္ခိုက္ ေလ်ာ့နည္း ေစျပီး ခႏၶာကိုယ္ ခုခံမႈ စနစ္ ကို က်ဆင္း ေစပါတယ္..
HIV ဗိုင္းရပ္စ္ က CD4 Cell ကို တိုက္႐ိုက္ ကူးစက္ ဖ်က္ဆီး ျခင္း (Direct Viral Killing)
HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ ခံရေသာ CD4 Cell မ်ား၏ သက္တမ္း ကုန္ဆံုး မႈျမန္ လာျခင္း (Increased rates of apoptosis in infected cells)
HIV ကူးစက္ ခံရေသာ CD4 Cell မ်ားကို CD8 Cell မ်ားက ရန္သူ ပိုးမႊား ထင္မွတ္ ျပီး မွားယြင္း တိုက္ခိုက္ျခင္း (Killing of infected CD4 T Cells by CD8 cytotoxic cells that recognize infected cells) တုိ႔ေၾကာင့္ CD4 Cell မ်ား ေလ်ာ့နည္း က်ဆင္း လာေစ ပါတယ္...
ဒါက ကိုကို ေျပာျပဖူးတဲ့ CD4 ဆိုတာ။
ဒီ Cell ေတြ ေလွ်ာ့မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္သလား........။
ကိုကိုကေတာ့ ေဆးရွိတယ္ ေျပာဖူးပါတယ္....။
ေနာက္ျပီး က်န္းမာေရးလိုက္စားကာ ဂရုစိုက္ေနမည္ ဆိုပါက မက်ေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္ေၾကာင္းလဲ ေျပာျပဖူးသည္..။
HIV ပိုး၀င္ ေရာက္ျပီး ခ်ိန္မွ HIV antibody စတင္ စစ္ေဆး ေတြ႔႐ွိ ခ်ိန္ထိ ကာလကို Window period ဟု ေခၚပါတယ္.. ဒီကာလ မွာ ဆိုရင္ HIV ကူးစက္ ခံရ မွန္း မသိ ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္ျပီး ထပ္မံ ၍ အျခား သူသို႔ လည္း ကူးစက္ ႏိုင္စြမ္း ႐ွိပါတယ္.. ၉၉% ေသာ HIV ကူးစက္ ခံရသူ မ်ားသည္ ကူးစက္ ခံရျပီး ၃ လ အၾကာတြင္ HIV antibody (HIV test) စစ္ေဆး ေတြ႔႐ွိ ႏိုင္ပါတယ္။
သံုးလအတြင္း.......။
ဘုရား..... ဘုရား။
ကိုကိုနဲ႔ လက္ထပ္ခဲ့တာ ေျခာက္လေက်ာ္ခဲ့ျပီ....။
တကယ္လို႔ သူမမွာ ကူးစက္ေနခဲ့ျပီဆိုရင္ ခုခ်ိန္ဆို ေရာဂါ စစ္ေဆးတဲ့အခါ ေတြ႔ေနႏိုင္ျပီေပါ့။
ေနာက္လထဲမွာ သူမ ဒီႏိုင္ငံထဲ ေနထိုင္ခြင့္သက္တမ္း တိုးဖို႔ စာ ေရာက္လာေတာ့မည္။
ထိုအခါက် သူမ ေသြးစစ္ရေတာ့မည္။
ဘုရား.... ကယ္ေတာ္မူပါ..။
ကိုက္ေနေသာ ေခါင္းက ပိုျပီး စူးရွျပင္းထန္လာသလို လည္ေခ်ာင္းေတြ ေျခာက္ကပ္ကာ ပိုနာလာသည္....။
ဒါဆို ဒီေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံရရင္ ဘယ္လို သိႏိုင္မွာတဲ့လဲ..။
သူမ စိတ္ေတြ ပို လႈပ္ရွားလာသည္...။
  1. ေရာဂါပ်ဳိးျခင္း (Incubation Period)

    ဒီကာလ ဟာ ခႏၶာကိုယ္ တြင္း ေရာဂါ ပိုး၀င္ ေရာက္ျပီး ေနာက္ ၂ ပတ္မွ ၄ ပတ္ အတြင္း ေရာဂါ ပ်ဳိးခ်ိန္ (Incubation Period) ျဖစ္ပါတယ္.. ဒီအခ်ိန္ မွာဆို ရင္ ဘာလကၡ ဏာမွ မျပ တတ္ပါဘူး..

  2. လတ္တေလာ HIV ပိုး ၀င္ေရာက္ျပီး လကၡဏာမ်ား (Acute HIV Infection)

    HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ပိုးကူးစက္ ခံရျပီး ၂ ပတ္မွ ၄ ပတ္ အတြင္း ျဖစ္ပြား တတ္ပါတယ္.. ကူးစက္ ခံရ သူမ်ား ၏ ၈၀% မွ ၉၀% သည္ ဖ်ားျခင္း၊ အက်ိတ္မ်ား ေပၚလာျခင္း၊ လည္ပင္း နာလာျခင္း၊ ၾကြက္သား နာက်င္ ကိုက္ခဲျခင္း၊ ႏံုးေခြ တတ္ျခင္း၊ ပါးစပ္ ႏွင့္ လည္ေခ်ာင္း တစ္၀ိုက္ နာက်င္ တတ္ျခင္း စသည့္ တုပ္ေကြး လကၡဏာ ကဲ့သို႔ ျဖစ္ပြား တတ္ျပီး အနည္းဆံုး တစ္ပတ္ မွ ၄ ပတ္ထိ ၾကာတတ္ ပါတယ္.. ဒီလို လကၡဏာ ေတြဟာ တုပ္ေကြးနဲ႔ အျခား ေရာဂါ ပိုး၀င္ လကၡဏာ ေတြနဲ႔ တူတာ ေၾကာင့္ HIV ပိုး ကူးစက္ ခံရ မွန္း ကဲြကဲြ ျပားျပား မသိႏိုင္ ပါဘူး..
ဖတ္ေနရင္းမွာပဲ.. သူမ လည္ေခ်ာင္းနာေနတာ၊ ဖ်ားေနတာ ယခင္ကလို ရိုးရိုးသားသားမွ ဟုတ္ရဲ႕လား ေတြးပူလာရင္း လူက ႏံုးေခြခ်င္လာသည္။
ကိုကို.... ကိုကိုေရာ ဒီေရာဂါ ျဖစ္မွန္း သိစက ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ခဲ့သလဲ...။
အဲဒီေန႔ရက္ေတြကို ဘယ္လို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ခုလို အင္န္ဂ်ီအိုမွာ ရာထူးတစ္ခုနဲ႔ အေျခက်ေအာင္ ဘယ္လို ၾကိဳးစားခဲ့ရသလဲ....။
ကိုကိုသာ ရွိလ်င္ေတာ့ သူမ ကိုကို႔ကို သနားၾကင္နာစြာ ေမးမိမည္ ထင္ပါသည္.....။
အလို.. သူမ ကိုကို႔ကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္လိုက္ျပီလား......။
မေသခ်ာေသာ္လည္း သူမ ကိုကို႔ကို လြမ္းေနတာကေတာ့ သိပ္ေသခ်ာပါသည္။
HIV ပိုး႐ွိျပီး လကၡဏာ မျပသေသာ ကာလ (Latency Stage)ဒီကာလ မွာဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္ ကိုယ္ခံအား ေကာင္းမြန္ လာလို႔ ဗိုင္းရပ္စ္ အေကာင္ေရ ေလ်ာ့နည္း ေနေသာ အခ်ိန္ ျဖစ္ျပီး ကူးစက္ ခံရသူ ၏ ကိုယ္ခံ အား အေျခ အေန အရပ္ရပ္ ေပၚ မူတည္ျပီး ၂ ပတ္မွ ႏွစ္ ၂၀ ထိ ၾကာျမင့္ ႏိုင္ပါတယ္..
ကိုကိုကေတာ့ ေရာဂါရွိမွန္း သိေနခဲ့တာ သံုးနွစ္ရွိျပီတဲ့..။
ထိုအခ်ိန္က တကၠသိုလ္ျပီးကာစ အသက္ နွစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္အရြယ္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္သည္ ႏိုင္ငံျခားထြက္၊ ေက်ာင္းဆက္တက္ျပီး ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ အိပ္မက္ေတြ အျပည့္ႏွင့္မို႔ တက္ၾကြေနခဲ့ပါလိမ့္မည္....။
ထိုစဥ္က ကိုကိုသည္လည္း သူမ အရြယ္ပဲေပါ့။
ကိုကို႔ အိမ္မက္ေတြ လဲျပိဳခဲ့ရမွာေပါ့။
ကိုကို စိတ္ဓာတ္ေတြ က်ေနခဲ့သလား....။
သူမသာ ကိုကို႔ေဘးမွာ ရွိေနခဲ့လွ်င္ေတာ့ စိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ အားေပးႏိုင္ခဲ့ေကာင္းရဲ႕။
ဒီစာထဲကလို ႏွစ္နွစ္ဆယ္ထိ ကိုကိုသာ ေနႏိုင္ခဲ့ရင္ သိပ္....ေကာင္းမွာ........
(AIDS)ဒီအခ်ိန္ မွာ ဆိုရင္ CD4 Cell အေရ အတြက္ ဟာ ေသြး တစ္မိုက္ ခ႐ို လီတာ မွာ ၂၀၀ ေအာက္ ေရာက္လာ ျပီး ခႏၶာကိုယ္ ခုခံအား လည္း က်ဆင္းလာ ပါတယ္.. အခုလို ခုခံအား က်ဆင္း လာခ်ိန္မွာ အျခား ေသာ အခြင့္ အခါသင့္ ေရာဂါ မ်ား (Opportunistic Infections) ေပၚေပါက္ လာျပီး အသက္ အႏၲရာယ္ ကို ျခိမ္းေျခာက္ လာပါတယ္.. တီဘီ (TB)၊ ခုခံအား က်ဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္ပြား ေသာ နမိုးနီးယား (PCP)၊ ေရယုန္ (Herpes simplex)၊ မွကၡ႐ု (Oral Candidiasis)၊ အူလမ္း ေၾကာင္း ပိုး၀င္ ျခင္း (Bacterial Enteric Infection)၊ အက်ိတ္ ကင္ဆာ မ်ား (Non-Hodgkin Lymphoma & Kaposi's sarcoma) အစ ႐ိွသျဖင့္ အခြင့္ အခါ သင့္ေရာဂါ မ်ား ျဖစ္ပြား လာပါတယ္.. ခုခံအား က်ဆင္း ခ်ိန္တြင္ အမ်ားစု ခံစားရ ေသာ ေရာဂါ လကၡ ဏာမ်ားမွာ ကိုယ္အ ေလးခ်ိန္ မူလထက္ ၁၀% ေက်ာ္ က်ဆင္းျခင္း၊ တစ္လ ထက္ေက်ာ္ ၍၀မ္း ေလွ်ာျခင္း၊တစ္လ ထက္ေက်ာ္ ၍ ဖ်ားျခင္း၊(တစ္သ မတ္တည္း (သို႔) အတက္ အက် အားျဖင့္ ဖ်ားတတ္ ပါတယ္)မွကၡ႐ု ေပါက္လာျခင္း၊ ၾကာ႐ွည္စြာ ေခ်ာင္းဆိုးျခင္း၊ ေမာလာျခင္း၊အက်ိတ္မ်ား ထြက္လာျခင္း၊ အစ ႐ိွသျဖင့္ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္..
ဖတ္ေနရင္းက သူမ အာေခါင္ေတြ ပိုျပီး ေျခာက္ေသြ႕လာသည္...။
ဒီေရာဂါအဆင့္သို႔ ေရာက္လာလ်င္ေတာ့ ထိန္းသိမ္းဖို႔ မလြယ္ကူေတာ့ဘူးေပါ့။
ကိုကို႔မွာ CD4 count ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား က်န္ေနေသးလဲ။
ကိုကို ေျပာျပေနစဥ္က ငါးရာေက်ာ္ က်န္ေသးသည္တဲ့....။
ကိုကို ဖုန္းဆက္လာလွ်င္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ က်န္ေသးလဲ ေမးရဦးမည္...။
သူမေရာ.......။
သက္ပ်င္းတစ္ခ်က္ကိုသာ ခပ္ေမာေမာ ခ်မိရင္း ဒီအခ်ိန္မွာ သူမဆီ ကူးစက္ေနျပီလား ဘာလားေတြ ေလွ်ာက္မေတြးမိေအာင္ ၾကိဳးစားကာ အာရံုေတြကို ျပန္စုစည္း ယူေနရ၏။

HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ ႏိုင္ေသာ နည္းလမ္း မ်ားမွာ အမ်ား သိ႐ွိ ျပီးျဖစ္တဲ့ အတိုင္း ေရာဂါ ပိုး႐ွိသူ ႏွင့္ လိင္တူ လိင္ကဲြ ဆက္ဆံ ျခင္း၊ ေရာဂါ ပိုးပါ ေသာ ေသြးသြင္း မိျခင္း၊ ေရာဂါ ပိုး႐ွိ သူႏွင့္ ေဆးထိုး အပ္ ေဆးထိုး ျပြန္ မွ်ေ၀ သံုးစြဲ ျခင္း - ေဆးမင္ ေၾကာင္ ထိုးျခင္း - ဓါတ္အပ္ စိုက္ျခင္း၊ ေရာဂါ ပိုး႐ွိေသာ ေသြး/ ခႏၶာကိုယ္ အရည္ မ်ားမွ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာ သို႔ ထိမိ၍ ကူးစက္ျခင္း (ဥပမာ - ေဆးထိုး အပ္စူး မိျခင္း၊ ခႏၶာ ကိုယ္႐ွိ ျပတ္႐ွ ဒဏ္ရာ - အျခား ဒဏ္ရာ မ်ားကို ေသြးထိ မိျခင္း၊ မုတ္ဆိတ္ ရိပ္ဓား မွ တစ္ဆင့္ ထိ႐ွ ကူးစက္ျခင္း)၊ ကိုယ္၀န္ ေဆာင္ မိခင္ မွ ကေလး သို႔ကူး စက္ျခင္း၊ စသည္ တို႔ ျဖစ္ ပါတယ္..

ကိုကို႔လက္ကို တံဇဥ္းထိုးမိတုန္းက ေသြးတိတ္ေအာင္ သူမက ကိုကို႔လက္အား ငံုမိေတာ့ ကိုကိုက ေၾကာက္လန္႔တၾကား သူမကို တြန္းပစ္ခဲ့တာ၊ ကိုကို႔ရဲ႕ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဒါးကို သူမ ေဆးေၾကာေပးမည္ဆိုေတာ့ လံုး၀ အထိမခံခဲ့တာေတြ သတိျပန္ရလာသည္။
ကိုကိုလည္း သူမ ေရာဂါပိုး ကူးမည္ကို သိပ္ စိုးရိမ္ေနခဲ့မွာေပါ့။
ဒါေပမဲ့ ကိုကိုက ဘာလို႔.. သူမနဲ႔.......
သူမ ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့......။
ကိုကို ကိုယ္တိုင္က သူမကို ခ်စ္ရတာ သူမဘ၀ကို ဆြဲႏွစ္ေနတာမွန္း ေသခ်ာမွ စဥ္းစားမိပါေလစ။
စာေတြ ဖတ္ရင္း သူမမွာလည္း မကူးစက္ႏိုင္ဘူး ဆိုသည့္ ရာခိုင္ႏံႈးက အျပည့္အ၀ မရွိတာ ေသခ်ာလာခဲ့ျပီ။
ကြန္ဒံုး သံုးေနလ်က္က မေတာ္တဆ ကိုယ္၀န္ရလာႏိုင္ေသးတာ သူမ ၾကားဖူးသည္....။
ဒါဆို ကိုကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဒီ ကြန္ဒံုးကို သံုး ..သံုး....... အျပည့္အ၀ လံုျခံဳမႈ ရွိႏိုင္မည္တဲ့လား။
HIV ကူးစက္ ခံရ ျခင္းကို လံုး၀ ေပ်ာက္ကင္း ေစႏိုင္ ေသာ ေဆး၀ါး မ်ား ယခု အခ်ိန္ ထိမ ေပၚေသးပါ..
ေအာက္မွာ ေရးထားေသာ ေရာဂါတားေဆးေတြကေတာ့ သူမ နားမလည္သည့္အတြက္ ဖတ္ရံုတင္ ဖတ္ထားျပီး ဘာမွ မသိ။
ေဆးကုသသည့္ အပိုင္းေတြထဲမွ စာတစ္ပိုဒ္ကိုသာ သူမ အာရံုထဲ စြဲေနေတာ့သည္.....။

  1. HIV လူနာ တြင္ သံုးေသာ ေဆးထိုး အပ္ (သို႔) ခၽြန္ေသာ အရာျဖင့္ ထိခိုက္ စူး၀င္ မိျခင္း၊
  2. HIV လူနာ မွ ေသြး (သို႔) အရည္ မ်ား ပါးစပ္၊ မ်က္စိ စသည့္ ႏူးညံ့ အေရျပား (Mucous membrane) သို႔ စင္မိျခင္း၊
  3. HIV လူနာ မွ ေသြး (သို႔) အရည္ မ်ား ဒဏ္ရာ မ႐ွိ ေသာ ပံုမွန္ အေရ ျပားသို႔ မ်ားျပား စြာ ထိစင္ မိျခင္း၊
  4. HIV လူနာ မွ ေသြး (သို႔) အရည္ ႏွင့္ ဒဏ္ရာ ရထားေသာ အေရျပား သို႔ အနည္းငယ္ သာ ထိမိျခင္း၊

ဒီလို မေတာ္တဆေတြကို အခ်ိန္မေရြး သူမၾကံဳရႏိုင္သည္....။
ကိုကိုလဲ သတိမထားမိ၊ သူမလဲ မသိလိုက္ပါပဲ ၾကံဳခ်င္ ၾကံဳခဲ့မည္.....။
သူမမွာ ေရာဂါ မကူးစက္ႏိုင္ပါဘူး ဆိုတာက၊ ကိုကို ေျပာတဲ့ ရာခိုင္ႏံႈး နည္းပါတယ္ ဆိုတာက ဘယ္ေလာက္ထိလဲတဲ့ကြယ္.....။
ခုခ်ိန္မွာ သူမ ေရာဂါမကူးပဲ လူေကာင္းပကတိပါဆိုတာ ေသခ်ာသိရဖို႔က ေသြးစစ္ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့မည္ေပါ့။
အထက္ပါ အေျခ အေန (၄) မ်ဳိးတြင္ ပထမ (၂) မ်ဳိးသည္ ေဆးေသာက္ ကာကြယ္ ဖို႔ လိုအပ္ျပီး ဒုတိယ (၂) မ်ဳိးမွာ အေျခ အေနေပၚ မူတည္ျပီး စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္ ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္... ေဆး (၃) မ်ဳိး ကို ၄ ပတ္ၾကာ ေသာက္ရ မွာ ျဖစ္ျပီး မေတာ္ တဆ ထိေတြ႔ မိျပီး ၂ နာရီ မွ ၂၄ နာရီ အတြင္း စေသာက္ ရပါမယ္.. အကယ္၍ ေဆးရ ႐ွိမႈ အဆင္သင့္ မျဖစ္ ပါက ၄၈ နာရီ မွ ၇၂ နာရီ ထက္ ေနာက္မက် ေစဘဲ ေဆးေသာက္ သင့္ပါတယ္.. ေဆးရဲ႕ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ဳိး ႐ွိသျဖင့္ ေဆးေသာက္ ရာမွာ လည္း နားလည္ တတ္ကၽြမ္း ေသာ ဆရာ၀န္ ၏ ၾကီးၾကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ မႈေအာက္ တြင္သာ သံုးစြဲ သင့္ပါတယ္
ဒီလို ကာကြယ္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ ရွိေနခဲ့ေပမဲ့ ခြ်တ္ေခ်ာ္မႈ တစ္ခုခုေၾကာင့္ မသိခဲ့လွ်င္ ဘယ္သူက ဘာတတ္ႏိုင္ပါ့မည္လဲ....။
ေသြးစစ္ျပီး ကံေကာင္းေထာက္မစြာႏွင့္ သူမမွာ ဘာေရာဂါမွ မရွိခဲ့ဘူး ထားပါအံုး...။
သူမ.... ကိုကိုႏွင့္ ဟိုကိစၥ မေျပာႏွင့္၊ နမ္းရိႈက္ရမွာပင္ ေၾကာက္ေနရေတာ့မည္။
ေနာက္ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ရေတာ့ သူမ ကံေကာင္းႏိုင္ပါ့မလား ဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ပါးလ်သြားရျပန္ေတာ့သည္။
ျပည္ပ႐ုပ္ရွင္ဗီဒီယို မ်ားတြင္ ေတြ႕ျမင္ရေလ့ရွိသည့္ ႏႈတ္ခမ္းျခင္း ထိေတ့၍ ၾကင္နာေပးျခင္းမွာ HIV/AIDS ေရာဂါ ကူးစက္ႏုိင္ေၾကာင္း ေ၀ဘာဂီေဆး႐ံု ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီး ေဒါက္တာေအာင္လြင္ ကေျပာသည္။ လူ၏ တံေတြးတြင္ HIV/AIDS ပါ၀င္သည္ ဟုဆိုေသာ္လည္း ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ အလြန္နည္းေၾကာင္း၊ ပါးစပ္တြင္ အနာရွိျခင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းျခင္း ေတ့စုပ္ခ်ိန္တြင္ အလြယ္တကူ သြားဖံုးေသြးယိုျခင္းတို႔ျဖင့္ HIV/AIDS အလြယ္တကူ ကူးစက္ႏုိင္ေၾကာင္း အဆိုပါပုဂိၢဳလ္က ေျပာသည္။

ဘုရားသခင္...။
သူမ ပိုျပီး တုန္လႈပ္လာသည္။
ငယ္ကတည္းကရင္း သြားဖံုးမေကာင္းေသာ သူမ၊ နည္းနည္းေလး ထိခိုက္မိရံုမွ်ႏွင့္ သြားဖံုးက ေသြးထြက္တတ္သည္။
မွတ္မိေသးသည္...။
တစ္ခါသားမွာ ကိုကို႔ အနမ္းေတြက မြတ္သိပ္မႈ အျပည့္ျဖင့္ ျပင္းရွလာေတာ့ သူမ သြားဖံုးနွင့္ ႏႈတ္ခမ္းတို႔က ေသြးထြက္ခဲ့ဖူးသည္....။
ထိုစဥ္ကတည္းက ကိုကိုသည္ သူမကို နမ္းလွ်င္ အျမဲ သတိထားကာ နမ္းတတ္ေတာ့တာ သူမ သတိထားမိခဲ့သား။
ဒါဆိုရင္.... သူမ..... ဆက္မေတြးရဲေအာင္ပင္ ေၾကာက္စိတ္တို႔က ေက်ာရိုးမမွတဆင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ပ်ံ႕နွံေနေတာ့သည္။
ဘယ္လိုမွ မေသခ်ာႏိုင္ေတာ့ဘူး.....။
သူမမွာ ဒီေရာဂါသာ ရွိေနခဲ့ရင္... ဘုရား.. ဘုရား.......။
နာက်င္လာေသာ ရင္ဘတ္ကို လက္နွင့္ ခပ္တင္းတင္း ဖိထားရင္းက သူမ ေမာဟိုက္လာသည္။

HIV+ အမ်ိဳးသားနဲ႔ HIV- အမ်ိဳးသမီး လင္မယား၊ ခေလးယူရင္ ရႏိုင္လား.. မရႏိုင္ဘူးလား သူမ ရွာၾကည့္ေသးသည္။ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေသာ အေျဖကို မေတြ႔ရ...။
သူမေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ မိသားစုႏွင့္ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းဆိုေသာ ဘ၀ေလးက ေလထဲမွာတင္ လြင့္ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ စိတ္ကူးျမဴေငြ႕တစ္ခုသာသာတဲ့လား..။
သူမ မွာသာေရာဂါ ရွိခဲ့လွ်င္၊ ေရာဂါရွိလ်က္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခဲ့လွ်င္.. ကေလး ေလးကို ကူးစက္ဖို႔ ၃၀% ရွိသည္တဲ့။ ကေလးကို ဗိုက္ခြဲေမြးမွ၊ ႏို႕ခ်ိဳ မတိုက္ေကြ်းမွ...၊ ဆရာ၀န္ႏွင့္ အျမဲ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးေနျပီး ကာကြယ္ေရး စီမံခ်က္ ေဆး၀ါးေတြေသာက္သံုးမွ ကေလးေလး အတြက္ စိတ္ခ်ႏိုင္မည္တဲ့....။
အို.... ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ကေလးယူဖို႕ စဥ္းစားေနမိခဲ့ရင္ သူမေလာက္ ရူးသြပ္မိုက္မဲသူ၊ ရက္စက္ေသြးေအးတဲ့သူ... ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး....။
၇၀% က ကေလးအတြက္ ကံေကာင္းႏိုင္ေသာ္လည္း... သူမ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ် မစြန္႔စားရဲပါ..။
သူမက ကိုကို႔ေလာက္ေတာ့ အတၱမၾကီးႏိုင္တာျဖင့္ ေသခ်ာသည္။


အိတ္အိုင္ဗီြ ကာကြယ္ေရး နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ လိင္ကိစၥကိုေရွာင္ၾကဥ္ပါ(Abstinence) ။ သစၥာရွိပါ (Be Faithful)။ ကြန္ဒံုးသံုးပါ (Use Condoms) တို႔ရဲ့ အတိုေကာက္ ABC လို႔ေခၚတာပါ။ ဒီနည္းဟာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ တန္ဖိုးေတြကို အေလးမူတဲ့အတြက္ ကိုယ္က်င့္တရား ထိန္းသိမ္းဖို႔ လက္ခံတဲ့လူေတြ ႏွစ္သက္ၾကၿပီး အျခားသူေတြကေတာ့ ဒါဟာ သဘာဝမက်ဘူး ကြန္ဒံုးသံုးေရးေပၚမွာ ပိုၿပီး အေလးေပး သင့္တယ္လို႔ ေျပာဆိုၾကပါတယ္။
ဟင့္အင္း...။
ဒီေရာဂါဆိုးၾကီးဟာ လူေတြ သစၥာရွိခဲ့ၾကရင္ ဒီေလာက္ ပ်ံ႕ပြားစရာ အေၾကာင္း မရွိခဲ့ဘူး မဟုတ္လား။
ကို္ယ့္ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားကို မထိန္းသိမ္းတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ အျပစ္မဲ့တဲ့ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကျပီလဲ.....။
လိင္ ေဖာက္ျပားလို႔ မဟုတ္ပဲ တျခားေသာ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ကူးစက္ခံရသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားျပီလဲ။
ေနာက္ျပီး ေသြးလိုေနတဲ့ လူနာေတြအတြက္ အေရးေပၚေသြးကို ေသြးလွဴရွင္ရဲ႕ ေသြး သန္႔၊ မသန္႔ မစစ္ေဆးပဲ ကိုကို႔ လို ကူးစက္ခံရမႈေတြေရာ ရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္......
သူမသည္ ေတြးရင္း၊ ေတြးရင္းက ကံၾကမၼာကို နာက်ည္းလာသည္။
သစၥာမဲ့ေသာ သူေတြကို မုန္းတီးလာသည္...။
ဒီေရာဂါရဲ႕ အစ တရားခံက ဘယ္သူလဲ။
သူမတို႔ဆီကို ဒီလို က်ိန္စာဆိုးၾကီး ဘာေၾကာင့္ ေစလႊတ္လိုက္ရသလဲ......။
ဟင့္အင္း.... ေနာက္ဆံုး အေျဖရွာ မရေတာ့ စားပြဲခံုေပၚ မ်က္နွာ ေမွာက္ခ်လ်က္ သည္းသည္းထန္ထန္သာ ငိုေၾကြးလိုက္ေတာ့သည္။


အခန္း ၉။

ေလျပည္တစ္ခ်က္က ေ၀့ခနဲ တိုက္လာ၏။
ေလထဲမွာ မိုးနံ႔ကို ရလိုက္သလား။
မိုး ရြာေတာ့မွာလား။ သူမ မေသခ်ာပါ။
အိမ္မျပန္ခ်င္ေသး....။
ဒီကန္ေလး ရွိရာ ဥယ်ာဥ္ေလးကေန မိနစ္နွစ္ဆယ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရံုမွ်ႏွင့္ သူမတို႔ ေနထိုင္ရာ တိုက္ခန္းသို႔ ေရာက္ႏိုင္သည္။
မနက္ျဖန္ေတာ့ ကိုကို ျပန္လာေတာ့မည္....။
သူမ ေသြးသြားစစ္သည့္အခါ သူမေဘးမွာ ကိုကို ရွိခ်င္သည္၊ အားေပးခ်င္သည္ တဲ့။
ကိုကိုလည္း သူမလို စိတ္လႈပ္ရွားေနမွာလား။
ကိုကို ထြက္မသြားခင္က ေျပာသြားေသာ စကားေတြကို ျပန္ အမွတ္ရလာသည္။

“ကိုကိုလည္း ေသြးနဲ႔ သားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့သူ၊ ႏွင္းလဲ ေသြးနဲ႔ ကိုယ္ သားနဲ႔ ကိုယ္ပဲေလ။ လင္မယားၾကားမွာ ကို္ယ္ခႏၵာခ်င္း ရင္းႏွီးဖို႔ ဆိုတာ လိုအပ္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု။ နွင္းရဲ႕ေသြးသား၊ ကိုကို႔ရဲ႕ ေသြးသားေတြက ဘယ္ေလာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ထား ထား။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ စိတ္ဆႏၵ ရွိၾက၊ ေတာင့္တ မိၾကမွာပဲ။ ကိုကိုတို႔က အာသေ၀ါ ကုန္ခမ္းေနတဲ့ ရဟႏၱာေတြမွ မဟုတ္ၾကတာ။ ခုလို ကိုကိုက ႏွင္းကို ေတာင္းဆိုမိတဲ့အခါ ၊ နွင္း တစ္ခါ ျငင္းပယ္လိုက္တိုင္း ကိုကို ဘယ္ေလာက္ နာက်င္ရလဲ။ အားငယ္ရလဲ ဆိုတာ ႏွင္း သိရဲ႕လား။ ကိုကို႔ ေရာဂါအေၾကာင္း ႏွင္း သိသြားလို႔ အရင္လို ႏွင္း ကိုကို႔ အေပၚ မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားရတယ္။ ကိုကို႔စိတ္ေတြ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေအာင္ ႏွင္းနဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာ ကိုကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ ေနမွ ရမယ္”

ကိုကိုက “ဘာေရာဂါမွ မကူးေစရဘူး စိတ္ခ်” လို႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ သူမက ေၾကာက္ေနမိတာ မွားသလား...။
ဒါဟာ နွင္းက ကိုကို႔အေပၚ တကယ္ မခ်စ္လို႔၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပိုခ်စ္တဲ့ အတၱစိတ္ ရွိလို႔ဆိုျပီး ကိုကို အျပစ္ယူခ်င္သလား....။
ဒါဆို နွင္းအတြက္ အႏၱရယ္ ရွိမွန္း သိသိနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခြင့္မေပးပဲ ကိုကိုႏွင္းကို လက္ထပ္ခဲ့တာဟာလည္း ကိုကို အတၱၾကီးလို႔ပဲေပါ့.....။
ကိုကိုနဲ႔ အဲဒီလို မေနႏိုင္တာ ႏွင္း ကိုကို႔ကို မခ်စ္ေတာ့လို႔မွ မဟုတ္တာ။
ကိုကို ဘာၾကီးပဲ ျဖစ္ေန၊ ျဖစ္ေန နွင္း ကိုကို႔ ကို စြန္႔လႊတ္သြားမွာ မဟုတ္ဘူး..။
သိသိခ်င္းမွာ နာက်ည္းမိေပမဲ့၊ ကိုကို႔ရဲ႕ႏွင္းအေပၚခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ႏွင္းရဲ႕ ကိုကို႔အေပၚ ခ်စ္တဲ့ စိတ္ေတြက ႏွင္းကို မုန္းခြင့္ မေပးခဲ့ဘူး.....။
ကိုကို႔ကို ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ထိ ႏွင္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ။
ႏွင္း ကတိေပးပါတယ္.....................။
နွင္းရဲ႕ အခ်စ္၊ နွင္းရဲ႕သစၥာ၊ ကိုကို႔အေပၚထားတဲ့ ႏွင္းရဲ႕ ေမတၱာကို တစ္ေန႔ေတာ့ ကိုကို နားလည္လာပါလိမ့္မယ္.....။
သူမ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနမိေသာ စကားလံုးမ်ားက လည္ေခ်ာင္း၀က ထြက္မလာႏိုင္ခဲ့ၾကပဲ စိတ္ထဲမွာသာ ဆူေ၀ေပါက္ကြဲ ေနခဲ့သည္။

ကိုကို ထြက္မသြားခင္ကလို အအိပ္ပ်က္၊ အစားပ်က္ႏွင့္မ်ား ဒီတစ္လလံုးလံုး ေနေလသလား။
ကိုကိုဖုန္းဆက္လာတုန္း သူမက ေမးၾကည့္ေတာ့ “ကိုကို႔မွာ CD4 Count က ေလးရာ့ခုႏွစ္ဆယ္နီးပါးပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဒီတစ္လအတြင္း တစ္ရာနီးပါး က်သြားတယ္” တဲ့....။
သူမ စိုးရိမ္ကာ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖို႔ မွာရေသးသည္။
ကိုကို႔ကို ႏွင္း အခ်စ္မျပယ္တာ သိစမ္းပါကြယ္....။

“ႏွင္း ကိုကို႔ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္ ဆိုရင္ ကိုကို က်န္းမာပါတယ္။ ႏွင္းအတြက္ ကိုကို အသက္ရွင္ေနတာပါ”

သူမသည္ ကိုကို႔ကို လြမ္းဆြတ္စြာျဖင့္ ငိုေၾကြးမိေသးသည္....။
တကယ္လို႔မ်ား ကိုကို လာသည့္အခါ ေတာင္းဆိုလာပါက ကိုကို႔စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ သူမ လိုက္ေလ်ာလိုက္ေတာ့မည္....။
စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းကာ ေၾကမြေနေသာ ကိုကို႔ မ်က္ႏွာကို သူမ မၾကည့္ရက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
သို႔ေသာ္ သူမ၏ စိတ္တို႔က ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြတိုင္း ယခင္ကလို စိတ္ေက်နပ္မႈတို႔ထက္ ေျခာက္ျခားလွေသာ အိပ္မက္ဆိုးတို႔ မက္ေနရမွာကိုေတာ့ ကိုကို နားလည္ေပးႏိုင္ရပါလိမ့္မည္....။
မနက္ျဖန္က် သြားစစ္ရမည့္ ေဆးစစ္ခ်က္၏ အေျဖလႊာသည္ အေကာင္းလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္...။
အဆိုးလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုအေျဖကို သူမ လက္ခံႏိုင္ရမည္....။
ထိုသို႔ လက္ခံႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကို႔ကို႔ လက္ဖ၀ါးမ်ားနွင့္ သူမကို ေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားေပးဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မည္။

သို႔ေသာ္....အရာ အားလံုးသည္ ဘာမွ မေသခ်ာေတာ့။
သူမ၏ အနာဂါတ္ထဲမွ မိသားစု ကမၻာ ပံုရိပ္ေလးမ်ားစြာလည္း ေ၀၀ါးလို႔ သြားခဲ့ၾကျပီ...။
သူမ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ မိသားစုႏွင့္ ပါတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမည္လဲ။
လိမၼာတဲ့ သမီးဟု အျမဲ လက္မေထာင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ...
အျပစ္မဲ့ေသာ သူမ၏ မိသားစု သူတပါး တံေတြးပင္လယ္ခြက္ထဲ ေမ်ာသြားရႏိုင္သည္။
မ်က္ရည္မ်ားက ပူေလာင္ခါးသီးစြာျဖင့္ စိမ့္အိုင္က်လာျပန္သည္...။

“တပည့္ေတာ္မသည္ သိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက မိဘကို လုပ္ေကြ်းျပဳစုခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားတို႔ေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္မထံသို႔ မည္သည့္ ေဘးအႏၱရယ္မွ် မက်ေရာက္ပါေစနဲ႔ ဘုရား

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမသည္ ကံၾကမၼာ ဇာတ္ဆရာ ကခိုင္းသည့္ အတိုင္းသာ ေရွ႕ဆက္ ကျပရေတာ့မည္ထင္ရဲ႕။
ခလုတ္ထိမွ အမိတ... သလို အရွင္ျမတ္စြာဘုရားသခင္ကို စိတ္တြင္းမွ လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့ရင္း တစ္ခါမွ မျပဳခဲ့ဖူးေသာ သစၥာ တစ္ခုကို တိုင္တည္မိေလေတာ့သည္။



**********************

ညက တျဖည္းျဖည္း ရင့္ေရာ္လာခဲ့ျပီ...။
ပန္းျခံလဲ ပိတ္ျပီ....။
ေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္ လမ္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လေရာင္ေအာက္မွာ ၀ိုးတ၀ါး....
ဖ်တ္ကနဲ ဆြဲေမႊ႔လိုက္တဲ့ ေလရူးနဲ႔အတူ ဆတ္ဆတ္ခါေနေအာင္ ေဆာက္တည္ရာမရေနမိေသာ စိတ္က ရူးသြပ္ခ်င္စရာေကာင္းလြန္းလွသည္..။
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..အက်ယ္ႀကီးဟစ္ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္..။
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္... အဲသည္ ၀ိုးတ၀ါး မျမင္သာသည့္ လမ္းမမွာ.. တစ္ေယာက္တည္း အတားအဆီးမဲ႔ ထြက္ေျပးလိုက္ခ်င္သည္..။
အို..... လြတ္ေျမာက္မယ္မွန္းမေသမခ်ာေပမယ့္ေပါ့..ေလ..။
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..ဘာေတြျဖစ္ေနခ်င္ေသးလဲ...
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..အရာအားလံုးကို ဘာမွမျဖစ္ေစ့ခ်င္သလို
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို အဆံုးသတ္ပစ္ခ်င္လွပါသည္..။
အားးးးး............ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ မနက္ဖန္ဆုိတာ မရွိခ်င္ေတာ့တာပါေလ....။
ေကာင္းကင္ဆီေမာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမင္းကရႊန္းလက္ေနခဲ့သည္..။
လေရာင္ရဲ႕ေအးျမမႈက သူမကိုနည္းနည္းေလးမွ သက္ေရာက္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့။
လေရာင္ေအာက္မွာ တေမ့တေမာ ထိုင္ျပီး ျငိမ္းေအးေနရေသာ အရသာကို သူမ သိပ္ကို စြဲလမ္းခဲ့ဖူးပါသည္..။
အဲဒီလို ေအးျမသည့္ အလင္းေရာင္ေတြ ေပးႏိုင္တဲ့ နတ္သမီးေလးမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္.....
ဒါမွမဟုတ္... အဲဒီ လေရာင္ကို သူမရဲ႔ အိမ္တံစက္ျမိတ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားလိုက္ရရင္.... သူမ စိတ္ကူးေတြ သိပ္ ယဥ္တတ္ခဲ့ဖူးသည္။
ကန္ေရထဲမွာ..ေနာက္လတစ္စင္းက ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္လြန္းစြာ လင္းပလို႔ေနသည္..။
ဒါ ဟာလည္း..လမင္းတစ္စင္းပါပဲ..
သူမကို ကေ၀လို အျမဲညိွဳ႕ယူဖမ္းစားေနခဲ့တဲ့ လေရာင္ပါကြယ္..။
ေလေျပသံစဥ္လိႈင္းမွာ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြႏွင့္အတူ လူးလြန္႔သြားေသာ လရိပ္အလင္းေရာင္က ကေ၀တစ္ေကာင္ကေနသလို ေျခာက္ျခား ညႊတ္ႏူးဖြယ္ရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္..။
သူမ ကန္ေရထဲ တိတ္တဆိတ္ေလးဆင္းျပီး လမင္းကို ဆယ္ယူခ်င္တာမ်ားလား.....
အို.....အဲသည့္ အရိပ္အေယာင္ေလးပဲရွိတဲ့ လမင္းကိုေတာင္ သူမပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရွိခဲ့ပါ...
အရိပ္အေယာင္ေလး....
အဲသလိုအရိပ္အေယာင္ျပေနသည့္ ကေ၀တစ္ေကာင္၏ကၾကိဳးကြက္ထဲမွာ..သူမက အဆံုးစြန္အထိ မူးမိုက္ ရူးႏွမ္းေနပံုကို သူမကိုယ္တိုင္ တူးတူးခါးခါး မုန္းတီးေနမိသည္..။
ဟုတ္တယ္..
ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ အမုန္းဆံုးနဲ႔ သူမ အသနားေနမိဆံုးကေတာ့ သူမကိုယ္သူမသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္ေလ...။

###### ျပီးပါျပီ ######

1st December 2009, World AIDS Day အတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။

မိုးကုတ္သား





ဤ၀တၳဳပါ အေၾကာင္းအရာသည္ စာေရးသူ၏ စိတ္ကူးသက္သက္ျဖင့္ ေရးဖြဲ႕ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္.။ မည္သူ႔ကိုမွ် မရည္ရြယ္ပါ။
ဤ ၀တၳဳထဲတြင္ မွားယြင္းစြာ ေဖာ္ျပထားသည့္ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိပါက စာေရးသူ၏ အမွားသက္သက္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း......။
(စာကို အဆံုးထိ ဖတ္ေပးၾကတဲ့အတြက္လဲ မိတ္ေဆြတို႔ကို...ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳးစားအားထုတ္ပီး ေရးထားရတဲ့ စာေလး ဆိုေတာ့ ရွည္ေနတဲ့အတြက္ အဆံုးထိ မဖတ္ၾကမွာ စိုးလို႔ပါ။)

ကြ်န္ေတာ္ အင္တာဗ်ဴးသမွ် စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေသခ်ာ ေျဖေပးခဲ့ၾကေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူး အထူး တင္ရွိေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။
HIV / AIDS အတြက္ လိုအပ္ေနသည့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ အသိေပးၾကမည္ ဆိုပါကလည္း ေက်းဇူး အထူး တင္ရွ္ိပါတယ္ခင္ဗ်ား။


လူသားအားလံုး AIDS ေရာဂါကို ကာကြယ္တားဆီးႏိုင္ၾကပါေစ။

ေနာက္ဆက္တြဲ


သုခရိပ္ျမံဳ ဆိုတာ HIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ့ကေလးငယ္မ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ထားရာ သုခရိပ္ျမံဳေလးပါပဲ..။
အဲဒီ သုခရိပ္ျမံဳေလးမွာ အသက္ တစ္ႏွွစ္ခြဲကေန ဆယ့္ငါးႏွစ္ အရြယ္ရွိ ကေလးငယ္ ေလးဆယ့္ငါးဦးကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ထားပါတယ္။ အဲဒီကေလးေလးေတြအတြက္ အလွဴေငြထည့္၀င္လိုသူမ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဆက္သြယ္ေစလိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ဒီဇင္ဘာတစ္ရက္ေန႔ မွာတင္မဲ့ အမ အိျႏၵာ ရဲ႕ ပို႔စ္မွာ သြားျပီး ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

(ႏွင္း နဲ႔ ကိုကို လို ဘ၀မ်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားႏိုင္မလဲ...။ ေနာက္..... က်န္းမာေရးနဲ ့ပက္သက္ျပီး ဗဟုသုတ နည္းခဲ့ၾကလို ့အခ်ိန္မွီ ၾကိဳတင္ကာကြယ္နိုင္မွဴမရွိခဲ့ၾကတဲ့ ေရာဂါရွင္မိဘေတြက ေမြးဖြားလာခဲ ့ၾကရတဲ့ ၊ ေမြးကတည္းက ဘာမွန္းမသိလိုက္ရပဲ ေရာဂါဆိုးၾကီး အေမြဆက္ခံထားၾကရေသာ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ အင္မတန္ သနားစရာ ေကာင္းလြန္းလွပါတယ္။ အဲဒီလို အျပစ္မဲ့ ခေလးငယ္ေတြ လူ႔ေလာကထဲ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ၾကရရွာျပီလဲ.......။ သူတို႕ေလးေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်ေလး ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကပါစို႔လားခင္ဗ်ာ...။)



သုခရိပ္ျမံဳ ေဂဟာေလးရဲ႕တည္ေနရာကေတာ့

အမွတ္ ( ၉၇၉-၉၈၂)၊ တပင္ေရႊထီးလမ္း၊
ဒဂံုျမိဳ႕သစ္(အေရွ႕ပိုင္း)၊ (၁၁)ရပ္ကြက္၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕။
(မထသ ၃၆ ဘတ္စ္ အစိမ္း၊ တံတားထိပ္မွတ္တိုင္ေရွ႕)

တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ဖုန္းနံပါတ္ ။ ။ ၅၈၁၉၅၅


ေလာေလာဆယ္ စာရင္းေပးထားေသာ အလွဴရွင္မ်ားမွာ

ကိုသစ္ေကာင္းအိမ္ - US$ 100
ကိုေဆာင္းယြန္းလ - US$ 50
ကိုမင္းသုခ- S$ 100
မေနာ္ဟရီ - S$100
မိုးကုတ္သား- S$ 50
ခေရတြန္ - US$ 500
ဖိုးစိန္ - S$100
အိျႏၵာ - S$50
မယ္ကိုး - S$50
Mr. Neo+ Ms. Lucy - S$ 200 မနန္းဧကရီ - S$100ေမသူ - S$50 ေမဇင္ - S$20ကိုေဇာ္မ်ိဳးေအာင္ - S$50ကိုဇင္မင္းသူ+မခိုင္ခိုင္ဇာ - S$50 ေငြအိမ္စံ - S$150မမီး(မိုးေသာက္ၾကယ္) - S$50
လိေမၼာ္+ခ်စ္သူ - S$30
နန္းသႏၱာ - S$25
အဆိပ္ခြက္ - S$20
ေႏြးေနျခည္ - S$20
မဇင္မာ - S$20
ျမစ္က်ိဳးအင္း - S$100
ျမတ္ဖုန္းမို - S$50
Zephyr - S$100
မက္မက္ - S$50
မယဥ္ယဥ္ထြန္း - S$30
Khant Khant Chein - S$50
မယ္လိုဒီေမာင္ - S$50
ကိုသုခ+မေမကဆုန္ - S$20
MHZ+KZPK - S$30
ကိုသက္ႏိုင္ - S$10
ကိုေသာင္းစံ+မပိုးရည္မြန္ - S$30
ကိုမင္းမင္း+မေအးေလး - S$30
မဟန္သီဆု - S$50
ကိုဇာနည္+မယုယု - S$100
မသီရိထြန္း - S$50
ကိုရန္ႏိုင္+မေနျခည္ပြင့္ - S$15
နမ္းမ၀ (အျဖဴေရာင္နတ္သမီး) - S$100
ကိုစံဖဲ - (လစဥ္ ျမန္မာေငြ က်ပ္တစ္သိန္း လွဴဒါန္းပါမည္)
ဖန္ေန၀န္း - S$30
တသက္တာ - S$50
အိုင္လြယ္ပန္+အမရာ - US$100
မနီနီႏိုင္ - S$100
မမို႔မို႔ရွိန္ - S$30
ေဒါက္တာ ဥာဏ္+မ၀ါ၀ါခိုင္မင္း မိသားစု (ဂ်ပန္) - 50000က်ပ္ဗိုလ္မွဴးေစာျမတ္မင္း(ျငိမ္း)+ေဒၚခင္လင္းမင္း မိသားစု - S$50
မယုယုျမတ္ - S$50
ကိုလင္းသန္႔ + မထက္ရည္ - S$50
ပိုင္သူခ်စ္ - S$50
မေအးယုမြန္ - S$50
မျမတ္သႏၱာေအာင္ - S$50
ကိုဗညားသိန္း - S$50
မေအမြန္ေအာင္ - S$50
ကိုပိုင္စိုးေအာင္+မ၀င္းၾကည္တင္ - S$50
မခိုင္ဇာမြန္ - S$70
ကိုေဇာ္မ်ိဳးမင္း - S$25
မတိုးတိုးထိုက္လင္း - S$50
ကိုေနာင္ေနာင္လတ္+လဲ့မိုးသြင္ - S$50
ကိုမင္းရဲဖုန္း+မႏိုင္ႏိုင္ထြန္း - S$10
မသင္းသက္ေအး - S$10
မနီလာထက္ထက္ေအာင္ - S$10
မမိုးမိုးထိုက္လင္း - S$10
ကိုျဖိဳးေမာင္ေမာင္၀င္း - S$10
မခိုင္စႏၵာလွျမင့္ - S$10
မဥမၼာေက်ာ္ - S$20
မပြင့္ေလးညိဳ - S$15
ကိုဥာဏ္၀င္း+မနႏၵာထြန္း - S$50
မႏွင္းႏြယ္ေရႊ - S$10
မသႏၱာလိႈင္ - S$10
ကိုလွ၀င္းေအာင္+မယဥ္ယဥ္ျမင့္ - S$20
ရီႏိုမာန္ - S$30
ေဆာင္းခ်မ္းမိုး - S$20
မိုးခါး - S$30
Ko Wunna Win+ Ma May Zaw Oo - S$50
ႏွစ္ႏွစ္ - S$25




စိတ္ပါ၀င္စားေသာ အလွဴရွင္မ်ား ဆက္သြယ္ေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ အလွဴေငြကို ဇန္န၀ါရီခုႏွစ္ရက္ေန႕မွာ ေနာက္ဆံုးထားစုေဆာင္းျပီး သုခရိပ္ျမံဳသို႔ လႊဲအပ္ေပးမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္းးးး.......။ ထပ္မံ လွဴဒါန္းၾကေသာ အလွဴရွင္မ်ားႏွင့္ အလွဴေငြစာရင္းကို ဆက္လက္ ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း...။

လူသားအခ်င္းခ်င္း စာနာကူညီျခင္း ေမတၱာျဖင့္ အားလံုး ျငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ၾကပါေစ။ ။



ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

33 comments:

ေမဇင္ said...

စာေရးေကာင္းတဲ့ စာေရး ဆရာ ရယ္..ဘယ္လိုမ်ိဳး ဇတ္သိမ္းေလး လဲ မနက္ျဖန္ ေဆးစစ္ခ်က္ ကုိ ေနာင့္ တုိ႕ သိခြင့္ မရဘူးလား.. .... သူ ေဘးရန္ကင္းပါေစ....။ စိတ္ထဲမွာ တကယ့္ကို ၀င္ခံစားျပီး နင့္ ေနတယ္... ကိုယ္တုိင္ အဲ့လုိ ၾကဳံရရင္ေရာ... ခ်စ္တဲ့သူ ကို ခ်စ္တဲ့ စိတ္...ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ ခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႕ ရူးသြားမလားပဲ...။ ဆက္မေတြးရဲ႕ဘူး... ႏွင္း နဲ႕ ကိုကို ကို အရမ္းသနားတာပဲ...။

HIV နဲ႕ ပါတ္သတ္တဲ့ လင့္ေလးေတြ ထည့္ေပးထားတာကို အရမ္း သေဘာက်ပါတယ္... သိသင့္ သိထုိက္တာေတြ သိရလုိ႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.။

ႏွင္းဆီပန္းခ်စ္တဲ႔ေကာင္မေလး said...

း))) ဟူးးးး ေမာလုိက္ထွာ
ဖတ္လို႔ေကာင္းဒယ္
ရသအစုံအလင္ရတြားဒယ္
ဒီလုိရသစာေပေတြကိုဖတ္ခ်င္ေနတာ
ေက်းဇူးး

ေကာင္းကင္ျပာ said...

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..ဘာေတြျဖစ္ေနခ်င္ေသးလဲ...
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..အရာအားလံုးကို ဘာမွမျဖစ္ေစ့ခ်င္သလို
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို အဆံုးသတ္ပစ္ခ်င္လွပါသည္..။
ဒါေပမဲ့ အားလံုး ျဖစ္ျပီးသြားပီေလ၊ အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူ ၂ေယာက္အတြက္ ဒီလို ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတယ္ ဆိုတာ ဖတ္သူ ရင္မွာ ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ခံစားရရင္ တကယ္ ျဖစ္ေနတာကို ခံစားေနရသူ ႏွင္းအတြက္ ကိုယ္ခ်င္းစာ မိပါတယ္၊
ႏွင္း ေဆးစစ္တဲ့ အခါလဲ စိတ္ခ်မ္းသာ စရာ အေျဖေလး ထြက္ေစခ်င္မိတယ္၊ သိလဲ သိခ်င္တယ္၊ ကိုကို နဲ႔ ႏွင္း အသက္ထက္ဆံုး ေပါင္းသြားေစခ်င္တယ္...

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...
This comment has been removed by the author.
ေဆာင္းႏွင္းရြက္ said...

ဖတ္ခ်ိန္ မိနစ္ ၃၀ စာ ဗဟုသုေပးဖို႕ကို
ေတာ္ေတာ္ ေလး ၾကိဳးစားၿပီး
ေသခ်ာ ေရးထားတယ္ ဆိုတာ ဖတ္ရံုနဲ႕ ၿမင္မိပါတယ္ ..

ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဗဟုသုတ ေတြ ေပးတဲ့
ေကာင္းတဲ့ ပို႕စ္ေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ ...
ေရးတဲ့ စာေရးဆရာရဲ႕
စကားလံုးေတြ က
၀တၳဳ ဇာတ္လမ္းေလးကို
ေတာ္ေတာ္ ေပၚလြင္ ေစတယ္ ...

ေနာက္ဆံုး ဇာတ္သိမ္း
ေဆးစစ္ခြင့္ အေၿဖကို သိခြင့္ရမယ္ ထင္ေနတာ
ၿပီးသြားတယ္ ....
ဖတ္ရင္းနဲ႕ ခံစားရသူ
ႏွင္း နဲ႕ ကိုကို႔ အတြက္ တကယ္ကို စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိပါတယ္ ...

တစ္ခါတစ္ေလမွာ HIV ဆိုတာ
မထင္မွတ္ထားတဲ့ ကိစၥေလးေတြကေန
ဘာလို႕ မ်ား လူေတြကို
ဒုကၡ ေပးရတာလဲ မသိဘူးေနာ္ ..
ေၿမာက္ဥကၠလာ ၊ ေ၀ဘာဂီ ကူးစက္ ေဆးရံုမွာ ဆို
အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕ ေၾကာင့္
ကူးစက္ ခံေနရတဲ့ သူေတြ အမ်ားၾကီးဟာ
အရမ္း ရင္နင့္ဖြယ္ ေကာင္းပါတယ္ ... း(

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

သုတေရာ ရသေရာ ပါတဲ့ ၀တၳဳေကာင္းေလးပါပဲ
ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဆံုးသြားတဲ့အထိ မျပီးေစခ်င္ေသးဘူး။။။

မထင္မွတ္ဘဲ မသိလိုက္ဘဲ ရခဲ့တဲ့ ကံၾကမၼာဆိုးက ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး နစ္မႊန္းသြားေစတာပါပဲ။

ပါတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ရပ္တည္ဖို႔ခက္ခဲသြားေစမယ္။
အျပစ္မရိွတဲ့ကေလးေတြက ပိုသနားဖို႔ေကာင္းတာပါပဲ

reenoemann said...

ခ်စ္ကို ညီထင္တာလံုးဝမမွားဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသြားျပီ။

ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ ျပန္သြားတယ္ေနာ္။ ျပီေအာင္ေတာ့ ဖတ္သြားတယ္ေနာ္

လံုးဝ ထင္ျမင္ခ်က္ မေပးရဲေတာ့ပါဗ်ာ။

ခ်စ္ညီ ရီနိူ

Anonymous said...

ဒီပိုစ့္ကို ကိုေမာင္ဟန္စေရးစကတည္းက အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ဖတ္ရတယ္..

ဖတ္တိုင္းလဲ ရင္ထဲကို တစ္ခုခုဝင္လာတယ္.. မြန္းက်ပ္သလိုလို အသက္ရွဴ မရသလိုလို..

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဥ္းစာရင္ အေၿဖတစ္ခုက ရွိၿပီးသား..

HIV ဆိုတာ နာမည္ဆိုးတယ္.. ဒါေပမယ့္ ကင္ဆာလိုပဲ ၿဖစ္လာခဲ့ၿပီးရင္ ေပ်ာက္ေအာင္ ကုသလို႔ မရႀကေတာ့ဘူး... အေႏွးနဲ႔ အၿမန္ပဲ...

ေနာက္တစ္ခု ကင္ဆာက မကူးစက္ဘူး... HIV ကကူးစက္တယ္... ဒါေပမယ့္ မကူးစက္ေအာင္ ေနရင္ ၿပဳစုလို႔ရႏိုင္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ လူေတြက ေႀကာက္ႀကတယ္..

ဘဝဆိုတာ တိုပါတယ္.. သံသရာက ရွည္တယ္..

ခ်စ္စကိုသာ ရွည္ေစခ်င္တယ္.. မုန္းစကုိေတာ့ တိုခ်င္တယ္... ဒီေရာဂါေႀကာင့္ ခ်စ္စတိုၿပီး မုန္းစရွည္တာမ်ိဳးေတာ့ မၿဖစ္ခ်င္ပါဘူး...

ဘာေႀကာင့္ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္သူပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီေရာဂါ ရလာၿပီး မွ အိမ္ေထာင္က်သည္ၿဖစ္ေစ တကယ္ခ်စ္ေနခဲ့သည္ၿဖစ္ေစ၊ ႀကိဳပဲ သိသိ၊ ေနာက္က်မွပဲသိသိ၊ ဘယ္အခ်ိန္သိသိ တကယ္ခ်စ္ေနခဲ့ရင္ ေမတၱာစိတ္ကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး စာနာ ေဖးမ ႀကင္နာဖို႔( အဲဒီေနရာမွာ ေရာဂါကူးသည္ မကူးသည္ကို ခံစားေႀကာက္ေနဖို႔မလို) လိုအပ္တယ္ထင္တာပဲ.

ဒါဆိုရင္ ခံစားရတဲ့ေဝဒနာရွင္လဲ စိတ္ေဝဒနာ ယံုႀကည္မွဳ ေတြရမယ္၊ နားလည္စာနာႀကင္နာတဲ့သူလဲ ကုသိုလ္ေတြ အမ်ားႀကီးရမွာပါ..

လူတိုင္းလူတိုင္းက အတိတ္ဘဝကံနဲ႕ ပစၥဳပန္ မွာ ၿပဳခဲ့တဲ့ကံကို ခံစားရမယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ဘဝ ေကာင္းဖို႔အတြက္ ဒီဘဝမွာ တစ္ခုခု ပါရမီဆယ္ပါးထဲက တပါးပါး သယ္သြားႏိုင္ရင္ ေကာင္းပါတယ္..။
...........
ဖိုးစိန္

Anonymous said...

ပါရမီကို ဘဝအဆက္ဆက္ ဒီလိုပဲၿဖည့္ဆည္းက်ရတယ္မဟုတ္လား

လူတိုင္းလူတိုင္းက တေန႔မဟုတ္တေန႔ေတာ့ ဝဋ္နာကံနာနဲ႔ ေသႀကရမွာပဲေလ။

မေသခင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ အတြက္ တစ္စံုတစ္ခု လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ လူၿဖစ္ရက်ိဳးနပ္မယ္ထင္တာပဲ...

“သေဗသတၱာ ကမၼသကာ” တဲ့

“အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ”

ဒါေႀကာင့္ ဒီေနရာမွာ ဒီေရာဂါကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ ၿဖစ္ေနခဲ့ရင္ တစ္ဘဝလံုးေပးၿပီး ႀကင္နာဖို႔ ဝန္မေလးဘူး... သံသရာကို ယံုေနသ၍ ဘဝအသစ္ကိုရႏိုင္ပါတယ္...

ဒါကေတာ့ရင္ထဲက ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ပါ..


ခုလို HIV ခံစားေနရတဲ့ ကေလး ေတြအတြက္ အလွဴကို ကိုယ္တိုင္ၿပဳရတာေရာ အလွဴရွင္ ေမာင္ႏွမေတြကို ၿမင္ရတာေရာ ေက်နပ္ပီတိၿဖစ္မိပါတယ္..

ခ်စ္ကိုေမာင္ဟန္ေရ..

ဒီပိုစ့္အတြက္ ကိုိကို ဘယ္ေလာက္အခ်ိန္ေတြေပး ေခါင္းစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာ ညီသိပါတယ္.. ပီတိလဲၿဖစ္ရပါတယ္

ခုလိုရသေရာ သုတပါေပးႏိုင္တဲ့ စာေတြ အမ်ားႀကီးေရးႏိုင္ပါေစဗ်ာ..

ခ်စ္ကို ေရးတဲ့ပိုစ့္က ဖတ္တိုင္း စိတ္ထဲတစ္ခုခု ၿဖစ္ေနေပမယ့္ ပိုစ့္အဆံုးမွာ ငါသာဆိုရင္ ဆိုတဲ့ အေၿဖကို ထြက္ေအာင္ေတာ့ စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္..

အဲလိုအေတြးမ်ိဳးကိုေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးလဲတင္ပါတယ္..

ေစတနာေတြနဲ႔ အသိပညာေတြေပးတဲ့အတြက္ေရာေပါ့..

ခ်စ္ဆံုး
ညီ
ေမ်ာက္ငို

ေငြအိမ္စံ said...

ဇာတ္သိမ္းက ဘာလဲဟင္..ရင္ထဲကို ေမာသြားတာပဲ..

သီဟသစ္ said...

အကုိမုိးကုတ္ေရ

ပညာေပးေရာ ရသပါ ပါတဲ့၀တၳဳတုိေလးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္သြားပါတယ္အကုိ

မွတ္သားစရာေတြလဲ မွတ္သားသြားပါတယ္

ခုလုိအပင္ပန္းခံျပီး ေရးဖြဲ႔ေပးလုိ႔ ေက်းဇူးပါ အကုိ..


ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ
ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

ေမျငိမ္း said...

သိပ္ကို ေကာင္းတဲ့ Post ေလးပါ..။ အားထုတ္မႈကိုေရာ.. ခံစားမႈကိုေရာ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္..။ ေပၚလြင္ထိရွလွပါတယ္။

ေရတမာ said...

ရင္ထဲကို ေမာသြားေစေလာက္ေအာင္ အေရးအသားေကာင္းလွပါတယ္။ အဆံုးထိကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ရသပါပါေရးထားတဲ့ ပညာေပးပိုစ့္ေလးကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ အခ်ိန္ေပးျပီး အားထုတ္ထားရတယ္ဆုိတာ စာသားေတြက ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ အားေပးလ်က္ပါ အကိုေရ

ေႏြးေနျခည္ said...

အေရးအသားလည္းေကာင္းတယ္...
ေစတနာပါပါေရးထားတာကိုလည္း ခံစားမိတယ္။

ၾကယ္ျပာ said...

ေသခ်ာဖတ္ၿပီး ခံစားသြားပါတယ္ ... သုတေရာ ရသပါရတဲ႔စာေကာင္းေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ...

အိျႏၵာ said...

စာလံုးတိုင္းမွာ ေစတနာကို အဓိကေတြ႕ေနရတယ္.။
ေနာက္ ဘယ္ေလာက္ေလးေလးနက္နက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ထားသလည္းဆိုတာလည္း
သိသာေနတယ္..

အထင္ရွားဆံုးနဲ႔ အဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဆံုးကေတာ့ အႏုပညာပါ..။

မိုးကုတ္သားရဲ႕ စာေပအႏုပညာကိုပါ
မီးေမာင္းထိုးျပထားတဲ့ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္ပါပဲ..။

ကိုယ္တိုင္ ၀တၳဳႏွစ္ပုဒ္ ကဗ်ာရွည္တစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးတာေတာင္
ဒီေလာက္ ေသေသခ်ာခ်ာႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ မတင္ျပႏိုင္ခဲ့ပါဘူးးးးး

မိုးကုတ္သားကို ဦးညႊတ္သြားပါတယ္..။

ေဆာင္းခ်မ္းမိုး said...

ကိုကိုမိုးကုတ္..
ဇာတ္လမ္းေလးေကာင္းတယ္ဗ်ာ..
အေၾကာင္းအရာေရာ.. ရည္ရြယ္ခ်က္ေရာ ေကာင္းတယ္

မယ္ကိုး said...

ခ်စ္မေလးအိျႏၵာေျပာသလိုပဲ အစ္ကိုမိုးကုတ္သားရဲ႕ စာေပအႏုပညာကိုပါ
မီးေမာင္းထိုးျပထားတဲ့ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္ပါ...
မွ်ေဝခံစားကာ ေရးဖြဲ႔ထားတဲ႔ စာေလးကို ခံစားဖတ္ရွုရလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Thandar said...

You hit the notes. Really nice post, bro!

ဒ႑ာရီ said...

ကုိမိုးကုတ္သားရဲ႕ ဒီပိုစ့္ေလးကေန ဗဟုသူနဲ႔ အသိပညာ ေပးထားတဲ့ ေစတနာကို ေလးစားအားက်မိပါတယ္။ အခုလို ဖတ္တဲ့သူတိုင္း နားလည္လြယ္ေအာင္ ရွင္းလင္းေရးသား ေပးတာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

Thandar said...

just wanna add my appreciation to your effort. thanks for sharing. :)

ေတာင္ေပၚသား said...

ပထမဆုံး အကုိရဲ႕ စာအေရးအသားကုိ ခ်ိီးက်ဴးပါတယ္
ေနာက္ျပီး စာေရးသားရာမွ အခ်က္အလက္ေတြကုိ ျပည့္စုံစြာ ေဖာ္ျပေပးႏုိင္တဲ့ ဇြဲလုံ႕လကုိလဲ ခ်ိီးက်ဴးပါတယ္။ ေလာကမွာ ကံဆုိတာ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ရင္ ျဖစ္တာပါပဲဆုိတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ ဒီစာေလးကုိ ဖတ္မိမယ္ဆုိ ပုိလုိ႕ေတာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ရပါမယ္အကိုေရ.. ဘာမွ ေျပာစရာမရွိေလာက္ေအာင္ ေက်နပ္မိပါတယ္။ ေလးစားပါတယ္။


ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား

Orange Chit Thu said...

အမေလးေလး....(ေကာင္းလြန္းလုိ႕ႏွုတ္မွထြက္ေသာအသံျဖစ္၏)
(1) လက္ေရေတြ အရမ္းတက္လာတယ္ေနာ္....
(2) ေစတနာေတြ ျမင္ရတယ္ဗ်ာ....
(3) အဆုံးကုိ...ကုိယ္႕ဟာကုိယ္ ေတြးခုိင္းတာ သိပ္ေတာ့မေက်နပ္ဘူး.....
(4) အခ်က္အလက္ေတြ အစုံေဖာ္ၿပသြားတာ ခ်ီးက်ဳးပါတယ္....
(5) ဗဟုသုတအေနနဲ့ ေရာ ရသအေနနဲ့ပါ အရမ္းေကာင္းတဲ့ စာေလးတစ္ခုပါပဲ....

"သူမက ငရဲၾကီးမွာ စိုးျပီး ျငင္းဆန္လွ်င္ ကိုကိုက စိတ္ဆိုးတတ္ျပီး သူမကို ဇြတ္အတင္း ဆိုဖာေပၚထိုင္ခိုင္းကာ ကိုကိုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚ တင္ပလင္ေခြ ထိုင္ခ်လ်က္ လက္သည္းညွပ္ေပးတတ္သည္။" ဒီစာေလး ဖတ္မိေတာ့ ကုိဘုိေရးတာမွ ဟုတ္ပါေလစဟု ေတြးမိတယ္.....ႏုၫံ႕ေနတာ...ႏုၫံ႕ေနတာ....
အရမ္းေကာင္းတဲ့ Post ေလးလုိ႕ပဲေျပာခ်င္ပါတယ္။
(လိေမၼာ္+ခ်စ္သူ)

သုေျဒၷ said...

ညီ ေစတနာသန္ ့သန္ ့နဲ ့ေရးထားတဲ ့စာ နွလံုးသားရဲ ့အနက္၇ႈိင္းဆံုးေနရာက ျကိုးစားအားထုပ္မႈနဲ ့ေရးတဲ ့စာ စာေရးေကာင္းတာေတာ့အမ်ားသိျပီးတဲ ့အတိုင္း စာဖတ္သူတေယာက္အေနနဲ ့ ဒီလိုစာမ်ိဳးေတြ မဖတ္မိရင္ဆံုးရႈံးမႈတခုျဖစ္ေစတဲ ့စာလို ့တင္စား လိုက္ရင္လြန္မယ္မထင္ ဒီေနရာေလးမွာ ေျပာခ်င္တာက ( မွတ္တိုင္ေလး )နဲ ့ခိုင္းနွိႈင္း ေျပာမယ္ စာေရးသူတိုင္းအတြက္ အေရးျကီး အရာထင္ေစတဲ ့မွတ္တိုင္ေလးပါ ဒီပိုစ္ ့ ေလး ေရးထားတာညီ ရဲ ့ စာေရးတတ္ျခင္း အတတ္ပညာ မွတ္တိုင္ေလးတခုစိုက္ထူျခင္း တခုဘဲေပါ ့ သာမန္ထက္ ပို၍ေကာင္းမြန္တဲ ့ စံခ်ိန္တင္ျခင္းမ်ိဳးကိုဆုိလိုပါတယ္ ဒီလို (မွတ္တိုင္ေလး)ေတြ ပို၍ တိုးကာ စိုက္ထူ နိုင္ပါေစ ေလးစားခင္မင္မႈမ်ားစြာျဖင္ ့ အကို သုေျဒၷ

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

ကိုမုိးကုတ္ေရ

စာလာဖတ္သြားတာၾကာျပီ ဟိုရက္ မ်က္ေစ့မေကာင္းလို႕
ဘက္ဂေရာင္းအေရာင္နဲ႕ စာေတြေရာေနတာနဲ႕ ေသခ်ာမဖတ္ရဘူးျဖစ္ေနတာ။

အက်ိဳးျပဳစာေပေတြ ေရးသည္ထက္ေရးႏိုင္ပါေစခင္ဗ်ာ

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

ကိုမုိးကုတ္ေရ

စာလာဖတ္သြားတာၾကာျပီ ဟိုရက္ မ်က္ေစ့မေကာင္းလို႕
ဘက္ဂေရာင္းအေရာင္နဲ႕ စာေတြေရာေနတာနဲ႕ ေသခ်ာမဖတ္ရဘူးျဖစ္ေနတာ။

အက်ိဳးျပဳစာေပေတြ ေရးသည္ထက္ေရးႏိုင္ပါေစခင္ဗ်ာ

စည္သူ said...

ေရးသူေတာ့ ဘယ္လိုေရးမည္မသိ..
အဘယ္မွ် အခ်ိန္ေပး ေရးထားသည္မသိ..
အဘယ္စိတ္ကူးနဲ႔မ်ား ခုလို ရသ သုတ စံုလင္ေအာင္ ေရးသလဲမသိ..
အဘယ့္ေႀကာ္င့ ခုလို စာသားေတြက အၿမဲေသြးေနတဲ့ ဓါးတစ္လက္လို ထက္ျမတ္ေနတာလဲမသိ..
ေပ်ာ့ေတာ့လည္း ဖေယာင္း မာေတာ့လည္း သံေခ်ာင္း ဆိုသလိုျဖစ္ေအာင္ အဘယ္လိုမ်ား ေလ့က်င့္ထားသလဲမသိ..(စာအေရးအသားကို ေျပာတာေနာ္ )

ခလိုပရဟိတ လုပ္ငန္းေလးကို လုပ္ကိုင္ေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုဘိုဘိုႀကီး...

ဟဲဟဲဟဲ.. ဆုမေပးေတာ့ဘူးေနာ္..

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
စည္သူ။

Mogok Thar said...

အခုလို ေကာ္မန္႔ေတြ ဖတ္ရတာ အားထုတ္ရၾကိဳး နပ္ပါတယ္ဗ်ာ။
စာေလးတစ္ပုဒ္ေရး.. ပံုေလးတစ္ပံုတင္တာကအစ အနည္းဆံုးေတာ့ အားထုတ္မႈ တစ္ခု ပါမွသာ ပို႔စ္ တစ္ခု ျဖစ္လာတာပါ။
ဒီ ပို႔စ္ေလးက World HIV/AIDS Day အတြက္ အမွတ္တရ ေန႔တစ္ခုမွာ စာ လာဖတ္သူေတြ ဒီေရာဂါနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိသြားေအာင္ ေစတနာ ေလာဘ တၾကီး ေရးခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီစာေရးဖို႔ ဖတ္ရင္းနဲ႔ မသိေသးတာေတြ သိလာေတာ့ ဗဟုသုတ ရခဲ့ပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြလဲ ကြ်န္ေတာ္ သိသေလာက္/ ကြ်န္ေတာ္ သိတာထက္ ပိုျပီး သိရွ နားလည္သြားၾကမယ္ ဆိုရင္ပဲ ေရးရက်ိဳး အင္မတန္ နပ္ပါဘီ။
ဒိေကာ္မန္႔ေလးေတြ ဖတ္ျပီး ပီတိ ျဖစ္ရပါတယ္။ ခဏခဏလဲ ဖြင့္ဖတ္ျပီး ၀မ္းသာရပါတယ္။ အားလံုးကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

မိုးကုတ္သား

Anonymous said...

ကိုကို

လီလီ လြမ္းလို႔ ေရာက္လာတယ္။
ေကာင္းကင္ဘံုက ခဏဆင္းလာတာပါ။
ကိုကို႕ ကို ေနာက္ဘ၀ထိ ခ်စ္ေနမယ္...

Anonymous said...

good post for 1st December ...
you love's labor is not lost !!
mnhy

မငံု said...

တအားေကာင္းတယ္။ ဖတ္ေနရင္းကို ေမ်ာပါသြားတယ္။ ေအအိုင္ဒီအက္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး လိုအပ္တဲ႔ သိသင့္ သိထိုက္တဲ႔ ပညာေပး အခ်က္အလက္မ်ားကိုပါ ဇာတ္လမ္းကေန ေဖာ္ျပလိုက္ေတာ့ သိသြားတာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေကာင္းတယ္ ကိုဘုိဘုိေရ..

WWKM said...

၀ိုးးး ဖတ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာ..ပို႔စ္အရွည္ၾကီးဖတ္သြားပါတယ္ ဘိုဘိုေရ။
အစ္မလည္း အပ်င္းထူျပီး အိမ္လည္မထြက္လို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို မဖတ္ရဘူးျဖစ္ေနတာ..
ဇာတ္လမ္းအရွည္ၾကီးကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ျပီးေရးထားတဲ႔ ဘိုဘို႔ရဲ႕ေစတနာေတြ
ကို ျမင္ေနရပါတယ္။
အစ္မလည္း အလွဴေငြ ၅၀၀၀၀ က်ပ္ပါ၀င္လွဴဒါန္းလိုပါ
တယ္။
ေငြဘယ္လိုလႊဲရမလဲ... ၅၀၀၀၀ က်ပ္ပဲဆိုေတာ႔ ဒီကေန
လႊဲရခက္တယ္ေလ.. အဆင္ေျပေအာင္ ေျပာပါဦး။

အစ္မ၀ါ

ညီညီ said...

အစ္ကို ဘုိဘုိေရ. မအားလို႕ဘေလာ့မလည္ျဖစ္တာၾကာပီ.။ စလည္တဲ့ေန႕ စဖက္လိုက္ရတဲ့ အစ္ကို႕ရဲ႕ HIV ပညာေပး ပိုစ့္ေလး တစ္ကယ့္ကို ခံစားမွဳ႕ ရသေတြေရာ အသိပညာေတြပါ ရလိုက္ပါတယ္.။ အခုလို အပင္ပန္းခံျပီး ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့တဲ့ အစ္ကို႕ရဲ႕ စာေပအေရးအသားနဲ႕ ဇြဲလံုးလ ကို ေလးစားပါတယ္.အစ္ကိုေရ.။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

ညီညီ(အနာဂါတ္သံစဥ္)