tag:blogger.com,1999:blog-59667635250319768842012-01-15T16:51:09.229+08:00MogokMogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.comBlogger1971100tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-65865477587019662312011-12-26T11:26:00.002+08:002011-12-26T11:31:18.586+08:00<div align="justify"><br />"ပ်င္း တယ္ ကြာ.... ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ေလာက္ ရြတ္ ျပ ပါ လားး "</div><br /><div align="justify"><br />ေရကန္ နံ ေဘးက ခံုတန္းေလးမွာ အတူ ထိုင္ေနရင္း ဘာ စိတ္ကူးေၾကာင့္ မ က ေတာင္းဆိုလိုက္ေလသလဲ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစား မရ။ မရဲ႕ သြယ္လ်လ် လက္ေခ်ာင္းမ်ားနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ အေရာင္စံု လက္သည္းေလးေတြဆီ ေငးေနမိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ရြတ္ခိုင္းတာလဲ အဓြန္႔ မတက္ရဲ ။ ဒီေတာ့ မ အလိုက် ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ျပမည္ ၾကံေတာ့ ႏွဳတ္ဖ်ားက မရည္ရြယ္ပါပဲ ထြက္က်လာသည္က ဆရာ တာရာမင္းေ၀ ရဲ႕ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္လို႔ ေနခဲ့သည္။</div><br /><div align="center"><br /></div><br /><div align="center"><strong>" ႏိုဝင္ဘာ "</strong></div><strong><br /><div align="center"><br /></strong>ငါ့ရဲ႕ ေရႊအိပ္မက္ကို </div><br /><div align="center">ေၿခက်င္းေတြလို ခြဲစိပ္ဝတ္ဆင္ထားတဲ့မိန္းမ</div><br /><div align="center">ၿမဴခိုးနီညိဳေတြၾကားမွာ စပယ္ကပိုကရိုနဲ႔ ... လွလို႔။ </div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">ငါ .. တစ္ပြင့္ၿပီးတစ္ပြင့္ၿပိဳလဲ </div><br /><div align="center">ႏွင္း အဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့ ။ ။</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="font-size:85%;">တာရာမင္းေဝ ၁၉၉၅၊စက္တင္ဘာ၊ဟန္သစ္</span></div><br /><p><span style="font-size:85%;"></span></p><br /><p>"ဒါဆို မ အတြက္ ဒီဇင္ဘာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ခု စပ္ျပီး ရြတ္ျပ ကြာ"</p><br /><p><br />မ က သူမ၏ ပါးခ်ိဳင့္ကေလးမ်ား ေပၚလာသည္ထိ ႏွစ္လိုစြာ ျပံဳးရင္း ေျပာလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းစားရျပီ။<br /></p><br /><p>"ဘာ ေခါင္း ကုတ္ေနတာလဲ၊ ခု ရြတ္ျပ ဆို...."</p><br /><p><br />"ဟုတ္ဘူးေလ၊ မ အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက စာေတြကို စီေနရေသးတယ္"</p><br /><p align="justify"><br />ဒီလို ဆိုျပန္ေတာ့ မ က ခေလးေလးတစ္ေယာက္လို ျငိမ္သက္စြာ သူ႔ ဆီက ထြက္က်လာမဲ႔ ကဗ်ာကို တိတ္တဆိတ္ ေစာင့္လို႔...။<br />ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ခုလံုးကို အႏိုင္လိုခ်င္တတ္ေသာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ ၀မ္းနည္းမွဳေတြကို ကေျပာင္းကျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေသာ မ အတြက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ မ၏ သက္ရွိ အရုပ္ေလး တစ္ရုပ္သာ။ သို႔ေသာ္ မ ေပ်ာ္ေနတာ ျမင္ေနရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ ေက်နပ္ျပီ။</p><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><br /><strong>" ဒီဇင္ဘာ "</strong></div><br /><div align="center"><br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အနာဂါတ္ေတြကို </div><br /><div align="center">သူ႔လမ္းေတြလို ျဖန္းခင္းခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူ </div><br /><div align="center">လူထူထူ တိမ္တိုက္ေကာင္းကင္မွာ<br />သက္တန္႔တစ္စင္းပမာ ေတာက္ပရြန္းျမလို႔.... </div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">ကြ်န္ေတာ္.. တစ္လႊာျပီးတစ္လႊာ ေၾကြကာမွ<br />သူက..<br />ႏွင္းေတြကို..တစ္ေရာင္ျပီးတစ္ေရာင္ ေဆးျခယ္ေနေတာ့တယ္။ ။<br /></div><br /><div align="center"><span style="font-size:85%;">မိုးကုတ္သား</span></div><br /><div align="justify"><br />ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာရြတ္လို႔ ျပီးေတာ့ မက ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရယ္ေမာလိုက္ေသးသည္။</div><br /><div align="justify"><br />"ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြနဲ႔ တေလာကလံုး အျဖဴေရာင္ေတြ ဖံုးေနရင္ ပ်င္းစရာၾကီးေလကြာ၊ မ က ေလာကၾကီးကို အေရာင္စံုစံုနဲ႔ ျမင္ခ်င္တာ"</div><br /><div align="justify"><br />"မ သေဘာ အတိုင္းပါပဲဗ်ာ"</div><br /><div align="justify"><br />ရႊင္ပ်ေနေသာ မ မ်က္ႏွာ ေငြလကို ေငးၾကည့္ရင္း ဒီကေန႔ မဆီက အေျဖေတာင္းဖို႔ စိတ္ကူးေလး ပ်က္သြားရျပန္သည္။ မ အခ်စ္ကို ရဖို႔ရာ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ႏွစ္ ေနာက္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ဘယ္ႏွစ္ခုတိုင္ ေစာင့္ဆိုင္းရမည္လဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ႏိုင္ပါသည္။<br />" မ " ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ။ ။</div><br /><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:85%;">ေမတၱာျဖင</span></strong><strong><span style="font-size:85%;">့္<br /></div></span></strong><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:85%;">မိုးကုတ္သား</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-6586547758701966231?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-89152613181479129592011-08-11T08:00:00.002+08:002011-08-11T08:01:17.428+08:00<p style="text-align: center;"><strong> <br /></strong></p><p style="text-align: center;"><strong> <br /></strong></p><p style="text-align: center;"><strong>ONS vs LLR</strong></p><p style="text-align: center;"> <br /></p><p style="text-align: center;"> <br /></p><p style="text-align: center;">မိုးတိမ္ေတြထဲ</p><p style="text-align: center;">အခ်စ္က အေရာင္ေျပာင္းခဲ့..။</p><p style="text-align: center;"> <br /></p><p style="text-align: center;">အေပ်ာ္တမ္းတစ္ၾကိမ္ သူရြာခ်လိုက္တာ.....</p><p style="text-align: center;">ငါ့မွာ တစ္ဘ၀လံုးစာ စြတ္စိုခဲ့ရ..</p><p style="text-align: center;"> <br /></p><p style="text-align: center;">ခုေတာ့ ငါ့ညာလက္ဖ၀ါးဟာ ငါ့ညာလက္ဖမိုးကို</p><p style="text-align: center;">ထိေတြ႔နမ္းရွိဳက္ခြင့္မရွိသလိုမ်ိဳးေပါ့...</p><p style="text-align: center;">တို႔ေတြ... အနီးကပ္ဆံုး ေ၀းကြာခဲ့ရျပီ..။</p><p style="text-align: center;"> <br /></p><p style="text-align: center;">ငါ့ရဲ႕ အဖိုးတန္ပန္းကေလးေရ..</p><p style="text-align: center;">ငါျမတ္ႏိုးတဲ့ ပန္းပြင့္ကေလးေရ........</p><p style="text-align: center;">မိုးတိမ္ေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားဖို႔အတြက္</p><p style="text-align: center;">မင္းကိုယ္မင္း ေျခြခ်ပစ္လိုက္တာ....</p><p style="text-align: center;">ငါ... ရင္နာလြန္းလွခ်ည့္...။</p><p style="text-align: center;"> <br /></p><p style="text-align: center;">မင္းရင္ထဲက မီးလင္းဖိုေလး ငါ့ကို</p><p style="text-align: center;">ဘာေၾကာင့္ မွဳတ္ျငိမ္းပစ္ခ်င္ခဲ့ေလသလဲ....</p><p style="text-align: center;">ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့မွာ..</p><p style="text-align: center;">အဆိပ္သင့္မီးခိုးေတြ နဲ႔</p><p style="text-align: center;">အူေ၀အံုဖြဲ႕ က်န္ရစ္ခဲ့ရေပါ့ကြယ္။</p><p> <br /></p><p> <br /></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><strong>ေမတၱာျဖင့္</strong></span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"> <br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><strong><em>မိုးကုတ္သား</em></strong></span></p><p> <br /></p><p>ဆက္ဆစ္အဖြင့္</p><p> <br /></p><p>ONS = One Night Stand</p>LLR = Life Long Relationship <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-8915261318147912959?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-23694217994371437162011-07-11T21:37:00.004+08:002011-07-11T23:49:30.847+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-6LTsU8BVef8/Thr-ZIgPY3I/AAAAAAAAGnY/Ez-0tDM34Rs/s1600/photo.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 235px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6LTsU8BVef8/Thr-ZIgPY3I/AAAAAAAAGnY/Ez-0tDM34Rs/s320/photo.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628090392085750642" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><br /></span><blockquote><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">(Art work by Hein Minn)</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">အေမွာင္</span></span><br /></blockquote></div><div style="text-align: center;"><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span><br /></span></span><div><div style="text-align: center;"><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136);"> </span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>အျမင္လႊာရံုတစ္ခ်က္အမွိတ္မွာ</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>အေရာင္စံုမ်က္ႏွာေတြက လက္ျဖာလို႔</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>“အဲတာ...အလင္းစစ္စစ္ေတြမဟုတ္ဘူး<wbr>ကြဲ႔၊ ကေလးရဲ႕”</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span> အဆင္းမဲ့အလင္းနဲ႔လိပ္ျပာက တီးတိုးသတိေပးခ်ိန္မွာ</span></span><br /><span jsid="text"></span><span jsid="text"></span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>အႏၶဟာ... ေဆးဆိုးပန္းရိုက္ေကာင္းတုန္းေပါ<wbr>့။<br /><br /><br /></span></span></div><div style="text-align: right; font-style: italic;"><span style="font-size:78%;"><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span> <span style="font-weight: bold;">ေမတၱာျဖင့္ </span></span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em; font-weight: bold;"><span> မိုးကုတ္သား</span></span></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-2369421799437143716?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-39314900269549132522011-04-30T06:55:00.004+08:002011-04-30T07:01:32.769+08:00“ဧပရယ္ အျပာ သို႔မဟုတ္ ဧပရယ္သစၥာ”<br /><br /><br />တံခါးတစ္ခ်ပ္ ျဖတ္ခနဲအျပီးတိုင္ပိတ္ခ်ိန္မွာ<br /><br />ပိေတာက္ဟာ သူ႔အဝါစစ္စစ္အတိုင္း <br /><br />ပြင့္ခဲ့၊ ပြင့္ဆဲ၊ ပြင့္ျမဲ....သာ။<br /><br /><br />ေမတၱာျဖင့္<br /><br />မိုးကုတ္သား<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-3931490026954913252?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-45040166274503842252011-03-28T06:40:00.003+08:002011-03-28T06:53:03.589+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီလမ္းဟာ အႏၱရယ္ ရွိမွန္းလည္း သိတယ္။ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ အက်ိဳးမရွိရံုမက၊ အက်ိဳးယုတ္ေစဖို႔ အေျခအေနလည္း ရွိေနတယ္ဆိုတာ အေတြ႔အႀကံဳအရ သူသိေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္လြတ္လပ္မွဳ တခ်ိဳ႕က ဒီလမ္းမွာ ရွိေနျပန္တယ္။ သူရဲေကာင္းဟာ အႏၱရယ္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္တယ္။ သူေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္းဟာ ဆူးျပြမ္းေပမဲ့ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးျဖစ္တဲ့အတြက္ သူဟာ သူရဲေကာင္းအျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳခံရတယ္။ အခုလမ္းက ေတာ့ သူရဲေကာင္းလို႔ ဂုဏ္ျပဳခံရမဲ့လမ္းလည္း မဟုတ္တာ၊ အခန္႔မသင့္ရင္ “ကိုယ္အလို႔ ဒီလမ္းကိုေရြးတာ၊ ခံေပါ့” လို႔ ေမးေငါ့ခံရႏိုင္ေသးတာ သူသိေနျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ မီးလွ်ံကိုမွ တိုးဝင္ခ်င္တဲ့ ပိုးဖလံလိုမ်ိဳး သူဟာအဲဒီလမ္းကို ေရြးျခယ္ဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္တယ္။ “အို..ဒီလမ္းဟာ.. ခ်စ္ျခင္းေတြရွိပါတယ္၊ သံေယာဇဥ္ေတြေပါပါတယ္။” အဲဒီလို သူ႔ကိုယ္သူ လွည့္စားရင္း သူ့ဘာသာ၊သူ႔ကိုယ္သူ အယဥ္ေက်းဆံုးဘြဲ႔ထူးတခု ခ်ီးျမွင္႔ေပးလိုက္တယ္။ “အ႐ူး” တဲ့။ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-4504016627450384225?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-56602432675811091132011-02-13T11:46:00.004+08:002011-02-13T11:57:20.488+08:00<span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: center;"><h6 class="uiStreamMessage"><span style="font-size:130%;"><span class="messageBody"><span>"ေဖေဖၚဝါရီဆယ့္</span><wbr>သံုးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ။<br /></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage"><span style="font-size:130%;"><span class="messageBody">တေထာင့္ကိုးရာတဆယ့္ငါး၊<br /></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage"><span style="font-size:130%;"><span class="messageBody">ေရွ့ေနဦးဖာ သား။<br /></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage"><span style="font-size:130%;"><span class="messageBody">ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခရိုင္၊<br /></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage"><span style="font-size:130%;"><span class="messageBody">သိၾကမ်ားခုတိုင္။</span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage"><span style="font-size:130%;"><span class="messageBody"> ႀကံ႕ႀကံ႕ခိုင္တဲ့ဇာနည္ဖြား၊</span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage"><span style="font-size:130%;"><span class="messageBody"> မိခင္ေဒၚစု သား .."</span></span></h6></div><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ေမြးေန႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေဟာေျပာခဲ့တဲ့ မိန့္ခြန္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕မွာ အမွတ္တရ စုစည္း မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><br /><object id="kickWidget_67853_33017" name="kickWidget_67853_33017" type="application/x-shockwave-flash" data="http://serve.a-widget.com/service/getWidgetSwf.kickAction" height="90" width="420"><br /><!-- Firefox uses the 'data' attribute above, IE/Safari uses the param below --><br /> <param name="movie" value="http://serve.a-widget.com/service/getWidgetSwf.kickAction"><br /> <param name="FlashVars" value="affiliateSiteId=67853&amp;widgetId=33017&amp;width=420&amp;height=90&amp;autoPlay=0&amp;mediaType_mediaID=audio_595904"><br /> <param name="wmode" value="transparent"><param name="allowFullScreen" value="true"><br /> <param name="allowScriptAccess" value="always"><br /></object><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္အေရးဟာ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြ၊</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေခါင္းေဆာင္တဲ့သူေတြ ညီညြတ္စြာနဲ႔</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လုပ္တတ္မယ္၊ လုပ္မယ္ဆိုရင္</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ၿပီးေျမာက္ႏိုင္မယ္လို႔</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ေနာ္ယံုၾကည္တယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ၾသဂုတ္လ ၁၉၄၅</span> </p><p style="text-align: center;">================<br /></p><p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လူထုႀကီးက က်ဳပ္ကိုေပးထားတဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့<br />ဂုဏ္ကို</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >၀န္ႀကီးဆိုတဲ့ ဂုဏ္ထက္ က်ဳပ္ပိုမက္တယ္ဆိုတာ<br />ခင္ဗ်ားတို႔ မွတ္ထားလိုက္ၾကပါ။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာဆိုရင္ ၀န္ႀကီးဆိုတဲ့ ဂုဏ္ဟာ လူထုေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ဂုဏ္ရဲ႕</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေျခဖ်ားမွာကပ္ေနတဲ့ ေျခမႈန္႔ေလာက္ပဲလို႔ က်ဳပ္<br />မွတ္ထားပါတယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၂၀ . ၁၀ . ၁၉၄၆ )</span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ားနဲ႔ရင္ဆိုင္ေတြ႔ေနရတဲ့အခါမ်ိဳးတြင္<br />တစ္ဦးကိုတစ္ဦး စိတ္ေကာက္ၿပီး</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ထိုင္ေန၍မျဖစ္သကဲ့သို႔<br />ဗမာ့ေသေရးရွင္ေရးႀကီးႏွင့္<br />ရင္ဆိုင္ေတြ႔ေနရသည့္အခါတြင္လည္း</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >မေက်နပ္မႈ အေသးအဖြဲ႔ကေလးေတြကို ႐ိုးမယ္ဖြဲ႔၍<br />မေနၾကပါႏွင့္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၇ . ၃ . ၁၉၄၇ အသံလႊင့္ခ်က္ )</span></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဖက္ဆစ္၀ါဒဆိုတာ အၾကမ္းပတမ္းကို လက္ကိုင္ထားၿပီး<br />ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာလည္း</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တိုင္းသူျပည္သား လူထုအဖြဲ႔မ်ား ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို<br />ဖိႏွိပ္၊ အျခားလူမ်ိဳးမ်ားကိုလည္း</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ငါတို႔ေလာက္မျမတ္ဆိုၿပီး<br />အျခားလူမ်ိဳးေတြ အေပၚ လႊမ္းမိုးဖို႔<br />အၿမဲလုပ္ၿပီး စစ္ကို အၿမဲ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လိုလားေနတဲ့ အဆိုး၀ါးဆံုး ဓနရွင္နယ္ခ်ဲ႕၀ါဒလို႔<br />က်ဳပ္နားလည္တာပဲ။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၁၈ . ၁၁ . ၁၉၄၅ )</span></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ႏွလံုးရည္နဲ႔တိုက္လို႔မရရင္ လက္႐ံုးရည္နဲ႔ တိုက္ရမွာပဲ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ဧၿပီ ၁၉၄၇ နတ္ေမာက္ )</span><br /></p><p style="text-align: center;"><br /></p><p style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကိုသာ</span></p> <p style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >ေတာ္လွန္ေရးလို႔ ယူဆေနၾကတယ္။</span></p> <p style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >ဒါဟာ လံုး၀ မမွန္ဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးဟာ<br />ေသြးထြက္သံယိုရွိတဲ့</span></p> <p style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >ေတာ္လွန္ေရး၊ ေသြးထြက္သံယိုမရွိတဲ့ေတာ္လွန္ေရး ရယ္လို႔</span></p> <p style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >( ၂၈ . ၃ . ၁၉၄၇ ေအာင္လံၿမိဳ႕ )</span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လူေတြကတင္ေျမွာက္ၿပီး</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လူေတြရဲ႕အက်ိဳးကို လုပ္တဲ့</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လူေတြရဲ႕ အစိုးရသာလွ်င္</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္ႏိုင္မယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၁၉ . ၅ . ၁၉၄၇ ဂ်ဴဗလီေဟာ )</span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" ><b>တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းညီညြတ္ေရး၊ တိုင္းသူျပည္သား လူထုညီညြတ္ေရး၊</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b>အဲ့ဒီညီညြတ္ေရးႏွစ္ခု မရွိသမွ်ကာလပတ္လံုး ဒီတိုင္းျပည္ဟာ<br />လြတ္လပ္ပင္</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b>လြတ္လပ္ျငားေသာ္လည္း ဘယ္ပါတီတက္တက္ ဘယ္အစိုးရ<br />လုပ္လုပ္</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b><span style="font-size:180%;">ဖာသယ္တိုင္းျပည္</span> ျဖစ္ေနမွာပဲလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္။<br />ဒီေတာ့ကာ</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b>ဒီႏွစ္ခုကို ခင္ဗ်ားတို႔ မပ်က္ျပားပါေစနဲ႔။</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b>ဘယ္သူက ဘာလုပ္လုပ္ မပ်က္ပါေစနဲ႔။</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b>အဲ့ဒါ အင္မတန္အေရးႀကီးတယ္။</b></span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" ><b>ဗမာေတြစိတ္ထက္သေလးဘာေလးနဲ႔<br />တလြဲဆံပင္ေကာင္းေနၾကတယ္။</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" ><b>ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးရေအာင္<br />လုပ္ရမယ့္တိုက္ပြဲမ်ိဳးမွာ<br />အသံုးမခ်ဘူး။</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" ><b>ဗမာျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးမွာ<br />အသံုးမခ်ဘူး။</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" ><b>ဗမာ၊ ဗမာအခ်င္းခ်င္း<br />ခ်ဖို႔မွာ လုပ္ခ်င္တယ္။</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" ><b>ဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္ခ်င္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ အက်ိဳးမရွိဘူး။</b></span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တိုင္းသူျပည္သားဆႏၵအရမဟုတ္ပဲ<br />တိုင္းသူျပည္သားေတြနဲ႔ ကင္းကြာၿပီး</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">မင္းစိတ္ေပါက္တဲ့ အရာရွိ</span></span>ေတြ ခ်ယ္လွယ္တဲ့ စနစ္ဆိုးတစ္မ်ိဳးရွိေနရင္</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အမ်ားျပည္သူတို႔ ဆႏၵနဲ႔လုပ္ကိုင္ရတဲ့ ဒီမိုကေရစီ၀ါဒ<br />ေခတ္မစားႏိုင္ပဲ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဖက္ဆစ္၀ါဒဆင္တူ႐ိုးမွားေတြ<br />ေပၚလာႏိုင္တယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒီ၀ါဒမ်ိဳးေတြေပၚလာရင္<br />တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးဆိုတာကို</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဒီမိုကေရစီကိုသာ<br />ေခတ္စားေအာင္</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လုပ္ရမယ္။ အဲ့ဒီ၀ါဒမ်ိဳးအရသာ လြတ္လပ္တဲ့<br />ဗမာႏိုင္ငံ ထူေထာင္ႏိုင္ေအာင္</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ႀကိဳးစားရမယ္။ ဒီမိုကေရစီ၀ါဒသာ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔<br />ဆီေလ်ာ္တယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒီ၀ါဒသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အားေပးတယ္။<br />အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီ၀ါဒကိုသာ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ေနာ္တို႔ ရည္ရြယ္ရမယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၁၉၄၅ ၾသဂုတ္လ )</span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဗမာေတြလမ္းႏွစ္ခြေရာက္ေနၿပီ။ ေတြေ၀ေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ကိုယ္ယံုၾကည္တာကို မလုပ္ရလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ ေၾကာက္လြဲ ရဲမင္းျဖစ္ဆိုတဲ့အတိုင္း<br />ရဲႏိုင္မွျဖစ္မယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ေနာ္တို႔ေတာ့ ေရွ႕အဖို႔ကို ရဲရဲႀကီး လုပ္ေတာ့မယ္။<br />ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ေတာ့မယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ေနာ္တို႔တစ္ေတြ ဟုိအေၾကာင္းေထာက္၊ ဒီအေၾကာင္းေထာက္ၿပီး<br />ခ်ီတံုခ်တံု</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ျဖစ္ေနမႈေၾကာင့္ လူထုမနစ္နာေစခ်င္ေတာ့ဘူး။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၅ . ၄ . ၁၉၄၇ အသံလႊင့္ခ်က္ )</span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တစ္တိုင္းျပည္လံုး ႀကီးပြားေစခ်င္ရင္ လူအား၊<br />ေငြအားပစၥည္းအားနဲ႔ စုေပါင္းၿပီး</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အင္တိုက္အားတိုက္ လုပ္ႏိုင္မွ အက်ိဳးခံစားခြင့္ရွိၾကမွာပဲ။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဗမာကတစ္မ်ိဳး၊ ကရင္ကတစ္ဖံု၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊<br />ခ်င္းတို႔ကတစ္ျခား အကြဲကြဲ<br />အျပားျပား</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လုပ္ေနၾကရင္ အက်ိဳးရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ စုေပါင္းလုပ္ၾကမွသာ<br />အက်ိဳးရွိႏိုင္မယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လုပ္ၾကည့္မွလည္း အက်ိဳးရွိေၾကာင္း သိႏိုင္တယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၁၁ . ၂ . ၁၉၄၇ ပင္လံု )</span></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဗမာျပည္ရဲ႕အက်ိဳးကို တကယ္္လိုလားတယ္ဆိုရင္ လူငယ္ေတြဟာ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေတာ္လွန္ေရးစကားေတြ ေျပာတာ ေလွ်ာ့ၿပီးေတာ့ကာ<br />ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တကယ့္အလုပ္ကို လုပ္ၾကစမ္းပါဆိုတာ ေျပာခဲ့ခ်င္တယ္။</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၁၇ . ၄ . ၁၉၄၇ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး၊ အသံလႊင့္ခ်က္)</span> </p><p style="text-align: center;"><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b>က်ဳပ္တို႔ဟာဘယ္လိုလူစားေတြလဲ၊<br />ရာဇ၀င္မွာ အေရးခံမယ့္ လူစားမ်ိဳးေတြလား၊</b></span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><b>ရာဇ၀င္မွာ အဆဲခံမယ့္လူစားမ်ိဳးေတြလား<br />ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္သိပါလိမ့္မယ္။</b></span> <span style="font-size:85%;"><br /></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 176, 80);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ပေဒသာပင္ ေပါက္ေအာင္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔<br />အလုပ္လုပ္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 176, 80);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ခင္ဗ်ားတို႔ နားလည္ေစခ်င္တယ္။</span><br /></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >က်ေနာ္တို႔ဟာ ဘာအလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔<br />ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ႐ံႈးမယ္ထင္တယ္ </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ျဖစ္ေစ၊<br /><br />ႏိုင္မယ္ထင္တယ္ ျဖစ္ေစ မေလ်ာ့တမ္း<br />ဇြဲနဲ႔ လုပ္သြားရမယ္။ အေကာင္းဆံုး၊</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အလြယ္ဆံုး၊ အေအးဆံုး ဆိုတဲ့နည္းကို က်ေနာ္တို႔က<br />ပထမေရွးဦးစြာ က်ေနာ္တို႔ရွာၿပီး</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လုပ္မွာပဲ။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ သည္လိုလုပ္လို႔<br />မရဘူးဆိုရင္ ေအးေအးနဲ႔မရရင္</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ရႏိုင္တဲ့နည္းကို လုပ္ရမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: center;">================</p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ လြတ္လပ္ေရးကိုလိုခ်င္ရင္<br />လြတ္လပ္ေ၇းကို ရႏိုင္ေလာက္တဲ့</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >စည္းကမ္းကို ရွိၾကပါ။ လြတ္လပ္ေရးကို လိုခ်င္လို႔ရွိရင္<br />လြတ္လပ္ေရးကို ရႏိုင္တဲ့</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ညီညြတ္မႈကို ထိန္းသိမ္းၾကပါ။ လြတ္လပ္ေရးကို<br />လိုခ်င္ရင္ လြတ္လပ္ေရးကို<br />ရႏိုင္တဲ့</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ထူေထာင္မႈကို လုပ္ၾကပါ။ အဲ့ဒီလို လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္<br />ေရွ႕ကို လြတ္လပ္ေရး အရသာကို</span></p> <p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ခံစား၊ စံစား ေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္ အလုပ္လုပ္ၾကဖို႔၊<br />စည္းကမ္းရွိၾကဖို႔၊ <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ယခုကတည္းက</span></span></p> <p style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္ကို အက်င့္ဆိုးေတြ၊ အက်င့္ေဟာင္းေတ၊ြ<br />ေစာက္က်င့္ေတြကို</span></p> <p style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >ျပင္ၾကဖို႔လိုၿပီဆိုတာ<br />က်ေနာ္ ကေန႔ ေျပာခဲ့ခ်င္တယ္။</span></p> <span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >( ၁၃ . ၇ . ၁၉၄၇ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္</span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > ေနာက္ဆံုးေျပာၾကားခဲ့ေသာ</span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > မိန္႔ခြန္း )<br /><br /></span>================<br /><p class="MsoNormal"><a href="http://myanmarinsingapore.com/profiles/blog/show?id=2316969%3ABlogPost%3A69015&amp;commentId=2316969%3AComment%3A69970&amp;xg_source=activity"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">စုေဆာင္းထုတ္ႏုတ္တင္ျပသူ...ဘေလာ့ခ္ဂါ အလင္းဆက္</span><br /></a></p> <a href="http://myanmarinsingapore.com/profiles/blog/show?id=2316969%3ABlogPost%3A69015&amp;commentId=2316969%3AComment%3A69970&amp;xg_source=activity"><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >၄.ဇူလိႈင္လ. ၂၀၁၀</span></a></div><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Links.....</span><br /><br /><h3 class="post-title entry-title"><a href="http://www.moethaukkye.co.cc/2010/02/blog-post_13.html">ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ သမိုင္းဝင္ မိန္႔ခြန္းမ်ား..</a></h3><br /><a href="http://myanmarinsingapore.com/profiles/blog/show?id=2316969%3ABlogPost%3A69015&amp;commentId=2316969%3AComment%3A69970&amp;xg_source=activity"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:180%;" >"ဇူလိုင္၁၉ အမွတ္တရ"</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:180%;" > ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၏ မိန္႔ခြန္းမ်ား</span></a><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span></span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-5660243267581109113?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-54017110700312572452010-12-11T10:00:00.000+08:002010-12-11T11:34:00.002+08:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TPqozrJ9WGI/AAAAAAAAGlY/EGszo44ua8Y/s1600/posters_english-web2010-3.jpg"><img style="MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 226px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546931496771475554" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TPqozrJ9WGI/AAAAAAAAGlY/EGszo44ua8Y/s320/posters_english-web2010-3.jpg" /></a>နဲနဲေတာ့ ေနာက္က်သြားတယ္။ ဒီဇင္ဘာလ တစ္ရက္ေန႔ (World AIDS Day) မွာ ပို႔စ္ကို မတင္လိုက္ႏိုင္လို႔ပါ။ မႏွစ္က ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္စရာ အလွဴပြဲေလး တစ္ခုအေၾကာင္းေပါ့။ ေစတနာထက္သန္စြာနဲ႔ ပါ၀င္ ကုသိုလ္ယူၾကတဲ့ ေစတနာရွင္မ်ားေၾကာင့္ သူခရိပ္ျမံဳ ဆိုတဲ့ ေဂဟာေလးမွာ ခိုလံွဳေနၾကသူ ခေလးငယ္မ်ားအတြက္ အလွဴေငြ ေလးဆယ့္ခုႏွစ္သိန္းတိတိ ေကာက္ခံ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာလည္း မႏွစ္ကလိုပဲ ေစတနာ သဒၵါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ံ ကုသိုလ္ပါ၀င္ခ်င္သူမ်ား ရွိရင္ ဆက္လက္ ပါ၀င္ၾကဖို႔ ႏိႈးေဆာ္ခ်င္ပါတယ္။<br /></div><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span><div style="TEXT-ALIGN: left"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><blockquote>ဒီႏွစ္ေတာ့ သုခရိပ္ျမံဳေဂဟာကိုတင္မဟုတ္ဘဲ ေကာက္ခံရရွိတဲ့ေငြေပၚကို မူတည္ျပီး HIV နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆးရံုေတြ ၀န္ေဆာင္မႈေတြအျပင္ <span style="FONT-WEIGHT: bold">အလားတူ ေစတနာ့၀န္ထမ္း လူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႕ေတြကိုပါ သြားေရာက္ လွဴဒါန္းၾကဖို႔ စီစဥ္ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္..။</span><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span></blockquote></span><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span>အလွဴေငြကို ဒီဇင္ဘာလကေန ဇန္န၀ါရီလကုန္တဲ့ထိ ႏွစ္လတိတိ ေကာက္ခံစုေဆာင္းျပီး ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာ ျမန္မာျပည္ကို သြားေရာက္လွဴဒါန္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<span style="FONT-WEIGHT: bold"> </span>စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ား သတင္းအျပည့္အစံုကို စာေရးဆရာမ <a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://eaindrar.blogspot.com/">အစ္မအိျႏၵာ</a> ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္ခဗ်ာ။ ေအာက္မွာ လင့္ခ္ေလးေတြကို ဖတ္ရ လြယ္ကူေအာင္ ခ်ိတ္ထားေပးပါတယ္။ </div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /><br /> </div><h3 style="TEXT-ALIGN: justify" class="post-title"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TPqo0NCn-2I/AAAAAAAAGlg/Uo6l8p6c1IU/s1600/posters_english-web2010-2.jpg"><img style="MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 226px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546931505867520866" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TPqo0NCn-2I/AAAAAAAAGlg/Uo6l8p6c1IU/s320/posters_english-web2010-2.jpg" /></a><a href="http://eaindrar.blogspot.com/2010_12_01_archive.html">လွဴၾကဦးစို႔လား....(သုခရိပ္ျမံဳ မွသည္....)</a></h3><div style="TEXT-ALIGN: justify"><a href="http://eaindrar.blogspot.com/2009/12/hiv.html"><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span>သုခရိပ္ျမံဳ HIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာ</a><br /><a href="http://eaindrar.blogspot.com/2009/12/hiv_12.html"><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span>သုခရိပ္ျမံဳ HIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာ(၂)</a><br /><a href="http://eaindrar.blogspot.com/2010/01/hiv.html"><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span>သုခရိပ္ျမံဳ HIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာ (၃)</a><br /><a href="http://eaindrar.blogspot.com/2010/01/hiv_31.html"><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span>သုခရိပ္ျမံဳ HIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာ (၄)</a><br /><a href="http://eaindrar.blogspot.com/2010/02/hiv.html">သုခရိပ္ျမံဳ HIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာ (၅)</a><br /><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold"><br /></span>အရင္ပို႔စ္ </div><h3 style="TEXT-ALIGN: justify; FONT-WEIGHT: normal" class="post-title entry-title">ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ လတန္ေဆာင္တိုင္<br /></h3><div style="TEXT-ALIGN: justify">မွာ ေ၀ဘာဂီေဆးရံုက ေ၀ဒနာရွင္ေတြကို ဒံေပါက္အလွဴ ကုသိုလ္အလွဴ လုပ္ဖို႔ ႏိွဳးေဆာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာလလယ္ထဲမွာ <a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://july-dream.blogspot.com/">ကိုဂ်ဴလိုင္</a> ကေန ဦးစီးျပီး<a style="FONT-STYLE: italic" href="http://july-dream.blogspot.com/2010/12/what-is-your-pledge.html"> ေ၀ဘာဂီေဆးရံုက AIDS ေရာဂါေ၀ဒနာရွင္ေတြကို ေန႔လည္စာ ေကြ်းဖို႕ စီစဥ္ေနပါတယ္။</a> အဲဒီအတြက္ ေကာက္ခံ ရရွိတဲ့ အလွဴေငြေတြကိုလည္း ကိုဂ်ဴလိုင္ဆီ လႊဲအပ္ေပးပီးသြားပါျပီ။<br /><br />World AIDS Day မွာ ေ၀ဒနာရွင္ေတြအတြက္ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ ခုလို ကုသိုလ္ေရးမွာ တစိတ္တေဒသ ပါ၀င္ခြင့္ရတာ အင္မတန္ ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ မႏွစ္က အလွဴအတြက္ အလွဴရွင္မ်ားအားလံုး ၀မ္းေျမာက္စြာ ပီတိစားသံုးႏိုင္ခဲ့ၾကသလို ခု ဒီတခါလည္း အတူတကြ ပီတိစားသံုးႏိုင္ၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ခဗ်ာ။ မႏွစ္က အလွဴေငြကို အားၾကိဳးမာန္တက္ ကူညီ ေကာက္ခံေပးတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကိုေရာ... ပါ၀င္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ ကုသိုလ္ရွင္ေတြကိုလည္း အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ထပ္မံ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ဒီတၾကိမ္လည္း... ေစတနာ သဒၵါတရား နည္းမ်ားမဆို ပါ၀င္ လွဴဒါန္းၾကပါဦး....ခဗ်......။<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TPqo0u7gtVI/AAAAAAAAGlo/DCDNjHdCgsE/s1600/posters_english-web2010-1.jpg"><img style="MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 226px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546931514964489554" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TPqo0u7gtVI/AAAAAAAAGlo/DCDNjHdCgsE/s320/posters_english-web2010-1.jpg" /></a><span style="font-size:130%;"><i style="FONT-WEIGHT: bold"><a href="http://www.worldaidscampaign.org/">'Universal Access and Human Rights'</a> </i></span>ဆိုတဲ့ စာသားေလးကေတာ့<a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://www.avert.org/world-aids-day.htm"> World AIDS Day 2010 </a>အတြက္ ေဆာင္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။ တေန႔တျခား တိုးပြားလာတဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားေနရသူ လူဦးေရဟာ... ခုဆို... အင္မတန္ မ်ားေနပါျပီ။ ဒီေရာဂါဆိုးၾကီးကို ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသႏိုင္တဲ့ ေဆးလည္း ခုခ်ိန္ထိ ရွာမေတြ႔ေသးပါဘူး။ ဒီေတာ့ကာ ဒီေရာဂါေ၀ဒနာဆိုးၾကီး ကူးစက္ပ်ံ႕ပြားမွဳကို ရပ္တန္႔ႏိုင္ဖို႔ ကမၻာေပၚမွာရွိသမွ် လူသားတိုင္းဟာ တဦးတေယာက္ခ်င္းစီ ပါ၀င္ႏိုင္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေရာဂါမရွိတဲ့သူမ်ား ေရာဂါ ကူးစက္မခံရေအာင္ အျပည့္အ၀ ကာကြယ္ႏိုင္ရမယ္။ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရသူေတြဟာလည္း အျပည့္အ၀ ေစာင့္ေရွာက္ကုသမွဳကို ခံစားႏိုင္ရမယ္။ ေရာဂါမကူးစက္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ ဘယ္လို ေနထိုင္ၾကမလဲဆိုတဲ့ အသိေတြ လူသားအားလံုး ေသေသခ်ာခ်ာ သိနားလည္ျပီး မကူးစက္ေအာင္ တားဆီးႏိုင္ရမယ္။ ဒီေရာဂါေ၀ဒနာဆိုးၾကီး ကူးစက္ခံရလို႔ ေသဆံုးသြားရတဲ့ ေယာက်္ား၊ မိန္းမ၊ ခေလးသူငယ္ေလးေတြဦးေရ လံုး၀ ေလွ်ာ့က်သြားဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥပါ..။ အဲဒီလို ေလွ်ာ့က်သြားဖို႔ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး တဦးတေယာက္ခ်င္းစီ ပါ၀င္ကာကြယ္ႏိုင္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ေအာက္က Videoေလးကေတာ့ <a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://www.avert.org/world-aids-day.htm">World AIDS Day 2010 </a>အတြက္ ေရာဂါ ပေပ်ာက္ေရး လွဳပ္ရွားမွဳ တိုက္တြန္းႏိွဳးေဆာ္တဲ့ Videoပါ။ မိတ္ေဆြတို႔နဲ႔ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္ခဗ်ာ။<br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IwTGEsMgLOw?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/IwTGEsMgLOw?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="640"></embed></object><br /><br /><br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">မႏွစ္က တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္ကိုလည္း ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔အတူ ထပ္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ ဆားခ်က္တယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့...။ :-)<br /><br /><br /></div><br />Art Work, Credit to :<a href="http://www.art.com/products/p10293440-sa-i921549/african-style.htm?sorig=cat&amp;sorigid=1822&amp;dimvals=1822&amp;ui=178a5341a523454e975740e805ab17a4">African Style, Wall Poster</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SwyVNfTPc1I/AAAAAAAAGeg/wxSWpvfU-M4/s1600/african-style.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407861311538164562" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SwyVNfTPc1I/AAAAAAAAGeg/wxSWpvfU-M4/s400/african-style.jpg" /></a><br /><br /><b><span style="font-size:130%;">နတ္ဆိုး ကိ်န္စာ နဲ႔ ကတဲ့ ကေ၀</span><br /><br /></b><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ကန္ေရျပင္သည္ ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္လို႔ေန၏....။<br />ျပည့္၀န္းေသာ လျပည့္ရိပ္သည္ ကန္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ ထက္၀ယ္ ျငိမ္သက္စြာ ထင္ဟပ္လို႔ ေနသည္။ မသိလွ်င္ လမင္းေနာက္တစ္စင္းက ေကာင္းကင္ထက္က လႏွင့္အျပိဳင္ အလင္း ေပးေနဟန္ ထင္ရသည္။<br />လိႈင္းၾကက္ခြပ္ ေဖြးေဖြးေလးမွ်ပင္ မထင္ေအာင္ ျငိမ္သက္လြန္းေနျပန္ေတာ့ လျပည့္ညက တစ္ဆိတ္ေလာက္ေတာ့ ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလွသည္။<br />အို..... သူမရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး ကိုယ္တိုင္က ေျခာက္ျခားေနလို႔သာ ေနမွာပါ.....။<br />ညသည္ ယခင္အခါမ်ားစြာကလို လွပေနမွာပါ.... ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းေနမွာပါ။<br />သို႔ေသာ္ သူမ၏ စိတ္ႏွလံုးတို႔က ထိုအလွကို မခံစားတတ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေနာက္က်ိ ရွဳပ္ေထြး ေနခဲ့ရေလျပီ။<br /></div></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /><br /></div><span style="FONT-WEIGHT: bold">အခန္း ၁။</span><br /><br />နံနက္ခင္း၏ ေလျပည္တို႔က ခန္းစီးစကို တိုး၀င္လာ၏။ ကို္ယ္ခႏၵာက အေၾကာအခ်င္ေတြ ေျပေလ်ာ့သြားေစရန္ ထံုးစံအတိုင္း ပ်င္းေက်ာတစ္ခ်က္ဆန္႔လိုက္ရင္း မ်က္လံုးေတြကို ဖြင့္ႏိုင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားရသည္။ ဒီေန႔ရံုးမတက္ရဘူး ဆိုတဲ့ အသိက စတင္ ၀င္ေရာက္လာေတာ့ လူက ေတာ္ေတာ္ေလး ေနထိုင္ရ သက္သာသြားခဲ့ျပီ။<br />ကိုကို........ သူမအာရံုထဲကို ခ်စ္သူက ေရာက္လာေတာ့မွ အေျခအေနမွန္ကို သူမ သိသြားျပီး ၀ုန္းခနဲ အိပ္ယာက ခုန္ထမိသည္။ ကိုကိုနဲ႔ သူမ အရင္လို ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မေန႔ကပဲ အၾကင္လင္မယား အရာေျမာက္ခဲ့ျပီ။ မေန႔ညက.... အို သူမ ဆက္အမွတ္မရရဲေတာ့။ ရွက္ရႊံ႕ ၾကည္ႏူးစိတ္ ေတြႏွင့္ သူမ၏ မ်က္ႏွာတို႔ ပူေႏြးလာသည္။ အိပ္ယာက ႏိုးႏိုးခ်င္း သူမေဘးမွာ ကိုကို ရွိမေနခဲ့တာကို ၾကိတ္ေက်းဇူးတင္မိေတာ့သည္။<br />တစ္ခ်က္ ရွက္ျပံဳး ျပံဳးလိုက္မိရင္း မ်က္ႏွာကိုေခါင္းအံုးႏွင့္ မိုးအုပ္ထားလ်က္က သူမ ျငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနလိုက္မိျပန္သည္။ မေန႔က မဂၤလာပြဲကို အမွတ္ရေတာ့ သူမသည္ ကိုကို႔ကို အရင္လို ခ်စ္သူဘ၀နွင့္ သက္ဆိုင္ရံုမဟုတ္ေတာ့။ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရျပီ ဆိုေသာ အသိက ရင္ထဲ လိႈက္လွဲစြာ စီးေမ်ာကာ ေပ်ာ္ရႊင္လာေတာ့သည္။<br />ဒီက အသိ အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး အနည္းငယ္မွ်ႏွင့္ လက္မွတ္ထိုး အသိအမွတ္ျပဳကာ ျပီးသြားေသာ မဂၤလာပြဲ အတြက္ သူမ အနည္းငယ္မွ် ၀မ္းနည္းခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့တာကေတာ့ အံ့ဩစရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္။ မိန္းခေလးမို႔ တစ္သက္မွာ တစ္ခါေသာ မဂၤလာ ကိစၥကို ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားခဲ့ခ်င္သည္ကေတာ့ သူမ၀န္္ခံပါသည္။ သူမေဖေဖႏွင့္ ေမေမကလည္း ခ်စ္သူသက္တမ္း ေျခာက္လအတြင္းမွာပဲ လက္ထပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ စဥ္းစားဖို႔ သတိေပးခဲ့ေသးသည္။ ကိုကို႔ မိသားစု၊ ကိုကို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြအေၾကာင္း ေမးလာတိုင္း သူမမွာ ေျဖစရာ စကားလံုးေတြ မရွိခဲ့။ ကိုကို႔ကိုလဲ မေမးခဲ့ပါ။ ကိုကိုေျပာသလို သူက တစ္ေကာင္ၾကြက္တစ္မ်က္ႏွာဆိုတာပဲ သူမ သိသည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကိုကိုက သူမကို သိပ္ခ်စ္သည္။ သူမကလည္း ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္သည္။ ထိုအခ်စ္တို႔ျဖင့္သာ ဘ၀တစ္ခုကို အတူ တည္ေဆာက္ၾကမည္။ ဒါပဲ သူမ ေတြးထားသည္။ ခု သူမ ကိုကို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရျပီ။ ကိုကိုသည္လည္း သူမကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ရျပီ။ သူမဘက္က မယား၀တၱရားငါးပါးလံုး ေက်ျပြန္ေအာင္ ေနမည္။ ကိုကိုကလည္း လင့္၀တၱရားေက်ျပြန္ေအာင္ ေနထိုင္မည္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သစၥာရွိရွိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကမည္။ ဒါဆိုရင္ ျပီးျပီေပါ့။<br />တစ္ခုေတာ့ ရွိသည္။ သူမတို႔ လက္မွတ္ထိုးသည့္ေန႔၊ အက်ဥ္းရံုးမဂၤလာေဆာင္သည့္ေန႔က ေဖေဖနွင့္ ေမေမတို႔ကို ဒီႏိုင္ငံသို႔ အေရာက္မေခၚႏိုင္ခဲ့တာေတာ့ စိတ္မေကာင္းခ်င္။ သူတို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ အားကိုးေသာ သမီးတစ္ေယာက္၏ မဂၤလာပြဲမွာ လူအနည္းငယ္မွ်ႏွင့္ ျပီးစီးသြားတာ ေတြ႕ျမင္ရပါက ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔ စိတ္ေကာင္းႏိုင္ၾကပါ့မလား။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ စိတ္တို႔က အနည္းငယ္ ေနာက္က်ိသြားျပီး သက္ျပင္းေမာ တစ္ခုကိုခ်လိုက္မိသည္။<br />သူမ အေတြးေတြထဲ ဘယ္ေလာက္ ၀င္ျပီး နစ္ေမ်ာေနသည္လဲ။ ခုမွ ကိုကို႔ကို သတိရေတာ့သည္။ ကိုကို႔ကို နံနက္စာ စားဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးအံုးမွ။ အေတြးမွ မဆံုးေသးခင္ ကိုကိုက အခန္းတံခါး၀မွာ ေပၚလာသည္။ ကိုကို႔ အျပံဳးတစ္စျဖင့္ပင္ ေစာေစာကက ရႈပ္ေထြးခ်င္ေနေသာ စိတ္တို႔က ေျပေလ်ာက်ကာ ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ့ျပီ။<span style="FONT-STYLE: italic"> </span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“မိန္းမေရ၊ ႏိုးဘီလား။ ကိုကို မနက္စာ ျပင္ထားပီးဘီ။ အိပ္ပုပ္ေလး။ထေတာ့။ မ်က္ႏွာသစ္ေတာ့”</span><br /><br />သူမမ်က္ႏွာေပၚမွ ဆံႏြယ္စေတြကို အသာဖြဖြ သပ္သင္ကာ နဖူးကို ညင္သာဖြဖြ နမ္းရိႈက္ရင္း ကိုကိုက ေျပာေတာ့ သူမ မ်က္ႏွာတို႔က ပူေႏြးကာ ရွက္ေသြးျဖာခ်င္လာျပန္သည္။ မယား၀တၱရားငါးပါးေတြ ဘာေတြ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေလွ်ာက္ေတြးေနျပီး ခုေတာ့ ကိုကိုက သူမတို႔အတြက္ မနက္စာကိုပင္ ျပင္ဆင္ထားရျပီးႏွင့္ေနျပီ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကိုကိုလဲ။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“လာစမ္း၊ ဒီအပ်င္းမေလး၊ ကိုကို႔ သည္းေလး”</span><br /><br />သူမက ပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆန္႔ရင္း ရွက္ရယ္ရယ္သည့္အခါ ကိုကိုက သူမကို ေပြ႕ခ်ီကာ ေရခ်ိဳးခန္းရွိရာသို႔ ေခၚသြားေလေတာ့ သူမ၏ နံနက္ခင္းက လွပစြာ ျပည့္စံုလို႔ေနခဲ့ျပီ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာက သူမအတြက္ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ဆပ္ျပာ၊ သြားတိုက္တံေပၚမွာ သြားတိုက္ေဆးညွစ္ထားျပီးသား အဆင္သင့္။ သူမရင္ထဲမွာ အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ၾကည္ႏူးမႈတစ္ခု ျပည့္လို႔လာသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ခ်စ္လိုက္တာ ကိုကိုရယ္”</span><br /><br />ကိုကို႔လည္တိုင္ကို ဖက္တြယ္နမ္းရိႈက္ရင္း သူမတိုးတိုးေျပာမိေလေတာ့သည္။<br /><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">အခန္း ၂။</span><br /><br />လက္ထပ္ျပီး တစ္လသာရွိေသးသည္။ ကိုကို အလုပ္ကိစၥေတြနွင့္ ခရီးထြက္သြားရျပန္ေတာ့ သူမ ေနထိုင္မတတ္ေတာ့ေအာင္ လြမ္းလွသည္။ နံနက္လင္းခ်ိန္ကေန ညအိပ္ခ်ိန္ထိ ကိုကို႔ ပံုရိပ္မ်ားထဲ တစ္၀ဲ၀ဲ လည္ကာ မ်က္ရည္ေတြက က်ခ်င္ျပန္သည္။ ရံုးအလုပ္ေတြမွာလဲ အမွားမွားအယြင္းယြင္းေတြ မျဖစ္စဖူး ျဖစ္ေနခဲ့သည္ထိ ကိုကို႔ကိုလြမ္းစိတ္တို႔က နွိပ္စက္လြန္းလွသည္။ ဖုန္းထဲ စာတစ္ေစာင္ ၀င္လာတိုင္း၊ ဖုန္းေခၚသံေလး တစ္ခ်က္မည္တိုင္း ကိုကိုမ်ားလား ရင္ထဲ လိႈက္ခနဲခုန္ေအာင္ ေမွ်ာ္လင့္မိကာ ကိုကို မဟုတ္ျပန္ရင္ေတာ့ ရင္ထဲ ဟာရျပန္သည္။<br />ကိုကို႔ အသံကို ဖုန္းထဲက ၾကားရျပန္လွ်င္ေတာ့ <span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကိုရယ္၊ ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့ပါေနာ္”</span> ဟု ငိုေၾကြးကာ ေျပာခ်င္စိတ္တို႔ကို ၾကိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ရင္း ရိႈက္သံမထြက္ေအာင္ အားတင္း ထားရသည္။ သူမ ငိုမိပါက ကိုကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမည္ေလ။<br />ကိုကိုက ႏိုင္ငံတကာကို လွည့္ပတ္သြားကာ တာ၀န္က်ရာ အရပ္ေတြမွာ ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ စာတမ္းေတြ လုပ္ေနရသူ မဟုတ္လား။ ဘန္ေကာက္မွာ ရံုးထိုင္ကာ တာ၀န္က်ရာ ႏိုင္ငံေတြ၊ ေဒသေတြဆီ သြားျပီး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရေတာ့ သူမေဘးမွာ အျမဲ ဘယ္ရွိေနႏိုင္ပါ့မည္လဲ။ ဒါေတြကို လက္မထပ္ခင္ကရင္း စဥ္းစားထားခဲ့ေသာ္လည္း ဒီမွ်ေလာက္ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လြမ္းေနရမည္ဟု မထင္ထားခဲ့ပါ။ သူမက သိပ္ကို ေပ်ာ့ညံ့လြန္းလွသည္။<br />ခ်စ္သူဘဝကတည္းက ခဏတစ္ျဖဳတ္မွ်သာ ဆံုဖူးၾကျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ေနရာစီ ခြဲခြာေနခဲ့ရခ်ိန္ေတြက ေနသားက်ေနေပမယ့္ ကိုကို႔ ကုိ လြမ္းဆြတ္သတိရစိတ္တို႔က ခုထိ အနည္မထိုင္ႏိုင္ခဲ့…။ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးေကာင္းတဲ့ ကိုကို၊ အားနာတတ္တဲ့ ကိုကို႔ ရဲ႕စိတ္ေတြကို သိထားေလေတာ့ ဘယ္သြားသြား စိတ္မခ်ႏိုင္ခဲ့…။ တေနရာရာမွာ တစ္ခုခု ၿဖစ္ေနမလား…။ အလုပ္အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ေနေကာင္းရဲ႕လား ဆိုသည့္ ပူပင္ေတြးေတြကလြမ္းမိုးထားဆဲ..။<br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို က ကေလးမဟုတ္ပါဘူးကြာ”</span> ဆိုေပမယ့္ ရင္နင့္ေအာင္ ခ်စ္ရတဲ့ကိုကို႔ ကို သူမ စိတ္မခ်စြာ ဂရုစိုက္လြန္းေနမိတာက အၿပစ္တစ္ခု မဟုတ္ေလာက္ဘူး ထင္သည္။ ေဝးေနတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ကိုကို သတိမွ ရရဲ႕လား၊ ထားသြားမလား ဆိုသည့္ အသိတို႕က ႀကီးစိုးေနေသာ္လည္း ကိုကို႔အခ်စ္၊ ကိုကို႔ သစၥာတို႔ကို သူမ အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္…။ တည္ေထာင္ထားခဲ့ေသာ အခ်စ္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ နားလည္မွဳေတြ၊ ႀကင္နာမွဳေတြ၊ ေနာက္ျပီး ယံုၾကည္ကိုးစားမႈေတြ အၿမဲထပ္တူ က်ေနခ်င္ခဲ့တာပါ..။<br />ကိုကို႔ဓာတ္ပံုကို တစိမ့္စိမ့္ႀကည့္ရင္း ကိုကို႔အတြက္ ကိုကို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပြားေလးကို ေမြးထားခဲ့ရင္ ခုလို ခံစားေနရတာေတြ တစ္ဝက္ သက္သာသြားေလမလားလို႔ ေတြးမိရင္းက ကိုကိုလာရင္ ခေလးလိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာရမွာ ေတြးကာ ရွက္ေနမိျပန္ေတာ့သည္။<br /><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">အခန္း ၃။</span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဟင္၊ တစ္လေလးပဲ ေနရမွာ။ ခဏေလးပဲ ကိုကိုရာ။ အလုပ္က ခြင့္ထပ္ယူလိုက္ေလ၊ ေနာ္”</span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“တစ္လဆိုတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ဖန္တီး ယူထားရတာ ႏွင္းရ။ ဒါေတာင္ ရံုးက ေကာင္းလို႔။ စကၤာပူကို လႊတ္ရမဲ့ ကိစၥဆို ကိုကို႔ကိုပဲ အျမဲ လႊတ္ေပးမယ္ ေျပာထားတာ။ ကိုကို မၾကာခဏ ဒၤီကို ေရာက္ျဖစ္ေနရေတာ့မွာပဲေလ။ ဟုတ္ဘူးလား”</span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဒါေပမဲ့ ကိုကိုရာ၊ ႏွင္း လြမ္းတယ္။ ကိုကိုနဲ႔ တစ္ရက္ေလးေတာင္ မခြဲပဲ တူတူေနခ်င္တယ္။ ကိုကို မသိဘူးလား။ ခုက နွစ္လခြဲၾကီးေတာင္ ခြဲေနထားရတာေလ”</span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“သိပါတယ္ ႏွင္းရယ္။ ကိုကိုလည္း ႏွင္းနဲ႔ ခြဲျပီး ဘယ္ေနခ်င္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမဲ့ အခိုက္အတန္႔ေပါ့ ႏွင္းရာ”</span><br /><br />သက္ျပင္းကို ဖြဖြခ်ရင္း သူမကို ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႕ထားကာ ေျပာေတာ့ သူမက ၀မ္းနည္းလာျပန္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ခုလို ခြဲေနရမွာလဲ ေမးလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း စကားလံုးမ်ားက လည္ေခ်ာင္း၀မွာ ေပ်ာက္ဆံုးကာ တစ္ခ်က္ ရိႈက္ငင္မိ၏။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ခရီးေရာက္မဆိုက္ မငိုနဲ႔ ႏွင္းရာ။ ကိုကို တစ္လေလာက္ေလး ေနရတုန္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၾကရေအာင္၊ ဟုတ္ပီလား”</span><br /><br />သူမ ေမးေစ့ေလးကို ဆြဲယူေမာ့ကာ ေႏြးေထြးေသာ အျပံဳးႏႈတ္ခမ္းတို႔ ႏွင့္ ဖြဖြညင္သာ နမ္းကာေျပာေတာ့ သူမ လြမ္းရသမွ်တို႔က ေျပေပ်ာက္ရျပန္သည္။ ဒီေတာ့လည္း မ်က္ရည္မ်ားၾကားကေန ကိုကို႔ကို ျပံဳးျပီး ၾကည့္မိျပန္သည္ေပါ့။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ခ်စ္လိုက္တာ ႏွင္းရာ”</span><br /><br />မခ်င့္မရဲႏွင့္ ကိုကိုက သူမကို ခပ္တင္းတင္း ဖက္ထားျပန္ေတာ့ သူမစိတ္ေတြက လံုျခံဳေႏြးေထြးလာကာ လြမ္းခဲ့ရသမွ်တို႔ ကို သတိမရျပန္ေတာ့ေခ်။<br />အခ်စ္က အ့ံဩဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သူမကို ပူေဆြးေစသလို တျပိဳင္တည္းမွာလည္း ေက်နပ္ယစ္မူးေနေစျပန္သည္။<br /><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">အခန္း ၄။</span><br /><br /><i>“ျငိမ္ျငိမ္ေန၊ ခိုက္မိလိမ့္မယ္”</i><br /><br />သူမ၏ လက္သည္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ညွပ္ေပးေနေသာ ကိုကို႔ကို ျမတ္ႏိုးစြာ ငံု႔မိုး ေငးၾကည့္ရင္း သူမ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စြာ ျပံဳးမိသည္။<br /><br /><i>“မိန္းခေလးျဖစ္ျပီး လက္သည္းေတာင္ ညီညီညာညာ မညွပ္တတ္ဘူး”</i> ဆိုကာ သူမ၏ လက္သည္း ေျခသည္းေတြကို ကိုကိုက ညွပ္ေပးေနက်။ ကိုကိုညွပ္ေပးထားလွ်င္ေတာ့ သူမ၏ လက္သည္းေလးေတြက တိတိပပ၊ ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္၊ ညီညီညာညာ ရွိလြန္းလွသည္။ သူမဘာသာ ညွပ္လို႔ကေတာ့ ခုလို တံစဥ္းႏွင့္ ေသခ်ာ တိုက္ကာ ညီညာေအာင္ လုပ္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မရွည္တတ္ပါ။ ကိုကိုကေတာ့ သူ၏ လက္သည္း၊ ေျခသည္းေတြကို အျမဲ ညီညာေအာင္ ညွပ္ထားေလ့ရွိျပီး အပ်င္းထူေသာ သူမကို ခုလို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းစြာ လက္သည္းေျခသည္း ညွပ္ေပးေလ့ ရွိပါသည္။ သူမက ငရဲၾကီးမွာ စိုးျပီး ျငင္းဆန္လွ်င္ ကိုကိုက စိတ္ဆိုးတတ္ျပီး သူမကို ဇြတ္အတင္း ဆိုဖာေပၚထိုင္ခိုင္းကာ ကိုကိုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚ တင္ပလင္ေခြ ထိုင္ခ်လ်က္ လက္သည္းညွပ္ေပးတတ္သည္။ ခုခ်ိန္ထိလည္း သူမက က်င့္သားမရပဲ အသည္းတယားယားႏွင့္ လက္ေတြ ေျခေတြကို ျငိမ္ျငိမ္မေနပဲ တြန္႔ေနတတ္ေသးသည္။<br /><br /><i>“မညီပဲ ေနေတာ့မယ္၊ ျငိမ္ျငိမ္ေနကြာ”</i><br /><br />ေနာက္ဆံုး က်န္ေသာ ေျခသန္းေလးကို တံဇဥ္းႏွင့္ တိုက္ေပးေတာ့ သူမက မေအာင့္ႏိုင္ပဲ ရယ္မိသည့္အခါ သူမ၏ ေျခဖမိုးကို ဖြဖြ ရိုက္ရင္း ကိုကိုက ေျပာသည္။ သူမက စေနာက္ခ်င္လာေသာေၾကာင့္ ေျခေထာက္ကို ျငိမ္ျငိမ္မေနပဲ ဟိုေရႊ႕သည္ေရႊ႕ လုပ္မိသည္။<br /><br /><i>“အ”</i><br /><br />တံဇဥ္းေခ်ာ္ျပီး ကိုကို႔ လက္ညိႈးကို ထိုးမိသြားေတာ့ ေသြးစက္တို႔က လက္ဖ်ားထိပ္မွ စိမ့္ခနဲ ထြက္က်လာသည္။ အို၊ ကိုကိုရယ္...<br /><br /><i>“ေဆာရီး၊ ေဆာရီး”</i><br /><br />ကိုကို႔လက္ညိႈးကို အျမန္ဆြဲယူရင္း ေသြးတိတ္ေအာင္ သူမက ပါးစပ္ထဲ ထည့္ငံုမိေတာ့ ကိုကိုက ေၾကာက္လန္႔တၾကား သူ၏လက္ကို ျပန္ဆြဲယူရင္း သူမကို တြန္းလိုက္၏။ ကိုကို တြန္းလိုက္သည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ သူမ ဆိုဖာေက်ာမွီႏွင့္ ေခါင္း ခိုက္မိျပီး မူးေ၀သြားရသည္။<br />ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားေသာ ကိုကို႔ အမူအရာကို နားမလည္လိုက္ႏိုင္ခင္မွာပဲ သူမရင္ထဲ ၀မ္းနည္းလာသည္။ ကိုကို သူမကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္ရက္တယ္။ မငိုပါပဲနဲ႔ မွိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးထဲမွ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်လာသည္။<br /><i>“အို.. ငါက ထစ္ခနဲဆို မ်က္ရည္က်ျပတတ္မဲ့ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး”</i> စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္ေတြကို လက္ခံုႏွင့္ ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ဖယ္ရင္း ကိုကို႔ကိုၾကည့္ေတာ့ ကိုကိုက ေဘစင္မွာ လက္သြားေဆးျပီး ျပန္လာေနခဲ့ျပီ။ သူမ မ်က္ရည္ေတြကို ကိုကို မျမင္ေအာင္ ဆုေတာင္းမိေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ပါ။<br /><br /><i>“ကိုကို စိုးရိမ္သြားလို႔ပါ ႏွင္းရယ္။ ေဆာရီးေနာ္။ ကိုကို ႏွင္း နာက်င္ေအာင္ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကိုကို႔ေသြးနဲ႔ ႏွင္း...ထိျပီး ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးလို႔ပါ။ ကိုကို တြန္းလိုက္မိတာ ဘယ္နားနာသြားလဲ ေျပာ”</i><br /><br />စိတ္မေကာင္းမႈ၊ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြနဲ႔အတူ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနေသာ ကိုကို႔ မ်က္ႏွာႏွင့္ အသံတို႔က တိတ္စ ျပဳေနေသာ သူမ မ်က္ရည္ေတြကို ေျခြယူလိုက္ျပန္သည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဘယ္နားမွ မနာပါဘူး။ နည္းနည္း ၀မ္းနည္းမိတာပါ။ ကိုကို႔လက္ သက္သာသြားျပီလား”</span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“အသက္နဲ႔ အေ၀းၾကီးပါ ႏွင္းရ”</span><br /><br />ရယ္ဟဟနွင့္ေျပာရင္း ကိုကို႔လက္ေတြက သူမကို သိုင္းဖက္လာေတာ့ <i>“ကိုကို႔ေသြးေလး ထိမွာမ်ား ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ကိုကိုက ေၾကာက္ရတာလဲ” </i>ဟု ေမးခ်င္စိတ္တို႔က ကိုကို႔အနမ္းေတြေအာက္မွာ နစ္ျမႈပ္ကြယ္ေပ်ာက္သြားရေလေတာ့သည္။<br /><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">အခန္း ၅။</span><br /><br />သူမေရာ ကိုကိုပါ မၾကာခဏ ခြဲေနရျခင္းေတြအေပၚ အခ်ိန္ၾကာေတာ့ ေနသားက်သြားမွာပါ ထင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း လြဲခဲ့ၾကသည္။ ဒီေတာ့ ကိုကိုက ခရီးထြက္ခ်ိန္မ်ားမွ လြဲျပီး ဘန္ေကာက္မွာ ရံုးထိုင္ေနရသည့္ အခါတိုင္း တစ္ပါတ္၊ သို႔မဟုတ္ နွစ္ပါတ္ျခားတစ္ခါ သူမဆီသို႔ ေျပးလာတတ္သည္။<br />ကိုကို႔ရဲ႕ အလိုလိုက္ဂရုစိုက္မႈမ်ား၊ ကိုကို႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ားေအာက္မွာ ေနသားတက် ရွိလာေတာ့ သူမသည္ ကိုကို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတာ အင္မတန္ ကံေကာင္းသည္ဟု ယံုၾကည္လာသည္။ ကိုကိုရတဲ့ လခေတြ အကုန္ သူမလက္ထဲ လႊဲအပ္ထားကာ လိုသေလာက္သာ ထုတ္ယူသံုးစြဲတတ္ျပီး။ သူမ ရသည့္၀င္ေငြ အကုန္လံုးကို သူမ မိသားစုထံသို႔ ပို႔ေစခဲ့သည္။ သူမက တစ္၀က္ပို႔ျပီး တစ္၀က္ကို ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ စုေဆာင္းခ်င္သည္ မနည္းေျပာရေလသည္။<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုကိုက သူမ မိသားစုကို သူ႔မိသားစုအရင္းလို သေဘာထား ၾကည္ျဖဴေလေတာ့ အားကိုးလိုစိတ္တို႔ျဖင့္ အခ်စ္ပိုရသည္။<br />လက္ထပ္ျပီး သံုးလေက်ာ္မွာမွ သူမ မိသားစု ရွိရာသို႔ျပန္ကာ မိဘေတြကို ကန္ေတာ့ျဖစ္ၾကသည္။ အက်ဥ္းရံုးေလး မဂၤလာဆြမ္း ေကြ်းျဖစ္ၾကသည္။<br />ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔က...........<br /><i>“ယူျပီးၾကမွေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”</i> ဆိုသည့္ အမူအယာေတြ ရွိေနၾကေသာ္လည္း သူမ အလုပ္ရွိရာသို႔ ျပန္လာေတာ့ ေမေမ့ဆီက <i>“ေကာင္ေလး မဆိုးပါဘူး”</i> ဟူသည့္ စကားသံေတြ ၾကားလာရျပီ။ ကိုကို အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္တိုင္း သူမ မိသားစု အိမ္မွာ သြားေနေတာ့ သားအရင္းလိုပင္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႕ကလဲ ခ်စ္ခင္ အားကိုးေနၾကျပီ။ လိမၼာယဥ္ေက်းေသာ၊ ရိုးသား ၾကိဳးစားေသာ သားမက္ အလိမၼာေလး အျဖစ္ ကိုကို႔ကို လက္ခံခဲ့ၾကျပီ။ ေဖေဖကေတာင္ <i>“လိမၼာတဲ့ ငါ့သမီး လင္ေကာင္းေတာ့ ရျပီ၊ သားေကာင္းရဖို႔ပဲ လိုေတာ့တယ္”</i> ဟု စေနေသး၏။<br />ေဖေဖ့စာကို အေၾကာင္းျပျပီး ကိုကိုနွင့္ သူမတို႔ ေသခ်ာေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကေသးသည္။<br />သူမ ကိုကိုရွိရာ ဘန္ေကာက္သို႔ လိုက္ျပီး အလုပ္ရွာရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုကို ဒီမွာ အလုပ္ရွာမလားက စကာ၊<br />သူမ ဒီမွာ ေနထိုင္ခြင့္ သက္တမ္း မတိုးရခင္ PR ေလွ်ာက္ျပီး ကိုကို႔ကိုလည္း Dependent PR ေလွ်ာက္ဖို႔ အလယ္၊<br />ေနာက္ သားသားမီးမီးေလးေတြ ေမြးဖို႔ အဆံုးထိ သူမကသာ တက္ၾကြစြာ ဒိုင္ခံေဆြးေႏြးေနေသာ္လည္း ကိုကိုက တက္တက္ၾကြၾကြ မရွိလွေခ်။<br /><br /><i>“ကိုကိုက ခေလးမခ်စ္ဘူးလား။ မလိုခ်င္ဘူးလား”</i><br /><br />အားမရစြာ သူမကေမးေတာ့ ကိုကိုက မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာ <i>“လိုခ်င္တာေပါ့ နွင္းရယ္”</i> လို႔ ဖြဖြ ေျဖေလသည္။ ထိုေန႔ညက ကိုကို အိပ္မေပ်ာ္ပဲ သက္ျပင္းတစ္ခ်ခ်နွင့္ ျငိမ္သက္ေနခဲ့သည္မွာ တစ္ညလံုး။<br /><b><br /></b><br /><span style="font-size:130%;"><b>အခန္း ၆။</b></span><br /><br />ဒီေန႔က သူမ၏ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ ျဖစ္သလို ကိုကိုနွင့္ သူမတို႔ မဂၤလာသက္တမ္း ေျခာက္လတင္းတင္းျပည့္ေသာေန႔လဲ ျဖစ္သည္။ ဘ၀ေတြ အေျခမက်ခင္ စပ္ၾကားမွာ ခုလို ခြဲခြာလိုက္၊ အတူရွိလိုက္ ေနၾကရေသာေၾကာင့္ထင္သည္။ ကိုကိုႏွင့္ သူမၾကားမွာ စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္စရာ ဘာျပႆနာမွ် မရွိခဲ့။ ေနာက္ျပီး ကိုကိုက သူမကို ဂရုစိုက္၊ အလိုလိုက္လြန္းတာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br />ခရီးသြားေနရသည့္ၾကားက သူမ ေမြးေန႔ႏွင့္ ေျခာက္လျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔အတြက္ ကိုကို.. သူမဆီ အေရာက္ ျပန္လာခဲ့သည္။ ေဟာ္တယ္တစ္ခုမွာ ကိုကို ၾကိဳတင္ စီစဥ္ထားသည့္ ညစာကို သြားစားခဲ့ၾကသည့္အခ်ိန္က ခံစားရေသာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ေပ်ာ္ရႊင္မႈတို႔သည္ ခုခ်ိန္ထိ သူမ၏ ေသြးေၾကာေတြထဲ လိပ္ျပာေလးေတြလို ပ်ံ၀ဲေနဆဲ။ ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္သလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တတ္တဲ့.... ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကိုကိုလဲ။<br />ကုတင္ေပၚမွာဒူးကို ေကြးညႊတ္ကာ ထိုင္ျပီး ဒူးေခါင္းေပၚမွာ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ပိုက္လ်က္ ထိုလက္မ်ားေပၚ ေမးတင္ကာ ကိုကို ေရခ်ိဳးခန္းက ျပန္ထြက္အလာကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။<br />ဒီညမွာ ကိုကို <i>“ရင္ခုန္ဖို႔ေကာင္းတယ္”</i> ေျပာဖူးသည့္ အျပာႏုေရာင္ ပိုးသား ည၀တ္အကၤ်ီေလး ၀တ္ထားသည္။ ကိုကို အသည္းတယားယား နမ္းေမႊးလာေစခ်င္ေသာေၾကာင့္လည္း ပါ ပါသည္။ ရင္ထဲမွာလဲ မဂၤလာဦး ညကလို ရင္ဖိုေနမိကာ ကိုယ့္ဘာသာ သေဘာတက် ျပံဳးေနမိျပန္သည္။<br />ေရခ်ိဳးျပီးစ ရွင္းသန္႔လတ္ဆတ္ေသာ ကိုကို႔ ကုိယ္ခႏၶာကို ျမတ္ႏိုးမက္ေမာစြာ ေငးၾကည့္ေနရသည္ကပင္ ရင္ကို ပိုခုန္ေစ၏။<br />သူမ တိတ္တဆိတ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း ကိုကို႔ အနမ္းမ်ားက ေရာက္လာေတာ့ ေက်နပ္ေနရင္းက ၾကိဳတင္စိတ္ကူးယဥ္မထားပါပဲ ေျပာမိသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို၊ နွင္း ဟိုဟာလာထားတာ ႏွစ္ရက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါေလာက္ေတာ့ အစြပ္ေတြ မသံုးပဲ ေနၾကရေအာင္ေနာ္။ လင္မယား ျဖစ္ေနတာလဲ ၾကာေနျပီပဲ”</span><br /><br />သူမစကားေၾကာင့္ ကိုကို႔ ကိုယ္က ဆတ္ခနဲ တစ္ခ်က္တုန္သြားသလို ၾကြက္သားေတြလည္း ေတာင့္တင္းသြားေလသလား။ ကိုကို႔ အနမ္းတို႔က ရပ္သြားသည္။ ကိုကိုက ရာသီမလာခင္ ရွစ္ရက္ နဲ႔ လာျပီး ရွစ္ရက္ အၾကားမွာဆို ကိုယ္၀န္မရတတ္ဘူး ေျပာထားဖူးတာ ဘာေၾကာင့္ သူမေခါင္းထဲ ခ်က္ခ်င္း ၀င္လာရသည္လဲ။ သူမ အသံကို သူမဘာသာ ျပန္ၾကားရင္း ကလည္း ဘာေၾကာင့္ကိုကို႔ကို ဒီလိုေျပာမိမွန္း မသိေအာင္ ရွက္ရံြ႔႕သြားရသည္။ ငါ ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာမိတာပါလိမ့္..။ ရွက္ေနာင္တတို႔ျဖင့္ သူမ ကိုကို႔ ရင္ခြင္ထဲမွ လူးလဲကာ ထထိုင္မိေတာ့ တဒဂၤေတာင့္တင္းသြားေသာ ကိုကို႔ ကုိယ္ခႏၶာသည္ သက္ျပင္းတစ္ခုနွင့္အတူ ေျပေလ်ာက်ကာ ျငိမ္သက္ေတြေ၀လို႔ေန၏။<br />ဆံပင္ေတြကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ထိုးဖြကာ မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးႏွစ္ဘက္ျဖင့္ အုပ္ထားသည့္ ကိုကို႔ကိုၾကည့္ရင္း သူမ ေျပာမိတာ မွားျပီလား စိုးရိမ္လာသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို၊ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ။ နွင္း ..လဲ ... ဘာ..လို႔ .. ဒီလို ေျပာမိမွန္းမသိဘူး”</span><br /><br />သူမ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ႏွင့္ စကားေတြကို ေတာ္ေတာ္ အားယူျပီး ေျပာရသည္။ ကိုကိုက သူမေဘးမွာ ထထိုင္လိုက္ရင္း တစ္ခုခုကို အေသအခ်ာ စဥ္းစားေန၏။ ကိုကို ဘာကို တုန္လႈပ္ေနတာလဲ။ သူမစကားက ကိုကို႔ကို ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ေျခာက္ျခားေစတာလဲ။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ႏွင္းကို ကိုကို ေျပာျပစရာေတြရွိတယ္။ ေျပာလိုက္ရင္လဲ နွင္း ကိုကို႔ကို မုန္းသြားမွာေၾကာက္တယ္”</span><br /><br />အနည္းငယ္ အဖ်ားခတ္ တုန္ခါေနေသာ ကိုကို႔ေလသံေၾကာင့္ သူမ စိုးရိမ္လာသည္။<br />ျမတ္စြာဘုရား။ ကိုကိုမ်ား ေနာက္တပ္ ခ်စ္ရမဲ့သူတစ္ေယာက္ ေတြ႔ေနျပီလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုကို႔မွာ အရင္က မိန္းမရွိခဲ့ဖူးသလား။ ကိုကို႔အေပၚ သံသယျမဴမႈန္တစ္စက္ပင္ တစ္ခါမွ် မတင္ဖူးေသာ သူမသည္ ထို အေတြးႏွင့္ပင္ ႏွလံုးခုန္သံ ရပ္မတတ္ ေျခာက္ျခားလာရေတာ့သည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို ခ်စ္တဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ အသစ္ေတြ႕လို႔လား။ ကိုကို ႏွင္းကို မခ်စ္ေတာ့လို႔လား”</span><br /><br />သူမ မငိုမိေအာင္ အားတင္းထားရင္းက ေမးလိုက္မိသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ႏွင္းရယ္၊ ကိုကို႔ ဘ၀မွာ ႏွင္းတစ္ေယာက္တည္းသာ အခ်စ္ဦး၊ အခ်စ္ဆံုးပါ။ နွင္းကလြဲျပီ ကိုကို ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ မခ်စ္ႏိုင္ပါဘူး။ နွင္းကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့လြန္းလို႔သာ... ကိုကိုေလ... ကိုကို ႏွင္းကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ အဆံုးရံႈး မခံႏိုင္ဘူး”</span><br /><br />သူမကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ေထြးကာ သူမ၏ ဆံႏြယ္ေတြထဲ မ်က္နွာကို အပ္ထားရင္း နား နား ကပ္ကာ ကိုကို ေျပာေတာ့ ခုဏေလးတင္က စိုးရိမ္စိတ္မ်ားက ေျပေပ်ာက္သြားရသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကိုက ႏွင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ ႏွင္းကလဲ ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ေလ။ ခုလဲ ကိုကိုက ႏွင္းကို ပိုင္ေနျပီပဲေလ။ ဘာလို႔ ႏွင္းကို ကိုကို ဆံုးရံႈးရမွာလဲ”</span><br /><br />ကိုကို႔ မ်က္နွာကို သူမ မ်က္ႏွာေရွ႔ တည့္တည့္ ဆြဲယူကာ ကိုကို႔ မ်က္လံုးေတြထဲ တည့္တည့္ၾကည့္ရင္း သူမက ေျပာေတာ့့ ကိုကို႔ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမႈႏွင့္အတူ နာက်င္၀မ္းနည္းရိပ္ေတြကို ေတြ႕ေနရသည့္အခါ ကိုကို႔ကို သနားလာသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကိုသာ သစၥာရွိပါေစ။ ဘာအခက္အခဲေတြပဲ ရင္ဆိုင္ရ ရ၊ ကိုကို႔ေဘးမွာ နွင္းတစ္သက္လံုး ရွိေနမယ္။ စိတ္ခ်ေနာ္”</span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“တကယ္ေျပာတာေနာ္ နွင္း”</span><br /><br />သူမက ကိုကို႔ နဖူးကို တစ္ခ်က္နမ္းရိႈက္ရင္း အျပံဳးႏွင့္ ေခါင္းညိတ္ျပေတာ့ ကိုကိုက စိတ္သက္သာရာ ရသြားဟန္ရွိသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“တကယ္လို႔ ကိုကို႔မွာ ကုလို႔ မရတဲ့ ေရာဂါတစ္ခုခု ရွိေနခဲ့မယ္ ဆိုပါေတာ့။ ကိုကို ေသသည္အထိ နွင္းက မခြဲပဲ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူ ရွိႏိုင္လား”</span> <span style="FONT-STYLE: italic"></span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဟယ္၊ ကိုကိုကလဲ။ နိမိတ္မရွိနမာမရွိ။ ေသစကား မေျပာပါနဲ႔။ ကိုကိုက က်န္းက်န္မာမာၾကီးကို။ ႏွင္းကေတာင္ ကိုကို႔ထက္ ခ်ဴခ်ာေသးတယ္ေလ။ ကိုကိုကပဲ ႏွင္းကို ျပဳစုေနရတာ။ ကိုကိုေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ နွင္းက လည္း ျပဳစုမွာေပါ့လို႔....”</span> <span style="FONT-STYLE: italic"></span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို႔မွာ ေရာဂါတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီေရာဂါက ကိုကို ဂရုစိုက္ျပီးေနရင္ ေနာက္ ဆယ္ႏွစ္ထိ အနည္းဆံုး ေနႏိုင္တယ္။ ေရာဂါ မဆိုးပဲ တစ္သက္လံုးလဲ အသက္ရွင္ ေနသြားခ်င္ ေနလို႔ရမယ္။ ဒါေပမဲ့ မေသခ်ာဘူး။ နွင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔၊ ကိုကို မေသခင္ေလးမွာ ႏွင္းနဲ႔ မခြဲပဲ အတူတူ ေနခ်င္လို႔ ဒီလို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လက္ထပ္ယူခဲ့တာ။ ကိုကို ႏွင္းကို အဆံုးရံႈး မခံႏိုင္ဘူး”</span><br /><br />ကိုကိုက သူ႔မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ပစ္ကာ သူမရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းမွီလာေတာ့ ကိုကို႔ကို စေနာက္ခ်င္လာသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဘာလဲ ကိုကို႔မွာ နွလံုးေရာဂါ ရွိတာလား။ မယံုပါဘူး။ ကင္ဆာေရာဂါသည္လဲ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုကိုက ဒိေလာက္ေတာင္ စိုျပည္ေခ်ာလွေနတာမ်ား။ နွင္းကို စခ်င္လို႔၊ အခ်စ္စမ္းခ်င္လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာမလား”</span><br /><br />ကိုကို႔ ဆံပင္ေတြကို ဖြပစ္ရင္း သူမက ရယ္ဟဟ ေျပာေတာ့ ကိုကိုက သူမရင္ခြင္ထဲမွ ထြက္ကာ သူမ၏ မ်က္ႏွာကို လက္နွစ္ဘက္နွင့္ အုပ္မိုးကိုင္ျပီး ေစ့ေစ့ၾကည့္လ်က္...............<br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို ေနာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အတည္ေျပာေနတာ။ နွင္းသာ ကိုကို႔ကို မုန္းျပီး ထားသြားရင္ ကိုကို ေသမွာ။ ကိုကို ေျပာလဲ ေျပာခ်င္တယ္။ ေျပာလဲ မထြက္ဘူး။ ႏွင္း မုန္းသြားမွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္”</span> ဟု ေျပာလာေတာ့ သူမက ရယ္ပစ္လိုက္မိသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဘာလဲ၊ ကိုကို႔မွာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ၇ွိေနလို႔လား”</span><br /><br />သူမ၏ မ်က္နွာကို အုပ္မိုးကိုင္ထားေသာ ကိုကို႔လက္မ်ားက ရုတ္ခ်ည္း ေအးစက္သြားၾက၏။ ျပီးေနာက္ မ်က္လံုးေတြကို တင္းတင္းဖိမွိတ္ကာ သက္ပ်င္းကို ခပ္မွ်င္းမွ်င္းခ်ျပီး <span style="FONT-STYLE: italic">........<br /></span><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဟုတ္တယ္၊ ကိုကိုက အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေပါ့စတစ္....”</span> ဟု အံၾကိတ္ကာ ေျဖေလသည္။<br />သူမ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေစာေစာေလးကတင္ ျမဴးထူးစြာ ပ်ံသန္းေနေသာ လိပ္ျပာကေလးမ်ားအားလံုး ၀ိညာဥ္ ခ်ဳပ္သြားၾကသည္လား။ တစ္ေလာကလံုးက ေမွာင္မိုက္တိတ္ဆိတ္ကာ ေသဆံုးသြားေလသလား။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဟင့္အင္း...၊ ကိုကို ႏွင္းကို စေနတာမလား။ အဲဒီေရာဂါ ကိုကို႔မွာ တကယ္ မရွိဘူးမဟုတ္လား”</span><br /><br />သူမ မယံုႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မယံုဘူး။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ႏွင္း မယံုဘူး ကိုကို။ ႏွင္းကို ခ်စ္ရင္ ကိုကို... မဟုတ္ဘူး... လို႔ ေျဖေပးပါ။ ႏွင္းကို ရူးေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔”</span><br /><br />ကိုကို႔ပခံုးကို ကိုင္လႈပ္ကာ ေျပာရင္း မ်က္ရည္မ်ားက ေတြကနည္း က်လာသည္။<br />သူမ မ်က္ရည္မ်ားကို ကိုကိုက နာနာက်င္က်င္ ၾကည့္ေနရင္းက ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ခ်ကာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ရွိေန၏။ ကိုကိုသည္လည္း မ်က္ရည္ေတြ က်ေနပါလား။ ကိုကို ငိုေနတာလား။ ကိုကို စေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုကို႔ကို ၾကည့္ရင္း ကိုကို တကယ္ေျပာေနတာ သူမ လက္ခံလာရျပီ။ သို႔ေသာ္ သူမ ဒီ အမွန္တရားကို လက္ခံႏိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါ။<br />သူမ၏ အစာအိမ္ထဲက စူးက်င္စြာ နာလာျပီး ထိုနာက်င္မႈေတြက ရင္ေခါင္းမွ တဆင့္ ပ်ိဳ႕တက္လာခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကို ကုတ္ျခစ္ထုရိုက္ပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း လႈပ္ရွားႏိုင္ဖို႔ ခြန္အားေတြ ဘာမက်န္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ လူက အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ခ်င္လာသည္။ ၀ုန္းခနဲ သူမ ထရပ္ျပီး ေရခ်ိဳးခန္းကို ေျပး၀င္ေတာ့ ကိုကိုက ယိုင္လဲမလို ခ်ိနဲ႔ေနေသာ သူမ ခႏၶာကိုယ္ကို စိုးရိမ္စြာ ထိန္းမတ္ေပး၏။<br />ကိုကို႔ကို သူမ တြန္းဖယ္ပစ္လိုက္ရင္း ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကို ေသာ့ခတ္လိုက္သည္။ ပ်ိဳ႕တက္လာေသာ ေ၀ဒနာတို႔ကို မခံမရပ္ႏိုင္သည့္အဆံုး သူမ အန္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ပူေလာင္နာက်င္လာရာကေန ေၾကာက္ရံႊ႕မႈ ႏွင့္ နာက်ည္းစိတ္တို႔က သူမစိတ္ကိုသာမက ခႏၶာကိုယ္မွ ရွိသမွ် ေမႊးညွင္းေပါက္ေတြအထိ ပ်႕ံႏွံ႔ စိမ့္၀င္လာၾကသည္။<br /><br />ကိုကို ရက္စက္တယ္..............<br />ကိုကို႔မွာ ဒီေရာဂါရွိရက္နဲ႔ နွင္းကို ဘာေၾကာင့္ လက္ထပ္ယူခဲ့သလဲ.....။<br />သူမဘ၀တစ္ခုလံုး ေမွ်ာ္လင့္ထားသမွ် အရာရာ ျပိဳလဲသြားသလို......<br />ေအာ္ဟစ္ကာ ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုခ် ပစ္လို္က္ခ်င္ေသာ္လည္း အသံတို႔က လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ ကြယ္ေပ်ာက္ကာ လူတစ္ကိုယ္လံုး သိမ့္သိမ့္ တုန္ခါေနေတာ့သည္။<br />သူမ၏ ေသြးေက်ာမွ်င္မ်ား၊ သူမ၏ အေရျပားမ်ားက ေျခာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာက်င္ စပ္ဖ်င္းလို႔ေနသည္။<br />ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာေအာင္ ငိုေကြ်းေနမိသည္လဲ မသိေတာ့။ ေခါင္းတစ္ခုလံုးလည္း ခ်ာခ်ာလည္ကာ မူးေ၀ ကိုက္ခဲလို႔ေနျပီ။<br />“ကိုကို”.... စိတ္ေတြက ကိုကို႔ ဆီေရာက္သြားေတာ့ နာက်ည္းခ်င္လာသည္။ တကယ္ဆို ကိုကို သူမကို မယူခင္ကတည္းက ဖြင့္မေျပာသင့္ခဲ့ဘူးလား။<br />ဖြင့္ေျပာခဲ့လွ်င္ေရာ...........၊<br />သူမ ကိုကို႔ကို လက္ထပ္ႏိုင္ပါ့မည္လား။ သူမ မေသခ်ာပါ.....။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ခ်စ္ခ်စ္၊ ကိုကို႔ကို လက္ထပ္ဖို႔ေတာ့ သူမ ေတြေ၀မိမွာပဲ။ အစကတည္းက ဖြင္ေျပာခဲ့လွ်င္ေတာ့ သူမမွာ ေရြးျခယ္ပိုင္ခြင့္ ရွိေသးသည္။ ခုေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။<br />အားလံုး............... လြန္ခဲ့ျပီ...........။<br />ဘုရားေရ...။ သူမ... သူမေရာ ဒီေရာဂါ ကူးစက္ေနျပီလား။<br />ဘာလို႔ ခုမွ ဒါကိုေတြးမိရတာပါလိမ့္....။<br />ေၾကာက္စိတ္ေတြက တစ္ကိုယ္လံုးအႏွံ႔ စီးေမ်ာလ်က္ နာက်င္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ေနၾကသည္။ အားငယ္စိတ္ေတြ ျပည့္နွက္လာခ်ိန္မွာ သူမလက္ကို ကိုကို ဆုပ္ကိုင္ေႏြးေထြးေပးလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ။ ကိုကို႔ကို အားကိုးတၾကီး တမိရင္းက ဒီေရာဂါ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကိုကို႔ေၾကာင့္ ဆိုကာ မုန္းတီးခ်င္လာျပန္သည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ငါ ကိုကို႔ ကို မုန္းသြားခဲ့ျပီလား” </span><br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာကိုမွ သူမ ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးပါ..။<br />သူမ ငိုေန၍ ဒီ ျပႆနာက ျပီးသြားမွာ မဟုတ္တာ သေဘာေပါက္လာသည္။<br />ေရခ်ိဳးခန္းနံရံကို မွီထိုင္ေနရာက မနည္း အားယူကာထရင္း လူက ယိုင္ညႊတ္က်ခ်င္ေနေသးသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကို တစ္ခ်က္ တင္းတင္း ဖိကိုက္မိရင္း ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကို ဖြင့္ေတာ့ ကိုကိုက ေရခ်ိဳးခန္း၀မွာ ဒူးေထာက္လ်က္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ကာ ထိုင္ေန၏။ ကိုကို႔ကို ေဖးထူမ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သူမ ခြန္အားမရွိေတာ့။ ဒီအတိုင္း ေက်ာ္ျဖတ္သြားဖို႔ ျပင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုကိုက သူမ၏ ေျခသလံုးေတြကို မေရႊ႕ႏိုင္ေအာင္ ဖက္ထားကာ ေတာင္းပန္လာ၏။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို နွင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔ပါ။ ကိုကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ရင္ နွင္း ကိုကို႔ကို ထားသြားမွာ ေၾကာက္လို႔၊ ကိုကို ႏွင္းကို အဆံုးရံႈး မခံႏိုင္လို႔ ႏွင္းကို အရ ယူခဲ့မိတာပါ။ ကိုကို မွားခဲ့ပါတယ္”</span><br /><br />သူမ ေျခသလံုးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ကာ ငိုရိႈက္ရင္း ေျပာေနေတာ့ သူမ၏ နာက်ည္းစိတ္တို႔က ေလွ်ာက်သြားျပန္သည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကိုက ႏွင္းကို ခ်စ္လို႔ ခုလို နွင္းဘ၀ကို ဆြဲနွစ္ခဲ့တာတဲ့လား..........”</span><br /><br />အဲဒီလို နာနာက်ည္းက်ည္း ေျပာပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း ဒါဟာ ဘာ အက်ိဳးမွ ျပဳမည့္ စကားလံုးေတြ မဟုတ္ေတာ့ လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ ထို အသံေတြက နာက်င္စြာ ေပ်ာက္ရွသြားၾကသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကဲ... ကိုကို။ ထ..။ နွင္းတို႔ ဒီလို ငိုေနလို႔ ဒီျပႆနာက ျပီးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေရွ႕ဆက္ ဘာလုပ္ရမလဲ တိုင္ပင္ၾကမယ္”</span><br /><br />သူမအသံက သူမကိုယ္တိုင္ပင္ အံ့ဩယူရေလာက္ေအာင္ ျငိမ္သက္ ေအးစက္ေနခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကို ဆြဲထူမရင္း ကုတင္ဘက္ဆီ ျပန္ေလွ်ာက္လာကာ ႏွစ္ေယာက္ အတူ ယွဥ္လ်က္သား ထိုင္လိုက္သည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို ဘာကို ဘယ္လို စေျပာရမလဲ”</span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ဘာေၾကာင့္ ဒီေရာဂါ ကိုကို႔မွာ ရွိရတာလဲ”</span><br /><br />ေမးျပီးမွ သိေတာ့ေရာ သူမအတြက္ ဘာမ်ား အက်ိဳးရွိမွာလဲ ဘာသာ ေတြးေနမိသည္။ ကိုကို ရႈပ္ေပြခဲ့လို႔ ဆိုရင္လည္း........ သူမ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါ့မည္လဲေလ။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို ဘာမွ မရႈပ္ မေပြခဲ့ပါဘူး နွင္း။ ကိုကို ေျပာတာ ယံုပါ။ ကိုကို ထင္တာ အေၾကာင္း တစ္ခုထဲပဲ ရွိတယ္။ အဲတာကေတာ့ ကိုကို နယ္မွာ အၾကီးအက်ယ္ ဖ်ားျပီး ေဆးရံုတက္ရေတာ့ ေသြးသြင္းရတယ္။ အဲဒီေသြးကေန ကူးတယ္လို႔ပဲ ကိုကို ယံုတယ္။ ကိုကို႔ ဘ၀မွာ ဒီတစ္ခုပဲ ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ခဲ့တာ” ......</span> <span style="FONT-STYLE: italic"></span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ေနာက္ ကိုကို စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အားလံုး စီစဥ္ျပီး ေက်ာင္းလဲ ရျပီးျပီ။ သြားမယ္ ဆို ေဆး စစ္ေတာ့မွ ေဆးစစ္ခ်က္က မေအာင္ဘူး။ ဘာအရႈပ္အရွင္းမွ မရွိပဲ ကင္းကင္းေနခဲ့၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထား ေလးစားခဲ့တဲ့ ကို္ယ့္မွာ ဒီေရာဂါၾကီး ရွိေနခဲ့တာ ဘယ္လိုမွ ကိုကို မယံုႏုိင္ခဲ့ဘူး”</span><br /><br />ကံၾကမၼာကို နာက်ည္းရိပ္သန္းေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားနွင့္ ယူက်ံဳးမရစြာ ကိုကို ေျပာေနတာ ျမင္ရေတာ့ ကိုကို႔စကားေတြကို သူမ အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ခ်င္လာသည္.........။<br />ထိုေန႔ရက္မ်ားကို ကိုကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါလိမ့္......။<br />ကိုကို႔လက္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ေႏြးေထြးေစခ်င္ေသာ္လည္း သူမ မလႈပ္မယွက္သာ ထိုင္ေနမိ၏။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို႔မွာ ေရာဂါရွိရက္နဲ႔ ႏွင္းကို ဘာလို႔ လက္ထပ္ခဲ့တာလဲ”</span><br /><br />သူမေလသံမွာ နာက်ည္းရိပ္ေတြ ေပ်ာ္၀င္ေနတာ ဖုန္းကြယ္ထားႏိုင္ဖို႔ မၾကိဳးစားေတာ့ပါ။<br />ကိုကိုက ဘာမွ် ျပန္မေျဖေတာ့ပဲ ေတာင္းပန္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ သက္ျပင္းရိႈက္လ်က္ သူမကို ၾကည့္သည္။ ကိုကိုေျဖလ်င္လည္း ေစာေစာက စကားလံုးမ်ားသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထားေတာ့.......။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ခု နွင္းမွာ ကိုကို႔ဆီက ေရာဂါပိုး ကူးစက္ႏိုင္မယ္လို႔ ကိုကို မေတြးခဲ့ဘူးလား”</span><br /><br />နာက်ည္းတုန္လႈပ္ေနစိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျငိမ္သက္သြားၾကကာ ဒီေလာက္အထိ ေသြးေအးေအးနွင့္ ျပန္ေမးေနႏိုင္တာကို သူမ ဘာသာ အံ့ဩေနမိသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကိုက ႏွင္းကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္မလား ႏွင္းရဲ႕။ ကိုကို အမ်ားၾကီး ဂရုစိုက္ခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ျပီး ကိုကို ကြန္ဒံုးလဲ အျမဲ သံုးခဲ့တယ္။ နွင္း ဓမၼတာ လာေနခ်ိန္ေတြမွာလဲ ဒီကိစၥေတြ ေရွာင္ခဲ့တယ္ေလ”</span><br /><br />ဒါေတြအားလံုးကို သူမက ကိုယ္၀န္မရေအာင္ ကာကြယ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္မွတ္ထားခဲ့မိတာ ကိုကို႔ကို မေျပာျပမိေတာ့ပါ။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို အမွန္အတိုင္းေျဖေပးပါ......။ အခု ႏွင္းမွာ ေရာဂါ မရွိဘူး၊ မကူးႏိုင္ဘူး ဆိုတာ တစ္ရာ ရာခိုင္နႈန္း ကိုကို အာမခံႏိုင္လား”</span><br /><br />ကိုကိုက အေျဖလဲမေပး၊ သူမ၏ မ်က္၀န္းေတြကိုလဲ ရင္မဆိုင္ရဲစြာ မ်က္ႏွာလႊဲထားေတာ့ ေဒါသ စိတ္ေတြက ရုနး္ၾကြခ်င္လာသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို...... အမွန္အတိုင္းေျဖပါ။ ကိုကို အာမ မခံႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား”</span><br /><br />ကိုကို႔ မ်က္လံုးေတြကို သူမ တည့္တည့္ ျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကိုကို႔ မ်က္ႏွာကို သူမဘက္ ဆြဲလွည့္ရင္း ထပ္ေမးေတာ့...<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ရာႏႈန္းျပည့္ေတာ့ အာမ မခံႏိုင္ဘူးေပါ့ နွင္းရယ္။ ကူးစက္ဖို႔က ရာခိုင္ႏႈန္း နဲနဲေလးပဲ ရွိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲတာကလဲ ...... အင္မတန္ ...ကံဆိုးမွပါ....”</span><br /><br />ဒါဆို ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္နႈန္းက ကံေကာင္းျပီး၊ ဘယ္နွစ္ရာခိုင္နႈန္းက ကံဆိုးတာလဲ။<br />အဲဒီ ကံဆိုးတဲ့ အျခမ္းမွာ သူမ မပါဘူးလို႔ ကိုကို အာမခံႏိုင္လား။<br />တစ္ကယ္လို႔ ဒီေရာဂါ သူမ မွာ ရွိေနခဲ့ျပီ ဆိုရင္ေကာ......။<br />သူမ အလုပ္က ထြက္ကာ ျပည္ေတာ္ ျပန္ရေတာ့မည္....။ ဒါမွ မဟုတ္ သူမေဘးမွာ ကိုကိုရွိေနလိမ့္မည္...။<br />ဒါေပမဲ့ သူမကို မွီခိုအားထားေနရေသာ သူမ၏ မိသားစု.... ညီမေလးေတြ ေက်ာင္းစားရိတ္..................<br />ဟားးးးးးး......... ဆက္ေမးဖို႔ရာပင္ အားမရွိေတာ့ေအာင္ သူမ ခံႏိုင္ရည္အားေတြ ပ်က္သုဥ္းသြားခဲ့ျပီ....။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ႏွင္းရယ္။ ကိုကို႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ နွင္းတကယ္လို႕ တစ္ခုခု ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ နွင္းကို ကိုကို တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ”</span><br /><br />ကိုကိုက CD4 Count ဆိုတာေတြ၊ ART ဆိုတဲ့ ေဆးေတြ အေၾကာင္း ဆက္ေျပာေနေသးေသာ္လည္း သူမ ေသခ်ာမွတ္မိထားတာ တစ္ခုကေတာ့ ကိုကိုဟာ ကံေကာင္းရင္၊ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ရင္ ေနာက္ဆယ္နွစ္ထိ က်န္းက်န္းမာမာ၊ ေရာဂါ မျဖစ္ပဲ ေနႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတာပါပဲ။<br />နားေထာင္ရင္း ေခါင္းေတြ မူးေ၀လာျပီး တရွည္တလ်ား ရွင္းျပေနေသာ ကိုကို႔ စကားသံေတြကို သူမထပ္မၾကားႏိုင္ေတာ့။ သူမ၏ အနာဂါတ္ေတြက မႈန္၀ါးကာ ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ဖို႔ ခက္ခဲေတာ့မည္ဆိုတာ ေတြးေတာ ၀မ္းနည္းေနရင္း တစ္ညလံုး ေက်ာခိုင္းကာ အသံတိတ္ ငိုေၾကြးေနမိေတာ့သည္။ ကိုကိုလည္း တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္တာ သူမ သိပါသည္။<br />ကိုကိုေရာ သူမလို တိတ္တဆိတ္ ငိုေၾကြးေနေလသလား....။<br />သူမတို႔ အခန္းေလးကျဖင့္ မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ တိတ္ဆိတ္ ေအးစက္သြားခဲ့ျပီ...။<br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><b>အခန္း ၇။</b></span><br /><br />ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ကိုကိုက ထံုးစံအတိုင္း သူမကို ခ်စ္ခင္ယုယျမဲ။ ယခင္ထက္ပင္ ပိုလို႔ ဂရုစိုက္ကာ သူမမ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲကို ဂရုစိုက္ ေစာင္ၾကည့္ေနေသးသည္။ သူမ ယခင္လို ရႊင္ရႊင္ျပျပ မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ကိုကိုကလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနဟန္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ မတတ္ႏိုင္ပါ။ သူမ စိတ္ေတြက ရႈပ္ေထြးေနေသးသည္။ ကိုကို႔ကိုလဲ မေက်နပ္ႏိုင္ေသး။<br />ကိုကို ေရာဂါျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းကလည္း တကယ္ အစစ္အမွန္ ဟုတ္မဟုတ္ ကိုကိုမွ သိႏိုင္မွာပဲ။ ဒါကို ေတြးမိေတာ့ ကိုကို႔ကို သူမ ပို စိတ္နာခ်င္သည္.....။<br />သို႔ေသာ္ သူမ ယံုၾကည္သည္ျဖစ္ေစ၊ မယံုၾကည္သည္ျဖစ္ေစ။ ဒါက သူမ ေျပာင္းလဲလို႔ ရသည့္အရာမဟုတ္၊ တတ္ႏိုင္သည့္ အရာမဟုတ္....။ ေရွ႕ဆက္ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရမလဲ ဆိုတာကသာ သူမ တတ္ႏိုင္သည့္ အရာ....။<br />သူမကို ကိုကို နမ္းေမႊးလာတိုင္း အရင္လို ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားမႈအစား စိုးရြံ႕စိတ္ေတြႏွင့္ သူမႏႈတ္ခမ္းေတြတင္မက တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားတတ္သည္။<br />အနမ္းမ်ားကို ရုပ္သိမ္းျပီး သက္ပ်င္းတစ္ခ်က္ ခ်ကာ ကိုကို ငိုင္ေတြေနလွ်င္ေတာ့ သူမ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရျပန္သည္....။<br />သူမကလည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈတို႔ေၾကာင့္ မစားမေသာက္ႏိုင္၊ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္သလို ကိုကိုလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းသာ ျဖစ္၏။<br />ေနာက္ေတာ့...... သူမတို႕ႏွစ္ဦးၾကားက ေအးစက္ေနမႈကို ကိုကို သည္းမခံႏိုင္ေတာ့၍ ထင္သည္။ အလုပ္အေၾကာင္းျပကာ ခြင့္ရက္ မကုန္ခင္မွာပဲ ခရီးထြက္သြားေလသည္။<br />ကိုကို မရွိေတာ့မွ သူမသည္ တစ္ေယာက္တည္း ခံႏိုင္ရည္အား မဲ့လာေလေတာ့သည္။ ကိုကိုက “<span style="FONT-STYLE: italic">ဘာမွ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔။ ႏွင္းဘာမွ မျဖစ္ေစရပါဘူး......”</span> ဟု ဘယ္ေလာက္ေျပာခဲ့၊ ေျပာခဲ့ သူမစိတ္ေတြ လံုျခံဳမႈ မရခဲ့ပါ။<br />သူမႏွင့္ ကိုကို႔ ဘ၀အတြက္ နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္က က်ိန္စာတိုက္ခဲ့ျပီ.....။<br />သူမသည္ ထို ကိ်န္စာကို အိပ္မက္တစ္ခုသာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္သည္...။<br />ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ႏိုးထလာတဲ့အခါ ဒါေတြဟာ အိပ္မက္ဆိုးေတြ အျဖစ္သာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမလား ၊ ဒီက်ိန္စာဆိုးက လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မလား......သူမ ေမွ်ာ္လင့္ေနခ်င္ေသးသည္။<br />အမွန္တရားေတြကို သူမ လက္မခံႏိုင္ေသး.......<br />ေနာက္ျပီး သူမရင္ဆိုင္ရမည့္ အနာဂါတ္ကိုလည္း မေတြးရဲေသးပါ။<br />က်ိန္စာဆိုးအျဖစ္ ေရာက္လာေသာ ဒီေရာဂါသည္ သူမအတြက္ေတာ့ နားမလည္ႏိုင္ေသာ ဘာသာရပ္တစ္ခု ျဖစ္သည္.....။<br />ကိုကို သယ္ထားေသာ ထိုေရာဂါသည္ သူမကို ကူးစက္ေနျပီလား။ မကူးစက္ေသးဘူးလား။ သူမ မသိသလို ကိုကိုလဲ အျပည့္အ၀ အာမ မခံႏိုင္။<br />သူမက ကိုကို႔အေပၚ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ခဲ့သည္ထား....... ဘယ္ေလာက္ လံုျခံဳေအာင္ သူမတို႔ေနခဲ့ ေနခဲ့။ ထိုေရာဂါသည္ သူမကို မကူးစက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ ေလ့လာရေတာ့မည္။<br />အိပ္ေရး ပ်က္၊ အစားပ်က္တာ တစ္ပါတ္ေက်ာ္ေနျပီ ျဖစ္၍ လူက လည္ေခ်ာင္းေတြ နာကာ ကိုယ္ပူခ်င္သလိုလို ရွိေသာေၾကာင့္ ဒီေန႔ သူမေဆးခြင့္ယူထားသည္.....။<br />တစစ္စစ္ကိုက္ေနေသာေခါင္းကို ထူမတ္ထားရင္း ကိုကိုက အင္တာနက္မွာ ရွာဖတ္ ဟု ဆိုကာ စာအုပ္ထဲ ေရးေပးထားခဲ႔ေသာ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္လိပ္စာေလးကို လက္ညိႈးနွင့္ ထိေတြ႔ပြတ္သပ္ေနရင္းက..... ျဗဳန္းဆို ကြန္ပ်ဴတာဆီ သြားကာ အလြတ္ရေနျပီ ျဖစ္ေသာ လိပ္စာကို အျမန္ ရိုက္ထည့္လိုက္သည္။<br />လာမဲ့ေဘး ေျပးေတြ႕တာပဲ ေကာင္းတယ္..။<br />ျဖစ္လာသမွ် သူမ ၾကိဳးစားရင္ဆိုင္ရမည္ေလ....။<br /><span style="font-size:small;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size:100%;"><b>အခန္း ၈။</b></span><br /><span style="font-size:large;"><i><b><br /></b></i></span><br /><span style="font-size:large;"><i><b><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/">http://health.ngoinmyanmar.org/</a></b></i></span><br /><br />က်လာေသာ စာမ်က္နွာေတြထဲက HIV / AIDS ဆိုတဲ့ စာစုေတြဆီ ကလစ္ေခါက္ဖို႔ လက္ကို ေရႊ႕ရင္းက သူမ ေတြေ၀ေနမိသည္...။<br />ဒါေတြ သိေတာ့ သူမ ဘာလုပ္ရမွာလဲ.....<br />ကိုကို ေျပာသမွ် ယံုထားလိုက္ျပီး သူမ ဘာအႏၱရယ္မွ မရွိဘူး လို႔ စိတ္ထဲ သိထားတာပဲ သူမအတြက္ မေကာင္းဘူးလား....။<br />ဟင့္အင္း........<br />သူမရင္ဆိုင္ရမည့္ ဒီေရာဂါကို ေသခ်ာ နားလည္မွ သူမ ကိုကို႔ကို ကူညီႏိုင္မည္...။<br />ေနာက္ျပီး သူမကိုယ္ သူမလည္း ကာကြယ္ႏိုင္လိမ့္မည္။<br /><blockquote><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/search/label/HIV%2FAIDS">HIV ဆိုသည္မွာ Human Immunodeficiency Virus ကို အတို ေကာက္ ေခၚဆိုတာ ျဖစ္ျပီး AIDS ဆိုသည္ မွာ HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ေၾကာင့္ ျဖစ္ပြား ေသာ ေရာဂါ လကၡဏာ စု (Acquired Immuno-Deficiency Syndrome) ကို ေခၚဆို တာျဖစ္ ပါတယ္.. HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ဟာ Retroviridae အုပ္စု ၀င္ ျဖစ္ျပီး HIV-1 နဲ႔ HIV-2 ဆိုျပီး မ်ဳိးကဲြ ႏွစ္မ်ဳိး ႐ွိပါတယ္.. HIV-1 ဟာ ပိုမို ျပင္းထန္ ကူးစက္ လြယ္ျပီး တစ္ကမာၻ လံုး ပ်ံ႕ႏွံ႔ ကူးစက္ ေနတဲ့ အမ်ဳိး အစား ျဖစ္ပါတယ္.. HIV-2 ကေတာ့ ကူးစက္ မႈႏႈန္း နည္းပါး ျပီး အဓိက အားျဖင့္ အေနာက္ အာဖရိက မွာ အေတြ႔ မ်ားပါတယ္...</a><br /></blockquote></blockquote>ထားေတာ့။ ဒါက ေရာဂါရဲ႕ ရွင္းလင္းခ်က္တစ္ခုမို႔ သူမ အျမန္ဖတ္လိုက္သည္။<br /><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ ခံရ ျပီဆိုလွ်င္ လူ႔ခႏၶာ ကိုယ္တြင္း ခုခံမႈ စနစ္ (Immune System) တြင္႐ွိ CD4 Cell (Helper T Cells) ကို အဓိက ကူးစက္ ဖ်က္ဆီး ပါတယ္.. ပံုမွန္ က်န္းမာေသာ လူတြင္ CD4 Cell အေရ အတြက္ ဟာ ေသြး တစ္ မိုက္ခ႐ို လီတာ မွာ ၁၂၀၀ (1200 cells/μl) ႐ွိပါတယ္.. HIV ဗိုင္းရပ္စ္ က CD4 Cell မ်ားကို နည္းလမ္း (၃) သြယ္ ျဖင့္ တိုက္ခိုက္ ေလ်ာ့နည္း ေစျပီး ခႏၶာကိုယ္ ခုခံမႈ စနစ္ ကို က်ဆင္း ေစပါတယ္.. </a><br /></blockquote><blockquote><b><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV ဗိုင္းရပ္စ္ က CD4 Cell ကို တိုက္႐ိုက္ ကူးစက္ ဖ်က္ဆီး ျခင္း (Direct Viral Killing)</a></b><br /></blockquote><blockquote><b><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ ခံရေသာ CD4 Cell မ်ား၏ သက္တမ္း ကုန္ဆံုး မႈျမန္ လာျခင္း (Increased rates of apoptosis in infected cells)</a></b><br /></blockquote><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><b>HIV ကူးစက္ ခံရေသာ CD4 Cell မ်ားကို CD8 Cell မ်ားက ရန္သူ ပိုးမႊား ထင္မွတ္ ျပီး မွားယြင္း တိုက္ခိုက္ျခင္း (Killing of infected CD4 T Cells by CD8 cytotoxic cells that recognize infected cells)</b> တုိ႔ေၾကာင့္ CD4 Cell မ်ား ေလ်ာ့နည္း က်ဆင္း လာေစ ပါတယ္...</a><br /></blockquote>ဒါက ကိုကို ေျပာျပဖူးတဲ့ CD4 ဆိုတာ။<br />ဒီ Cell ေတြ ေလွ်ာ့မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္သလား........။<br />ကိုကိုကေတာ့ ေဆးရွိတယ္ ေျပာဖူးပါတယ္....။<br />ေနာက္ျပီး က်န္းမာေရးလိုက္စားကာ ဂရုစိုက္ေနမည္ ဆိုပါက မက်ေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္ေၾကာင္းလဲ ေျပာျပဖူးသည္..။<br /><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost">HIV ပိုး၀င္ ေရာက္ျပီး ခ်ိန္မွ HIV antibody စတင္ စစ္ေဆး ေတြ႔႐ွိ ခ်ိန္ထိ ကာလကို Window period ဟု ေခၚပါတယ္.. <b>ဒီကာလ မွာ ဆိုရင္ HIV ကူးစက္ ခံရ မွန္း မသိ ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္ျပီး ထပ္မံ ၍ အျခား သူသို႔ လည္း ကူးစက္ ႏိုင္စြမ္း ႐ွိပါတယ္..</b> ၉၉% ေသာ HIV ကူးစက္ ခံရသူ မ်ားသည္ ကူးစက္ ခံရျပီး ၃ လ အၾကာတြင္ HIV antibody (HIV test) စစ္ေဆး ေတြ႔႐ွိ ႏိုင္ပါတယ္။</span></a><br /></blockquote>သံုးလအတြင္း.......။<br />ဘုရား..... ဘုရား။<br />ကိုကိုနဲ႔ လက္ထပ္ခဲ့တာ ေျခာက္လေက်ာ္ခဲ့ျပီ....။<br />တကယ္လို႔ သူမမွာ ကူးစက္ေနခဲ့ျပီဆိုရင္ ခုခ်ိန္ဆို ေရာဂါ စစ္ေဆးတဲ့အခါ ေတြ႔ေနႏိုင္ျပီေပါ့။<br />ေနာက္လထဲမွာ သူမ ဒီႏိုင္ငံထဲ ေနထိုင္ခြင့္သက္တမ္း တိုးဖို႔ စာ ေရာက္လာေတာ့မည္။<br />ထိုအခါက် သူမ ေသြးစစ္ရေတာ့မည္။<br />ဘုရား.... ကယ္ေတာ္မူပါ..။<br />ကိုက္ေနေသာ ေခါင္းက ပိုျပီး စူးရွျပင္းထန္လာသလို လည္ေခ်ာင္းေတြ ေျခာက္ကပ္ကာ ပိုနာလာသည္....။<br />ဒါဆို ဒီေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံရရင္ ဘယ္လို သိႏိုင္မွာတဲ့လဲ..။<br />သူမ စိတ္ေတြ ပို လႈပ္ရွားလာသည္...။<br /><blockquote><div align="justify"><a href="http://draft.blogger.com/goog_1259207374857">ေရာဂါ လကၡဏာ မ်ားကို အဓိက (၄) ပိုင္း ခြဲျခား ထားပါတယ္.. </a><br /></div><ol><li><a href="http://draft.blogger.com/goog_1259207374857">ေရာဂါပ်ဳိးျခင္း (Incubation Period)</a><br /><br /><a href="http://draft.blogger.com/goog_1259207374857">ဒီကာလ ဟာ ခႏၶာကိုယ္ တြင္း ေရာဂါ ပိုး၀င္ ေရာက္ျပီး ေနာက္ ၂ ပတ္မွ ၄ ပတ္ အတြင္း ေရာဂါ ပ်ဳိးခ်ိန္ (Incubation Period) ျဖစ္ပါတယ္.. ဒီအခ်ိန္ မွာဆို ရင္ ဘာလကၡ ဏာမွ မျပ တတ္ပါဘူး..</a><br /><br /></li><li><a href="http://draft.blogger.com/goog_1259207374857">လတ္တေလာ HIV ပိုး ၀င္ေရာက္ျပီး လကၡဏာမ်ား (Acute HIV Infection)</a><br /><br /><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ပိုးကူးစက္ ခံရျပီး ၂ ပတ္မွ ၄ ပတ္ အတြင္း ျဖစ္ပြား တတ္ပါတယ္.. ကူးစက္ ခံရ သူမ်ား ၏ ၈၀% မွ ၉၀% သည္ ဖ်ားျခင္း၊ အက်ိတ္မ်ား ေပၚလာျခင္း၊ လည္ပင္း နာလာျခင္း၊ ၾကြက္သား နာက်င္ ကိုက္ခဲျခင္း၊ ႏံုးေခြ တတ္ျခင္း၊ ပါးစပ္ ႏွင့္ လည္ေခ်ာင္း တစ္၀ိုက္ နာက်င္ တတ္ျခင္း စသည့္ တုပ္ေကြး လကၡဏာ ကဲ့သို႔ ျဖစ္ပြား တတ္ျပီး အနည္းဆံုး တစ္ပတ္ မွ ၄ ပတ္ထိ ၾကာတတ္ ပါတယ္.. ဒီလို လကၡဏာ ေတြဟာ တုပ္ေကြးနဲ႔ အျခား ေရာဂါ ပိုး၀င္ လကၡဏာ ေတြနဲ႔ တူတာ ေၾကာင့္ HIV ပိုး ကူးစက္ ခံရ မွန္း ကဲြကဲြ ျပားျပား မသိႏိုင္ ပါဘူး.. </a><br /></li></ol></blockquote>ဖတ္ေနရင္းမွာပဲ.. သူမ လည္ေခ်ာင္းနာေနတာ၊ ဖ်ားေနတာ ယခင္ကလို ရိုးရိုးသားသားမွ ဟုတ္ရဲ႕လား ေတြးပူလာရင္း လူက ႏံုးေခြခ်င္လာသည္။<br />ကိုကို.... ကိုကိုေရာ ဒီေရာဂါ ျဖစ္မွန္း သိစက ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ခဲ့သလဲ...။<br />အဲဒီေန႔ရက္ေတြကို ဘယ္လို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ခုလို အင္န္ဂ်ီအိုမွာ ရာထူးတစ္ခုနဲ႔ အေျခက်ေအာင္ ဘယ္လို ၾကိဳးစားခဲ့ရသလဲ....။<br />ကိုကိုသာ ရွိလ်င္ေတာ့ သူမ ကိုကို႔ကို သနားၾကင္နာစြာ ေမးမိမည္ ထင္ပါသည္.....။<br />အလို.. သူမ ကိုကို႔ကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္လိုက္ျပီလား......။<br />မေသခ်ာေသာ္လည္း သူမ ကိုကို႔ကို လြမ္းေနတာကေတာ့ သိပ္ေသခ်ာပါသည္။<br /><blockquote><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV ပိုး႐ွိျပီး လကၡဏာ မျပသေသာ ကာလ (Latency Stage)ဒီကာလ မွာဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္ ကိုယ္ခံအား ေကာင္းမြန္ လာလို႔ ဗိုင္းရပ္စ္ အေကာင္ေရ ေလ်ာ့နည္း ေနေသာ အခ်ိန္ ျဖစ္ျပီး ကူးစက္ ခံရသူ ၏ ကိုယ္ခံ အား အေျခ အေန အရပ္ရပ္ ေပၚ မူတည္ျပီး ၂ ပတ္မွ ႏွစ္ ၂၀ ထိ ၾကာျမင့္ ႏိုင္ပါတယ္.. </a><br /></blockquote></blockquote>ကိုကိုကေတာ့ ေရာဂါရွိမွန္း သိေနခဲ့တာ သံုးနွစ္ရွိျပီတဲ့..။<br />ထိုအခ်ိန္က တကၠသိုလ္ျပီးကာစ အသက္ နွစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္အရြယ္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္သည္ ႏိုင္ငံျခားထြက္၊ ေက်ာင္းဆက္တက္ျပီး ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ အိပ္မက္ေတြ အျပည့္ႏွင့္မို႔ တက္ၾကြေနခဲ့ပါလိမ့္မည္....။<br />ထိုစဥ္က ကိုကိုသည္လည္း သူမ အရြယ္ပဲေပါ့။<br />ကိုကို႔ အိမ္မက္ေတြ လဲျပိဳခဲ့ရမွာေပါ့။<br />ကိုကို စိတ္ဓာတ္ေတြ က်ေနခဲ့သလား....။<br />သူမသာ ကိုကို႔ေဘးမွာ ရွိေနခဲ့လွ်င္ေတာ့ စိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ အားေပးႏိုင္ခဲ့ေကာင္းရဲ႕။<br />ဒီစာထဲကလို ႏွစ္နွစ္ဆယ္ထိ ကိုကိုသာ ေနႏိုင္ခဲ့ရင္ သိပ္....ေကာင္းမွာ........<br /><blockquote><div style="TEXT-ALIGN: center"><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">ခုခံအား က်ဆင္းျခင္းေၾကာင့္ ေရာဂါ လကၡဏာစု ေပၚလာျခင္း</a><br /></div></blockquote><blockquote><div style="TEXT-ALIGN: center"></div><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">(AIDS)ဒီအခ်ိန္ မွာ ဆိုရင္ CD4 Cell အေရ အတြက္ ဟာ ေသြး တစ္မိုက္ ခ႐ို လီတာ မွာ ၂၀၀ ေအာက္ ေရာက္လာ ျပီး ခႏၶာကိုယ္ ခုခံအား လည္း က်ဆင္းလာ ပါတယ္.. အခုလို ခုခံအား က်ဆင္း လာခ်ိန္မွာ အျခား ေသာ အခြင့္ အခါသင့္ ေရာဂါ မ်ား (Opportunistic Infections) ေပၚေပါက္ လာျပီး အသက္ အႏၲရာယ္ ကို ျခိမ္းေျခာက္ လာပါတယ္.. တီဘီ (TB)၊ ခုခံအား က်ဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္ပြား ေသာ နမိုးနီးယား (PCP)၊ ေရယုန္ (Herpes simplex)၊ မွကၡ႐ု (Oral Candidiasis)၊ အူလမ္း ေၾကာင္း ပိုး၀င္ ျခင္း (Bacterial Enteric Infection)၊ အက်ိတ္ ကင္ဆာ မ်ား (Non-Hodgkin Lymphoma &amp; Kaposi's sarcoma) အစ ႐ိွသျဖင့္ အခြင့္ အခါ သင့္ေရာဂါ မ်ား ျဖစ္ပြား လာပါတယ္.. ခုခံအား က်ဆင္း ခ်ိန္တြင္ အမ်ားစု ခံစားရ ေသာ ေရာဂါ လကၡ ဏာမ်ားမွာ</a> <a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">ကိုယ္အ ေလးခ်ိန္ မူလထက္ ၁၀% ေက်ာ္ က်ဆင္းျခင္း၊</a><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"> တစ္လ ထက္ေက်ာ္ ၍၀မ္း ေလွ်ာျခင္း၊တစ္လ ထက္ေက်ာ္ ၍ ဖ်ားျခင္း၊(တစ္သ မတ္တည္း (သို႔) အတက္ အက် အားျဖင့္ ဖ်ားတတ္ ပါတယ္)မွကၡ႐ု ေပါက္လာျခင္း၊ ၾကာ႐ွည္စြာ ေခ်ာင္းဆိုးျခင္း၊ ေမာလာျခင္း၊အက်ိတ္မ်ား ထြက္လာျခင္း၊ အစ ႐ိွသျဖင့္ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္..</a><br /></blockquote><blockquote></blockquote>ဖတ္ေနရင္းက သူမ အာေခါင္ေတြ ပိုျပီး ေျခာက္ေသြ႕လာသည္...။<br />ဒီေရာဂါအဆင့္သို႔ ေရာက္လာလ်င္ေတာ့ ထိန္းသိမ္းဖို႔ မလြယ္ကူေတာ့ဘူးေပါ့။<br />ကိုကို႔မွာ CD4 count ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား က်န္ေနေသးလဲ။<br />ကိုကို ေျပာျပေနစဥ္က ငါးရာေက်ာ္ က်န္ေသးသည္တဲ့....။<br />ကိုကို ဖုန္းဆက္လာလွ်င္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ က်န္ေသးလဲ ေမးရဦးမည္...။<br />သူမေရာ.......။<br />သက္ပ်င္းတစ္ခ်က္ကိုသာ ခပ္ေမာေမာ ခ်မိရင္း ဒီအခ်ိန္မွာ သူမဆီ ကူးစက္ေနျပီလား ဘာလားေတြ ေလွ်ာက္မေတြးမိေအာင္ ၾကိဳးစားကာ အာရံုေတြကို ျပန္စုစည္း ယူေနရ၏။<br /><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost"></span></a><br /><div align="justify"><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost">HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ ႏိုင္ေသာ နည္းလမ္း မ်ားမွာ အမ်ား သိ႐ွိ ျပီးျဖစ္တဲ့ အတိုင္း ေရာဂါ ပိုး႐ွိသူ ႏွင့္ လိင္တူ လိင္ကဲြ ဆက္ဆံ ျခင္း၊ ေရာဂါ ပိုးပါ ေသာ ေသြးသြင္း မိျခင္း၊ ေရာဂါ ပိုး႐ွိ သူႏွင့္ ေဆးထိုး အပ္ ေဆးထိုး ျပြန္ မွ်ေ၀ သံုးစြဲ ျခင္း - ေဆးမင္ ေၾကာင္ ထိုးျခင္း - ဓါတ္အပ္ စိုက္ျခင္း၊ ေရာဂါ ပိုး႐ွိေသာ ေသြး/ ခႏၶာကိုယ္ အရည္ မ်ားမွ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာ သို႔ ထိမိ၍ ကူးစက္ျခင္း (ဥပမာ - ေဆးထိုး အပ္စူး မိျခင္း၊ ခႏၶာ ကိုယ္႐ွိ ျပတ္႐ွ ဒဏ္ရာ - အျခား ဒဏ္ရာ မ်ားကို ေသြးထိ မိျခင္း၊ မုတ္ဆိတ္ ရိပ္ဓား မွ တစ္ဆင့္ ထိ႐ွ ကူးစက္ျခင္း)၊ ကိုယ္၀န္ ေဆာင္ မိခင္ မွ ကေလး သို႔ကူး စက္ျခင္း၊ စသည္ တို႔ ျဖစ္ ပါတယ္..</span></a><br /></div><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost"></span></a><br /></blockquote>ကိုကို႔လက္ကို တံဇဥ္းထိုးမိတုန္းက ေသြးတိတ္ေအာင္ သူမက ကိုကို႔လက္အား ငံုမိေတာ့ ကိုကိုက ေၾကာက္လန္႔တၾကား သူမကို တြန္းပစ္ခဲ့တာ၊ ကိုကို႔ရဲ႕ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဒါးကို သူမ ေဆးေၾကာေပးမည္ဆိုေတာ့ လံုး၀ အထိမခံခဲ့တာေတြ သတိျပန္ရလာသည္။<br />ကိုကိုလည္း သူမ ေရာဂါပိုး ကူးမည္ကို သိပ္ စိုးရိမ္ေနခဲ့မွာေပါ့။<br />ဒါေပမဲ့ ကိုကိုက ဘာလို႔.. သူမနဲ႔.......<br />သူမ ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့......။<br />ကိုကို ကိုယ္တိုင္က သူမကို ခ်စ္ရတာ သူမဘ၀ကို ဆြဲႏွစ္ေနတာမွန္း ေသခ်ာမွ စဥ္းစားမိပါေလစ။<br />စာေတြ ဖတ္ရင္း သူမမွာလည္း မကူးစက္ႏိုင္ဘူး ဆိုသည့္ ရာခိုင္ႏံႈးက အျပည့္အ၀ မရွိတာ ေသခ်ာလာခဲ့ျပီ။<br />ကြန္ဒံုး သံုးေနလ်က္က မေတာ္တဆ ကိုယ္၀န္ရလာႏိုင္ေသးတာ သူမ ၾကားဖူးသည္....။<br />ဒါဆို ကိုကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဒီ ကြန္ဒံုးကို သံုး ..သံုး....... အျပည့္အ၀ လံုျခံဳမႈ ရွိႏိုင္မည္တဲ့လား။<br /><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost">HIV ကူးစက္ ခံရ ျခင္းကို လံုး၀ ေပ်ာက္ကင္း ေစႏိုင္ ေသာ ေဆး၀ါး မ်ား ယခု အခ်ိန္ ထိမ ေပၚေသးပါ.. </span></a><br /></blockquote>ေအာက္မွာ ေရးထားေသာ ေရာဂါတားေဆးေတြကေတာ့ သူမ နားမလည္သည့္အတြက္ ဖတ္ရံုတင္ ဖတ္ထားျပီး ဘာမွ မသိ။<br />ေဆးကုသသည့္ အပိုင္းေတြထဲမွ စာတစ္ပိုဒ္ကိုသာ သူမ အာရံုထဲ စြဲေနေတာ့သည္.....။<br /><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost"></span></a><br /><div align="justify"><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost"><b>HIV ပိုးပါေသာ ေသြး/ အရည္ ႏွင့္ မေတာ္ တဆ ထိခိုက္ မိျခင္း</b> တြင္ ေအာက္ပါ အေျခ အေန (၄)မ်ဳိး ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္..</span></a><br /></div><ol type="i"><span id="fullpost"><li><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV လူနာ တြင္ သံုးေသာ ေဆးထိုး အပ္ (သို႔) ခၽြန္ေသာ အရာျဖင့္ ထိခိုက္ စူး၀င္ မိျခင္း၊</a></li><li><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV လူနာ မွ ေသြး (သို႔) အရည္ မ်ား ပါးစပ္၊ မ်က္စိ စသည့္ ႏူးညံ့ အေရျပား (Mucous membrane) သို႔ စင္မိျခင္း၊</a></li><li><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV လူနာ မွ ေသြး (သို႔) အရည္ မ်ား ဒဏ္ရာ မ႐ွိ ေသာ ပံုမွန္ အေရ ျပားသို႔ မ်ားျပား စြာ ထိစင္ မိျခင္း၊</a></li><li><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html">HIV လူနာ မွ ေသြး (သို႔) အရည္ ႏွင့္ ဒဏ္ရာ ရထားေသာ အေရျပား သို႔ အနည္းငယ္ သာ ထိမိျခင္း၊</a></li></span></ol><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost"></span></a><br /></blockquote>ဒီလို မေတာ္တဆေတြကို အခ်ိန္မေရြး သူမၾကံဳရႏိုင္သည္....။<br />ကိုကိုလဲ သတိမထားမိ၊ သူမလဲ မသိလိုက္ပါပဲ ၾကံဳခ်င္ ၾကံဳခဲ့မည္.....။<br />သူမမွာ ေရာဂါ မကူးစက္ႏိုင္ပါဘူး ဆိုတာက၊ ကိုကို ေျပာတဲ့ ရာခိုင္ႏံႈး နည္းပါတယ္ ဆိုတာက ဘယ္ေလာက္ထိလဲတဲ့ကြယ္.....။<br />ခုခ်ိန္မွာ သူမ ေရာဂါမကူးပဲ လူေကာင္းပကတိပါဆိုတာ ေသခ်ာသိရဖို႔က ေသြးစစ္ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့မည္ေပါ့။<br /><blockquote><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/hiv-aids.html"><span id="fullpost">အထက္ပါ အေျခ အေန (၄) မ်ဳိးတြင္ ပထမ (၂) မ်ဳိးသည္ ေဆးေသာက္ ကာကြယ္ ဖို႔ လိုအပ္ျပီး ဒုတိယ (၂) မ်ဳိးမွာ အေျခ အေနေပၚ မူတည္ျပီး စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္ ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္... ေဆး (၃) မ်ဳိး ကို ၄ ပတ္ၾကာ ေသာက္ရ မွာ ျဖစ္ျပီး မေတာ္ တဆ ထိေတြ႔ မိျပီး ၂ နာရီ မွ ၂၄ နာရီ အတြင္း စေသာက္ ရပါမယ္.. အကယ္၍ ေဆးရ ႐ွိမႈ အဆင္သင့္ မျဖစ္ ပါက ၄၈ နာရီ မွ ၇၂ နာရီ ထက္ ေနာက္မက် ေစဘဲ ေဆးေသာက္ သင့္ပါတယ္.. ေဆးရဲ႕ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ဳိး ႐ွိသျဖင့္ ေဆးေသာက္ ရာမွာ လည္း နားလည္ တတ္ကၽြမ္း ေသာ ဆရာ၀န္ ၏ ၾကီးၾကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ မႈေအာက္ တြင္သာ သံုးစြဲ သင့္ပါတယ္</span></a><br /></blockquote>ဒီလို ကာကြယ္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ ရွိေနခဲ့ေပမဲ့ ခြ်တ္ေခ်ာ္မႈ တစ္ခုခုေၾကာင့္ မသိခဲ့လွ်င္ ဘယ္သူက ဘာတတ္ႏိုင္ပါ့မည္လဲ....။<br />ေသြးစစ္ျပီး ကံေကာင္းေထာက္မစြာႏွင့္ သူမမွာ ဘာေရာဂါမွ မရွိခဲ့ဘူး ထားပါအံုး...။<br />သူမ.... ကိုကိုႏွင့္ ဟိုကိစၥ မေျပာႏွင့္၊ နမ္းရိႈက္ရမွာပင္ ေၾကာက္ေနရေတာ့မည္။<br />ေနာက္ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ရေတာ့ သူမ ကံေကာင္းႏိုင္ပါ့မလား ဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ပါးလ်သြားရျပန္ေတာ့သည္။<br /><blockquote><a href="http://him.civiblog.org/blog/_archives/2009/10/19/4355018.html"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပည္ပ႐ုပ္ရွင္ဗီဒီယို မ်ားတြင္ ေတြ႕ျမင္ရေလ့ရွိသည့္ ႏႈတ္ခမ္းျခင္း ထိေတ့၍ ၾကင္နာေပးျခင္းမွာ HIV/AIDS ေရာဂါ ကူးစက္ႏုိင္ေၾကာင္း ေ၀ဘာဂီေဆး႐ံု ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီး ေဒါက္တာေအာင္လြင္ ကေျပာသည္။ လူ၏ တံေတြးတြင္ HIV/AIDS ပါ၀င္သည္ ဟုဆိုေသာ္လည္း ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ အလြန္နည္းေၾကာင္း၊ ပါးစပ္တြင္ အနာရွိျခင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းျခင္း ေတ့စုပ္ခ်ိန္တြင္ အလြယ္တကူ သြားဖံုးေသြးယိုျခင္းတို႔ျဖင့္ HIV/AIDS အလြယ္တကူ ကူးစက္ႏုိင္ေၾကာင္း အဆိုပါပုဂိၢဳလ္က ေျပာသည္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></a><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify; LINE-HEIGHT: 150%" class="MsoNormal"><a href="http://him.civiblog.org/blog/_archives/2009/10/19/4355018.html"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မ်က္လံုးတို႔၊ အသားႏုတို႔ဆိုတာက ကူးစက္ႏုိင္ေျခရွိတယ္။ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ျပဳမူမယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးျဖစ္ႏုိင္တာပါ” ဟု ႏုိင္ငံျခားဆန္ဆန္ အနမ္းေပးျခင္းျဖင့္ HIV/AIDS ကူးစက္ႏုိင္ေၾကာင္းကို ေဒါက္တာေအာင္လြင္က ရွင္းျပသည္။</span></a><br /></div></blockquote>ဘုရားသခင္...။<br />သူမ ပိုျပီး တုန္လႈပ္လာသည္။<br />ငယ္ကတည္းကရင္း သြားဖံုးမေကာင္းေသာ သူမ၊ နည္းနည္းေလး ထိခိုက္မိရံုမွ်ႏွင့္ သြားဖံုးက ေသြးထြက္တတ္သည္။<br />မွတ္မိေသးသည္...။<br />တစ္ခါသားမွာ ကိုကို႔ အနမ္းေတြက မြတ္သိပ္မႈ အျပည့္ျဖင့္ ျပင္းရွလာေတာ့ သူမ သြားဖံုးနွင့္ ႏႈတ္ခမ္းတို႔က ေသြးထြက္ခဲ့ဖူးသည္....။<br />ထိုစဥ္ကတည္းက ကိုကိုသည္ သူမကို နမ္းလွ်င္ အျမဲ သတိထားကာ နမ္းတတ္ေတာ့တာ သူမ သတိထားမိခဲ့သား။<br />ဒါဆိုရင္.... သူမ..... ဆက္မေတြးရဲေအာင္ပင္ ေၾကာက္စိတ္တို႔က ေက်ာရိုးမမွတဆင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ပ်ံ႕နွံေနေတာ့သည္။<br />ဘယ္လိုမွ မေသခ်ာႏိုင္ေတာ့ဘူး.....။<br />သူမမွာ ဒီေရာဂါသာ ရွိေနခဲ့ရင္... ဘုရား.. ဘုရား.......။<br />နာက်င္လာေသာ ရင္ဘတ္ကို လက္နွင့္ ခပ္တင္းတင္း ဖိထားရင္းက သူမ ေမာဟိုက္လာသည္။<br /><br />HIV+ အမ်ိဳးသားနဲ႔ HIV- အမ်ိဳးသမီး လင္မယား၊ ခေလးယူရင္ ရႏိုင္လား.. မရႏိုင္ဘူးလား သူမ ရွာၾကည့္ေသးသည္။ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေသာ အေျဖကို မေတြ႔ရ...။<br />သူမေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ မိသားစုႏွင့္ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းဆိုေသာ ဘ၀ေလးက ေလထဲမွာတင္ လြင့္ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ စိတ္ကူးျမဴေငြ႕တစ္ခုသာသာတဲ့လား..။<br />သူမ မွာသာေရာဂါ ရွိခဲ့လွ်င္၊ ေရာဂါရွိလ်က္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခဲ့လွ်င္.. ကေလး ေလးကို ကူးစက္ဖို႔ ၃၀% ရွိသည္တဲ့။ ကေလးကို ဗိုက္ခြဲေမြးမွ၊ ႏို႕ခ်ိဳ မတိုက္ေကြ်းမွ...၊ ဆရာ၀န္ႏွင့္ အျမဲ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးေနျပီး ကာကြယ္ေရး စီမံခ်က္ ေဆး၀ါးေတြေသာက္သံုးမွ ကေလးေလး အတြက္ စိတ္ခ်ႏိုင္မည္တဲ့....။<br />အို.... ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ကေလးယူဖို႕ စဥ္းစားေနမိခဲ့ရင္ သူမေလာက္ ရူးသြပ္မိုက္မဲသူ၊ ရက္စက္ေသြးေအးတဲ့သူ... ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး....။<br />၇၀% က ကေလးအတြက္ ကံေကာင္းႏိုင္ေသာ္လည္း... သူမ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ် မစြန္႔စားရဲပါ..။<br />သူမက ကိုကို႔ေလာက္ေတာ့ အတၱမၾကီးႏိုင္တာျဖင့္ ေသခ်ာသည္။<br /><br /><br /><blockquote><div style="TEXT-ALIGN: center"><a href="http://draft.blogger.com/goog_1259207374805">ေအဘီစီ (ABC)</a><br /></div><a href="http://him.civiblog.org/blog/_archives/2009/10/14/4350257.html">အိတ္အိုင္ဗီြ ကာကြယ္ေရး နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ လိင္ကိစၥကိုေရွာင္ၾကဥ္ပါ(Abstinence) ။ သစၥာရွိပါ (Be Faithful)။ ကြန္ဒံုးသံုးပါ (Use Condoms) တို႔ရဲ့ အတိုေကာက္ ABC လို႔ေခၚတာပါ။ ဒီနည္းဟာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ တန္ဖိုးေတြကို အေလးမူတဲ့အတြက္ ကိုယ္က်င့္တရား ထိန္းသိမ္းဖို႔ လက္ခံတဲ့လူေတြ ႏွစ္သက္ၾကၿပီး အျခားသူေတြကေတာ့ ဒါဟာ သဘာဝမက်ဘူး ကြန္ဒံုးသံုးေရးေပၚမွာ ပိုၿပီး အေလးေပး သင့္တယ္လို႔ ေျပာဆိုၾကပါတယ္။</a><br /></blockquote>ဟင့္အင္း...။<br />ဒီေရာဂါဆိုးၾကီးဟာ လူေတြ သစၥာရွိခဲ့ၾကရင္ ဒီေလာက္ ပ်ံ႕ပြားစရာ အေၾကာင္း မရွိခဲ့ဘူး မဟုတ္လား။<br />ကို္ယ့္ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားကို မထိန္းသိမ္းတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ အျပစ္မဲ့တဲ့ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကျပီလဲ.....။<br />လိင္ ေဖာက္ျပားလို႔ မဟုတ္ပဲ တျခားေသာ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ကူးစက္ခံရသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားျပီလဲ။<br />ေနာက္ျပီး ေသြးလိုေနတဲ့ လူနာေတြအတြက္ အေရးေပၚေသြးကို ေသြးလွဴရွင္ရဲ႕ ေသြး သန္႔၊ မသန္႔ မစစ္ေဆးပဲ ကိုကို႔ လို ကူးစက္ခံရမႈေတြေရာ ရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္......<br />သူမသည္ ေတြးရင္း၊ ေတြးရင္းက ကံၾကမၼာကို နာက်ည္းလာသည္။<br />သစၥာမဲ့ေသာ သူေတြကို မုန္းတီးလာသည္...။<br />ဒီေရာဂါရဲ႕ အစ တရားခံက ဘယ္သူလဲ။<br />သူမတို႔ဆီကို ဒီလို က်ိန္စာဆိုးၾကီး ဘာေၾကာင့္ ေစလႊတ္လိုက္ရသလဲ......။<br />ဟင့္အင္း.... ေနာက္ဆံုး အေျဖရွာ မရေတာ့ စားပြဲခံုေပၚ မ်က္နွာ ေမွာက္ခ်လ်က္ သည္းသည္းထန္ထန္သာ ငိုေၾကြးလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br /><br /><span style="font-size:small;"><b>အခန္း ၉။</b></span><br /><br />ေလျပည္တစ္ခ်က္က ေ၀့ခနဲ တိုက္လာ၏။<br />ေလထဲမွာ မိုးနံ႔ကို ရလိုက္သလား။<br />မိုး ရြာေတာ့မွာလား။ သူမ မေသခ်ာပါ။<br />အိမ္မျပန္ခ်င္ေသး....။<br />ဒီကန္ေလး ရွိရာ ဥယ်ာဥ္ေလးကေန မိနစ္နွစ္ဆယ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရံုမွ်ႏွင့္ သူမတို႔ ေနထိုင္ရာ တိုက္ခန္းသို႔ ေရာက္ႏိုင္သည္။<br />မနက္ျဖန္ေတာ့ ကိုကို ျပန္လာေတာ့မည္....။<br />သူမ ေသြးသြားစစ္သည့္အခါ သူမေဘးမွာ ကိုကို ရွိခ်င္သည္၊ အားေပးခ်င္သည္ တဲ့။<br />ကိုကိုလည္း သူမလို စိတ္လႈပ္ရွားေနမွာလား။<br />ကိုကို ထြက္မသြားခင္က ေျပာသြားေသာ စကားေတြကို ျပန္ အမွတ္ရလာသည္။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကိုလည္း ေသြးနဲ႔ သားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့သူ၊ ႏွင္းလဲ ေသြးနဲ႔ ကိုယ္ သားနဲ႔ ကိုယ္ပဲေလ။ လင္မယားၾကားမွာ ကို္ယ္ခႏၵာခ်င္း ရင္းႏွီးဖို႔ ဆိုတာ လိုအပ္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု။ နွင္းရဲ႕ေသြးသား၊ ကိုကို႔ရဲ႕ ေသြးသားေတြက ဘယ္ေလာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ထား ထား။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ စိတ္ဆႏၵ ရွိၾက၊ ေတာင့္တ မိၾကမွာပဲ။ ကိုကိုတို႔က အာသေ၀ါ ကုန္ခမ္းေနတဲ့ ရဟႏၱာေတြမွ မဟုတ္ၾကတာ။ ခုလို ကိုကိုက ႏွင္းကို ေတာင္းဆိုမိတဲ့အခါ ၊ နွင္း တစ္ခါ ျငင္းပယ္လိုက္တိုင္း ကိုကို ဘယ္ေလာက္ နာက်င္ရလဲ။ အားငယ္ရလဲ ဆိုတာ ႏွင္း သိရဲ႕လား။ ကိုကို႔ ေရာဂါအေၾကာင္း ႏွင္း သိသြားလို႔ အရင္လို ႏွင္း ကိုကို႔ အေပၚ မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားရတယ္။ ကိုကို႔စိတ္ေတြ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေအာင္ ႏွင္းနဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာ ကိုကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ ေနမွ ရမယ္”</span><br /><br />ကိုကိုက <span style="FONT-STYLE: italic">“ဘာေရာဂါမွ မကူးေစရဘူး စိတ္ခ်”</span> လို႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ သူမက ေၾကာက္ေနမိတာ မွားသလား...။<br />ဒါဟာ နွင္းက ကိုကို႔အေပၚ တကယ္ မခ်စ္လို႔၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပိုခ်စ္တဲ့ အတၱစိတ္ ရွိလို႔ဆိုျပီး ကိုကို အျပစ္ယူခ်င္သလား....။<br />ဒါဆို နွင္းအတြက္ အႏၱရယ္ ရွိမွန္း သိသိနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခြင့္မေပးပဲ ကိုကိုႏွင္းကို လက္ထပ္ခဲ့တာဟာလည္း ကိုကို အတၱၾကီးလို႔ပဲေပါ့.....။<br />ကိုကိုနဲ႔ အဲဒီလို မေနႏိုင္တာ ႏွင္း ကိုကို႔ကို မခ်စ္ေတာ့လို႔မွ မဟုတ္တာ။<br />ကိုကို ဘာၾကီးပဲ ျဖစ္ေန၊ ျဖစ္ေန နွင္း ကိုကို႔ ကို စြန္႔လႊတ္သြားမွာ မဟုတ္ဘူး..။<br />သိသိခ်င္းမွာ နာက်ည္းမိေပမဲ့၊ ကိုကို႔ရဲ႕ႏွင္းအေပၚခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ႏွင္းရဲ႕ ကိုကို႔အေပၚ ခ်စ္တဲ့ စိတ္ေတြက ႏွင္းကို မုန္းခြင့္ မေပးခဲ့ဘူး.....။<br />ကိုကို႔ကို ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ထိ ႏွင္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ။<br />ႏွင္း ကတိေပးပါတယ္.....................။<br />နွင္းရဲ႕ အခ်စ္၊ နွင္းရဲ႕သစၥာ၊ ကိုကို႔အေပၚထားတဲ့ ႏွင္းရဲ႕ ေမတၱာကို တစ္ေန႔ေတာ့ ကိုကို နားလည္လာပါလိမ့္မယ္.....။<br />သူမ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနမိေသာ စကားလံုးမ်ားက လည္ေခ်ာင္း၀က ထြက္မလာႏိုင္ခဲ့ၾကပဲ စိတ္ထဲမွာသာ ဆူေ၀ေပါက္ကြဲ ေနခဲ့သည္။<br /><br />ကိုကို ထြက္မသြားခင္ကလို အအိပ္ပ်က္၊ အစားပ်က္ႏွင့္မ်ား ဒီတစ္လလံုးလံုး ေနေလသလား။<br />ကိုကိုဖုန္းဆက္လာတုန္း သူမက ေမးၾကည့္ေတာ့ <span style="FONT-STYLE: italic">“ကိုကို႔မွာ CD4 Count က ေလးရာ့ခုႏွစ္ဆယ္နီးပါးပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဒီတစ္လအတြင္း တစ္ရာနီးပါး က်သြားတယ္” </span>တဲ့....။<br />သူမ စိုးရိမ္ကာ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖို႔ မွာရေသးသည္။<br />ကိုကို႔ကို ႏွင္း အခ်စ္မျပယ္တာ သိစမ္းပါကြယ္....။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“ႏွင္း ကိုကို႔ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္ ဆိုရင္ ကိုကို က်န္းမာပါတယ္။ ႏွင္းအတြက္ ကိုကို အသက္ရွင္ေနတာပါ”</span><br /><br />သူမသည္ ကိုကို႔ကို လြမ္းဆြတ္စြာျဖင့္ ငိုေၾကြးမိေသးသည္....။<br />တကယ္လို႔မ်ား ကိုကို လာသည့္အခါ ေတာင္းဆိုလာပါက ကိုကို႔စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ သူမ လိုက္ေလ်ာလိုက္ေတာ့မည္....။<br />စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းကာ ေၾကမြေနေသာ ကိုကို႔ မ်က္ႏွာကို သူမ မၾကည့္ရက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။<br />သို႔ေသာ္ သူမ၏ စိတ္တို႔က ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြတိုင္း ယခင္ကလို စိတ္ေက်နပ္မႈတို႔ထက္ ေျခာက္ျခားလွေသာ အိပ္မက္ဆိုးတို႔ မက္ေနရမွာကိုေတာ့ ကိုကို နားလည္ေပးႏိုင္ရပါလိမ့္မည္....။<br />မနက္ျဖန္က် သြားစစ္ရမည့္ ေဆးစစ္ခ်က္၏ အေျဖလႊာသည္ အေကာင္းလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္...။<br />အဆိုးလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုအေျဖကို သူမ လက္ခံႏိုင္ရမည္....။<br />ထိုသို႔ လက္ခံႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကို႔ကို႔ လက္ဖ၀ါးမ်ားနွင့္ သူမကို ေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားေပးဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မည္။<br /><br />သို႔ေသာ္....အရာ အားလံုးသည္ ဘာမွ မေသခ်ာေတာ့။<br />သူမ၏ အနာဂါတ္ထဲမွ မိသားစု ကမၻာ ပံုရိပ္ေလးမ်ားစြာလည္း ေ၀၀ါးလို႔ သြားခဲ့ၾကျပီ...။<br />သူမ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ မိသားစုႏွင့္ ပါတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမည္လဲ။<br />လိမၼာတဲ့ သမီးဟု အျမဲ လက္မေထာင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ...<br />အျပစ္မဲ့ေသာ သူမ၏ မိသားစု သူတပါး တံေတြးပင္လယ္ခြက္ထဲ ေမ်ာသြားရႏိုင္သည္။<br />မ်က္ရည္မ်ားက ပူေလာင္ခါးသီးစြာျဖင့္ စိမ့္အိုင္က်လာျပန္သည္...။<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">“တပည့္ေတာ္မသည္ သိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက မိဘကို လုပ္ေကြ်းျပဳစုခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားတို႔ေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္မထံသို႔ မည္သည့္ ေဘးအႏၱရယ္မွ် မက်ေရာက္ပါေစနဲ႔ ဘုရား</span><span style="FONT-STYLE: italic">”</span><br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမသည္ ကံၾကမၼာ ဇာတ္ဆရာ ကခိုင္းသည့္ အတိုင္းသာ ေရွ႕ဆက္ ကျပရေတာ့မည္ထင္ရဲ႕။<br />ခလုတ္ထိမွ အမိတ... သလို အရွင္ျမတ္စြာဘုရားသခင္ကို စိတ္တြင္းမွ လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့ရင္း တစ္ခါမွ မျပဳခဲ့ဖူးေသာ သစၥာ တစ္ခုကို တိုင္တည္မိေလေတာ့သည္။ <span style="FONT-STYLE: italic"><br /></span><br /><br /><br />**********************<br /><br />ညက တျဖည္းျဖည္း ရင့္ေရာ္လာခဲ့ျပီ...။<br />ပန္းျခံလဲ ပိတ္ျပီ....။<br />ေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္ လမ္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လေရာင္ေအာက္မွာ ၀ိုးတ၀ါး....<br />ဖ်တ္ကနဲ ဆြဲေမႊ႔လိုက္တဲ့ ေလရူးနဲ႔အတူ ဆတ္ဆတ္ခါေနေအာင္ ေဆာက္တည္ရာမရေနမိေသာ စိတ္က ရူးသြပ္ခ်င္စရာေကာင္းလြန္းလွသည္..။<br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..အက်ယ္ႀကီးဟစ္ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္..။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္... အဲသည္ ၀ိုးတ၀ါး မျမင္သာသည့္ လမ္းမမွာ.. တစ္ေယာက္တည္း အတားအဆီးမဲ႔ ထြက္ေျပးလိုက္ခ်င္သည္..။<br />အို..... လြတ္ေျမာက္မယ္မွန္းမေသမခ်ာေပမယ့္ေပါ့..ေလ..။<br />ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..ဘာေတြျဖစ္ေနခ်င္ေသးလဲ...<br />ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..အရာအားလံုးကို ဘာမွမျဖစ္ေစ့ခ်င္သလို<br />ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို အဆံုးသတ္ပစ္ခ်င္လွပါသည္..။<br />အားးးးး............ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ မနက္ဖန္ဆုိတာ မရွိခ်င္ေတာ့တာပါေလ....။<br />ေကာင္းကင္ဆီေမာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမင္းကရႊန္းလက္ေနခဲ့သည္..။<br />လေရာင္ရဲ႕ေအးျမမႈက သူမကိုနည္းနည္းေလးမွ သက္ေရာက္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">လေရာင္ေအာက္မွာ တေမ့တေမာ ထိုင္ျပီး ျငိမ္းေအးေနရေသာ အရသာကို သူမ သိပ္ကို စြဲလမ္းခဲ့ဖူးပါသည္..။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">အဲဒီလို ေအးျမသည့္ အလင္းေရာင္ေတြ ေပးႏိုင္တဲ့ နတ္သမီးေလးမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္.....<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ဒါမွမဟုတ္... အဲဒီ လေရာင္ကို သူမရဲ႔ အိမ္တံစက္ျမိတ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားလိုက္ရရင္.... သူမ စိတ္ကူးေတြ သိပ္ ယဥ္တတ္ခဲ့ဖူးသည္။<br />ကန္ေရထဲမွာ..ေနာက္လတစ္စင္းက ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္လြန္းစြာ လင္းပလို႔ေနသည္..။<br />ဒါ ဟာလည္း..လမင္းတစ္စင္းပါပဲ..<br />သူမကို ကေ၀လို အျမဲညိွဳ႕ယူဖမ္းစားေနခဲ့တဲ့ လေရာင္ပါကြယ္..။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ေလေျပသံစဥ္လိႈင္းမွာ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြႏွင့္အတူ လူးလြန္႔သြားေသာ လရိပ္အလင္းေရာင္က ကေ၀တစ္ေကာင္ကေနသလို ေျခာက္ျခား ညႊတ္ႏူးဖြယ္ရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္..။<br />သူမ ကန္ေရထဲ တိတ္တဆိတ္ေလးဆင္းျပီး လမင္းကို ဆယ္ယူခ်င္တာမ်ားလား.....<br />အို.....အဲသည့္ အရိပ္အေယာင္ေလးပဲရွိတဲ့ လမင္းကိုေတာင္ သူမပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရွိခဲ့ပါ...<br />အရိပ္အေယာင္ေလး....<br />အဲသလိုအရိပ္အေယာင္ျပေနသည့္ ကေ၀တစ္ေကာင္၏ကၾကိဳးကြက္ထဲမွာ..သူမက အဆံုးစြန္အထိ မူးမိုက္ ရူးႏွမ္းေနပံုကို သူမကိုယ္တိုင္ တူးတူးခါးခါး မုန္းတီးေနမိသည္..။<br />ဟုတ္တယ္..<br />ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ အမုန္းဆံုးနဲ႔ သူမ အသနားေနမိဆံုးကေတာ့ သူမကိုယ္သူမသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္ေလ...။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">###### ျပီးပါျပီ ######<br /><br /><span style="font-size:x-small;"></span><span style="font-size:x-small;">1st December <a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2009/11/world-aids-day-2009.html">2009, World AIDS Day</a> အတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။</span><br /><br /><span style="font-size:x-small;"><b>မိုးကုတ္သား </b></span><br /><br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center; CLEAR: both" class="separator"><a style="MARGIN-LEFT: 1em; MARGIN-RIGHT: 1em" href="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SxHO0KTXnqI/AAAAAAAAGfs/ntLh7sRJAnY/s1600/righttolive.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SxHO0KTXnqI/AAAAAAAAGfs/ntLh7sRJAnY/s320/righttolive.jpg" width="320" height="224" /></a><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2007/11/world-aids-day-2007.html">Reduce stigma and discrimination, all are human beings. ေအအိုင္ဒီအက္စ္ တိုက္ဖ်က္ဖို႔၊ အားလံုးပါ၀င္ေဆာင္ရြက္စို႔။ ကိုယ္ခ်င္းစာနာ နားလည္ပါ၊ သင္လည္း လူသားပါ။</a><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><a href="http://health.ngoinmyanmar.org/2007/11/world-aids-day-2007.html">(Ye-Mon ) </a><br /></div><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ဤ၀တၳဳပါ အေၾကာင္းအရာသည္ စာေရးသူ၏ စိတ္ကူးသက္သက္ျဖင့္ ေရးဖြဲ႕ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္.။ မည္သူ႔ကိုမွ် မရည္ရြယ္ပါ။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ဤ ၀တၳဳထဲတြင္ မွားယြင္းစြာ ေဖာ္ျပထားသည့္ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိပါက စာေရးသူ၏ အမွားသက္သက္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း......။<br />(စာကို အဆံုးထိ ဖတ္ေပးၾကတဲ့အတြက္လဲ မိတ္ေဆြတို႔ကို...ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳးစားအားထုတ္ပီး ေရးထားရတဲ့ စာေလး ဆိုေတာ့ ရွည္ေနတဲ့အတြက္ အဆံုးထိ မဖတ္ၾကမွာ စိုးလို႔ပါ။)<br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ကြ်န္ေတာ္ အင္တာဗ်ဴးသမွ် စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေသခ်ာ ေျဖေပးခဲ့ၾကေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူး အထူး တင္ရွိေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br />HIV / AIDS အတြက္ လိုအပ္ေနသည့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ အသိေပးၾကမည္ ဆိုပါကလည္း ေက်းဇူး အထူး တင္ရွ္ိပါတယ္ခင္ဗ်ား။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><br /></div></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><div style="TEXT-ALIGN: center"><b>လူသားအားလံုး AIDS ေရာဂါကို ကာကြယ္တားဆီးႏိုင္ၾကပါေစ။</b><br /></div><br /><i>ေနာက္ဆက္တြဲ </i><br /><i><b><br /></b></i><i><br /><br /></i><div style="TEXT-ALIGN: justify"><i>(ႏွင္း နဲ႔ ကိုကို လို ဘ၀မ်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားႏိုင္မလဲ...။ ေနာက္..... </i><span style="FONT-STYLE: italic">က်န္းမာေရးနဲ ့ပက္သက္ျပီး ဗဟုသုတ နည္းခဲ့ၾကလို ့အခ်ိန္မွီ ၾကိဳတင္ကာကြယ္နိုင္မွဴမရွိခဲ့ၾကတဲ့ ေရာဂါရွင္မိဘေတြက ေမြးဖြားလာခဲ ့ၾကရတဲ့ </span><i>၊ ေမြးကတည္းက ဘာမွန္းမသိလိုက္ရပဲ ေရာဂါဆိုးၾကီး အေမြဆက္ခံထားၾကရေသာ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ အင္မတန္ သနားစရာ ေကာင္းလြန္းလွပါတယ္။ အဲဒီလို အျပစ္မဲ့ ခေလးငယ္ေတြ လူ႔ေလာကထဲ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ၾကရရွာျပီလဲ.......။ သူတို႕ေလးေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်ေလး ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကပါစို႔လားခင္ဗ်ာ...။)</i><br /></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: left"><div style="TEXT-ALIGN: left"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><b>လူသားအခ်င္းခ်င္း စာနာကူညီျခင္း ေမတၱာျဖင့္ အားလံုး ျငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ၾကပါေစ။ ။</b><br /></div><br /></div><span style="PADDING-LEFT: 6em; DISPLAY: block"></span><br /></div></div><div style="TEXT-ALIGN: right"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="font-size:78%;"><i><b>ေမတၱာျဖင့္</b></i><br /></span></div><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="font-size:78%;"><i><b>မိုးကုတ္သား</b></i></span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-5401711070031257245?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-90481916189998616302010-11-21T19:41:00.016+08:002010-11-21T23:08:34.123+08:00<div style="text-align: justify;">တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ညဟာ ေဆးေပါင္းခတဲ့ညလို႔လဲ ၾကားဖူးရဲ႕။ သူခိုးည လို႔လဲ သိဖူးရဲ႕။<br />ျမိဳ႔ကေလးမွာ ေနစဥ္တုန္းကေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြ..၊ ကာလသား ကာလသမီးေတြ စုဆံုၾကျပီး မယ္ဇလီဖူးေတြ သုပ္စားၾက၊ မီးပံုေလးေတြ ဖိုကာ မီးပံုပြဲလုပ္ၾက၊ သီခ်င္းဆိုၾက ကၾကႏွင့္ ေပ်ာ္စရာ ညလည္း ျဖစ္သည္။<br />ည ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္လွ်င္ေတာ့ <!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="--"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]-->ကာလသားေတြ စုျပီး သူ႔အိမ္ ကိုယ့္အိမ္က ခိုးလာတဲ့ ဆန္၊ ဆီ၊ ဘာညာ သာရကာေတြရယ္နဲ႔တင္.. မလံုေလာက္ေသး၊ ရပ္ကြက္ထဲက ၾကက္ျခံေတြမွာ ၾကက္ေတြ သြားခိုးကာ ၾကက္သားကာလသားဟင္း ခ်က္လိုက္ၾကေသးသည္။ ၾကံေခ်ာင္းေတြ၊ လိေမၼာ္သီးေတြကိုလည္း... အဆစ္ ခိုးလာတတ္ၾကျပန္ေသးသည္။ ျခံရွင္ေတြ မိုးေအးေအးမွာ ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း မေကြးရပဲ ကင္းေစာင့္က်သည့္ ညလဲ ျဖစ္သည္။ ဒီၾကားထဲမွာမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကာလသားေတြက အခြင့္ေကာင္း ေခ်ာင္းကာ ရေအာင္ ခိုးၾက၏။ တစ္ခ်ိဳ႔႕ ျခံရွင္ေတြကေတာ့ သိသိၾကီးႏွင့္ တမင္ လႊတ္ေပးကာ အခိုးခံျပီး အလွဴ လုပ္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ လူၾကီးေတြကေတာ့ ပံ႔သကူပစ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ထီ၊ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး မၾကာခဏ ေပါက္တတ္ၾကေသာသူမ်ား..။ ပံံ႔သကူ ပစ္ျခင္း ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ထီေပါက္ကံ ပါေၾကာင္း အယူေတြလဲ ရွိသည္ မဟုတ္လား။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္... မီးပံုးေလးေတြ ကိုယ္စီႏွင့္ ပံ့သကူလည္း လိုက္ရွာၾကေသးသည္။ ေမာလာလွ်င္ေတာ့ ခိုးလာသည့္ စားဖြယ္စံုႏွင့္ ခ်က္ျပဳတ္ထားသည္မ်ားကို မီးပံုေဘး ၀ိုင္းဖြဲ႕ထိုင္ျပီး စားေသာက္ကာ ဂစ္တာတီးၾက၊ သီခ်င္းဆိုၾက။<br /></div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" > ရပ္ကြက္ထဲက ခေလးေတြကလည္း `ေရႊတံခါးၾကီး ဖြင့္ပါအံုး´ ဟု တစ္အိမ္၀င္၊ တစ္အိမ္ထြက္ မုန္႔ဖိုးေတာင္းၾကသည္။<br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" > လမ္းထိပ္က သမ၀ါယမဆိုင္ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးက ရပ္ကြက္လူၾကီး အိမ္ေပါက္၀မွာ ေရာက္ေနျပီး... ဓာတ္ဆီဆိုင္ ဆိုင္းဘုတ္က ပဲျပဳတ္သည္ဆိုင္မွာ အခန္႔သား..။ လမ္းေဘး ေရအိုးစင္သာမက... ေလထိုးကြ်တ္ဖာဆိုင္က ဆိုင္းဘုတ္ေတြ၊ တာယာကြင္းေတြခမ်ာလည္း အျငိမ္မေနၾကရပါပဲ... သူတပါးအိမ္ေတြမွာ တိုးလို႔တြဲေလာင္းခ်ိတ္လ်က္သား..။ မိုးလင္းလာလွ်င္ ကိုယ့္ျခံထဲက ဘာေတြ ပါသြားလဲ... ကိုယ့္အိမ္ေရွ႔ ဘာေရာက္ေနမလဲ ရင္ထိတ္ေနရေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ ထိုညမွာေတာ့ ရင္ခုန္စရာလည္းေကာင္း၊ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းေနၾကျပန္သည္။</span></p><div style="text-align: justify;"> ဒီ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္မွာေတာ့ ဒီကြ်န္းကေလးသည္ ထင္မွတ္ထားတာထက္ ပိုေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသြားခဲ့ပါသည္။ ဒီေန႔ မနက္ မိုးမလင္းတလင္းထဲက အိမ္မွာ ရွိသမွ် လူကုန္ ႏိုးေနၾကျပီ။ အရင္ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြလို ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီေက်ာ္မွ ထၾကေသာ သူမ်ားက (ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္) ဆမ္ဘာ၀မ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို၊ ထိုမွ တဆင့္ ဆမ္ဘာ၀မ္ ပန္းျခံကို ခ်ီတက္ၾကဖို႔ အားလံုး တက္ၾကြေနၾကသည္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေတာ့ေရာက္မွာလဲ ဖုန္းေတြ ကိုယ္စီႏွင့္ ဟိုလူ႔ ေခၚပါအံုး၊ ဒီလူကို လွမ္းႏိႈးပါအံုး။ ဘယ္ေနရာက ေစာင့္မွာလဲ.. အသံေတြ မ်ိဳးစံု ညံစီေနၾကျပီ။ ဆမ္ဘာ၀မ္ ဖုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ ေရာက္ေသာ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာပင္ လူေတြက အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနျပီး။ ေစာေစာ သြားၾကတာကိုပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ေနာက္က်ေနျပီလား... စိတ္ပူသြားရေသး၏။<br /><br />`ေစာေစာ သြားမွဟ၊ ေန႔လည္မွဆို ဘာမွ မက်န္ပဲေနလိမ့္မယ္´<br /><br />ေဘးနားက လူတစ္ခ်ိုဳ႕ဆီမွ ထိုစကားသံေတြကို တေလတည္း ၾကားေနရေတာ့ ျပံဳးမိရေသး၏။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို လူစုခြဲဆင္းသြားၾကသည္။ မွာထားေသာ အစားအေသာက္ေတြကို ေစာင့္သယ္ဖို႔ ျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကေတာ့ ပန္းျခံထဲ တစ္ခါတည္း သြားလိုက္ၾကသည္။ ကိုယ္ေတြ ဘာမွ မျပင္ဆင္ရေသးခင္ပင္ လူေတြ စည္ေနၾကျပီလား...။ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္ေတြ အဖြဲ႔က ဘယ္ေနရာမွာ က်မွန္းလည္း မသိ..။ ေနရာထိုင္ခင္းေတြလဲ မစီစဥ္ရေသး။ သယ္လာတာေတြ ဘယ္မွာ ထားရမွာမွန္းမသိ..။ ဒီလိုႏွင့္ ပန္းျခံထဲ စ၀င္သြားေတာ့ လူအုပ္က မနည္းမေနာ ေရာက္ႏွင့္ေနၾကျပီ..။ ပန္းျခံ၀မွာကတည္းက ၾကားလိုက္ရေသာ ျမန္မာ့ဆို္င္း၀ိုင္းသံေၾကာင့္ လူက စိတ္ေပ်ာ္လို႔ လာျပီ..။ မနက္ ကိုးနာရီေက်ာ္မွာပင္ လူေတြက အေတာ္ စည္ကားေနၾကျပီပဲ..။<br /><br />ေဟာ... ဟိုမွာ ေ႔တြ႕ပါျပီ.....။ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီး...။<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TOkOAUr1Q6I/AAAAAAAAGlA/gcJSjRE8b1o/s1600/DSC_0070.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TOkOAUr1Q6I/AAAAAAAAGlA/gcJSjRE8b1o/s320/DSC_0070.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541976215171449762" border="0" /></a>ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔က <span style="font-size:medium;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> <b style="color: rgb(204, 51, 204);">(၂၀၁၀) ဆမ္ဘာ၀မ္း တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္ </b></span></span>မွာ စတုဒိသာ ေကြ်းဖို႔သြားေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္..။ စားပြဲခံုေလးသာ ရွိျပီး ေနရာထိုင္ခင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြက မေရာက္ၾကေသး...။ ေစ်းတန္းေတြ ေရွ႕မွာကေတာ့ လူေတြ တိုးလို႔ ေနၾကျပီ..။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ေ၀ယ်ာ၀စၥ အဖြဲ႔သားေတြ အေျပး ေရာက္လာၾကျပီး လိုအပ္သမွ် ခံုေတြ၊ ေနရာထိုင္ခင္းေတြ စီစဥ္ေပးၾကသည္။ ဘာလိုအပ္သလဲ ေမးကာ လိုေလေသးမရွိ စီစဥ္ေပးၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဘာမွ ၾကိဳ မစီစဥ္ထားေသာ္လည္း အားလံုးက အဆင္သင့္ပင္ ျဖစ္ေန၏။<br /><br />`ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္´<br />`ကြ်န္ေတာ္က လဖၻည့္ရည္ တစ္ခြက္´<br />`သမီးကို ၾကက္ဥပူတင္းေပးပါ´<br />`ေမာင္ေလးေရ.. အမတို႔အတြက္က ဆႏြင္းမကင္း´<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ သြားေလးေတြ အျဖီးသား..။<br /><br />`ခုမွ ေရေႏြးအိုးတည္ရမွာခဗ်... မုန္႔ေတြ မွာထားတာ မေရာက္ေသးလို႔ ခဏေလး သည္းခံေစာင့္ေပးပါခင္ဗ်ာ´<br />မ်က္ႏွာ ပူပူႏွင့္ ေျဖကာ ေနရျပီ။<br /><br />အေဖ်ာ္ဆရာ ေတြက ေရေႏြးအိုး ေျပးတည္ၾက.. ညကတည္းက ႏြားႏို႔ ၾကိဳကာ တစ္ညလံုး လုပ္ထားရေသာ မလိုင္ေတြကို ကုန္မသြားရ (အဲေလ) ေမွာက္မသြားေလေအာင္ ေသခ်ာ ေနရာခ်ရေသးသည္။ (မွတ္ခ်က္... ေကာ္ဖီႏွင့္ လဖၻက္ရည္ လက္မလည္ေအာင္ ေဖ်ာ္ေနရသည္မွာ မလိုင္ က်ိဳသူ အေဖ်ာ္ဆရာတစ္ေယာက္က သူ႔ေစတနာေတြဟု တြင္တြင္ ေျပာေလေသာေၾကာင့္ တမင္ ပို႔စ္ထဲ မလိုင္ပါေအာင္ ထည့္ေရးရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤကား စကားခ်ပ္)။ ခြက္ေတြ အထုပ္ေတြ ေနရာခ်ျပီးခ်ိန္မွာပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆင္းသြားေသာ ေမာင္ႏွမတေတြက မွာထားေသာဆႏြင္းမကင္း၊ ပူတင္းေတြႏွင့္ အတူ ေရာက္လာၾကျပီ။<br /><br />`ေကာ္ဖီေတြ၊ လဖၻည့္ရည္ေတြ၊ ဆႏြင္းမကင္း ပူတင္းေတြ ရျပီေနာ္´<br /><br />ေရေႏြးမွ မဆူေသးခင္၊ မုန္႔ေတြမွ မလွီးရေသးခင္ ဖိုးေအာ္ခ်င္ ႏွစ္ေယာက္က ထေအာ္ေလေတာ့ အေဖ်ာ္ဆရာေတြေရာ.... မုန္႔ေ၀သည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပါ ေက်ာက ေခြ်း ဒီးဒီး က်ေအာင္ အလုပ္ေတြ မ်ားကုန္ၾကရသည္။<br /><br />`ေရေႏြးဆူျပီလား၊ ျမန္ျမန္ေလး.. ျမန္ျမန္ေလး´<br /><br />`မုန့္လွီးဖို႔ ဓား အပို မပါရင္ လိုက္ငွားေပးၾကပါအံုး´ ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။<br /><br />မွာထားသည့္ ေရႊၾကည္ ဆႏြင္းမကင္း၊ မုန္လာဥနီ ဆႏြင္းမကင္း၊ ေကြကာအုပ္ဆႏြင္းမကင္း ႏွင့္ ၾကက္ဥပူတင္း မုန္႔ေတြကေတာ့ ေရာက္ျပီး ဘာမၾကာေသး..။ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္းမွာပဲ ေျပာင္သလင္းခါလို႔ သြားျပီ။<br />မုန္႔ေတြ အေျပးအလႊားထပ္မွာေတာ့ ၾကိဳ မွာမထားလို႔ မရေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရသည္။ မုန္႕ေတြ လွီးရင္း အျမင္မလွလို႔ ေဘးဖယ္ထားေသာ မုန္႔ေတြကအစ `ရတယ္၊ ဘာမျဖစ္ဘူး.. စားလို႔ ရတာပဲ´ ဆိုကာ ယူသြားၾကေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ဓာတ္ပံုေလး ရိုက္ျပီး ပို႔စ္မွာ တင္ဖို႔ ေ၀းေလစြ၊ ဘယ္မုန္႔က ဘယ္လိုေကာင္းတယ္ဆိုတာ ေျပာဖို႔ပင္ မတတ္ပဲ ျဖစ္သြားရေလေတာ့သည္။<br />မုန္႔လွီးသည့္ ညီမကေတာ့ မုန္႔ေတြ အေစာၾကီး ကုန္သြား၍ ခုန္ေပါက္ကာ ေပ်ာ္ေန၏။<br />`ညီမ စားခ်င္တာေတြ ေစ်းတန္းထဲ လိုက္ပတ္စားလို႔ ရျပီ´ ဆိုကာ ေပ်ာ္ေနျခင္း ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />`အကိုတို႔ ေကာ္ဖီနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မုန္႔ဟင္းခါး လဲစားရေအာင္´ ဆိုကာ မုန္႔ဟင္းခါးေတြ လာပို႔သြားသူမ်ား၊ ရွိသလို...<br />`ပူတင္း ဆႏြင္းမကင္းေတြ လာယူတာ၊ ဒီမွာ အမတို႔ဆီက မုန္႔တီသုပ္ေတြ လာပို႔တယ္.. ေကာင္းမွေကာင္းပဲ´ ဆိုေသာ အမေတြကို မ်က္ႏွာပူပူႏွင့္ `ဟီး.. ေကာ္ဖီ၊ လဖၻက္ရည္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္..၊ မုန္႔ေတြက ကုန္ျပီ အမေရ´ ဟု အားနာနာႏွင့္ ျပန္ေျဖရတာေတြလည္း ရွိသည္။<br /><br />`ဒီက အကိုက ကြ်န္မတို႔ဆီက အေၾကာ္ေတြ ခဏ၊ ခဏ လာယူတယ္.. ကြ်န္မတို႔ကို ေကာ္ဖီ ပိုေဖ်ာ္ထည့္ေပးရမယ္... ဒါပဲ´ ဟု လာ လာ ေနာက္ေသာ သူမ်ား..၊ အားလံုးက မသိကြ်မ္းဖူးၾကေပမဲ့ တစ္စိတ္တစ္၀မ္းတည္း ေပ်ာ္ရႊင္ရင္းႏွီးေနၾကျပီ..။<br /><br />`ေဟာဒီက ေရႊရင္ေအး ခ်ိဳခ်ိဳေမႊးေမႊး ေအးေအးေလးေတြ ရမယ္ေနာ္´ လို႔ ေဘးဆိုင္က ေအာ္တိုင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြထဲက ဖိုးေအာ္ခ်င္ႏွစ္ေယာက္က `ဒီမွာလည္း ေကာ္ဖီ၊ လဖၻက္ရည္ ပူပူေႏြးေႏြးေလးေတြ သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါျပီခဗ်´ ဟု အျပိဳင္ထထေအာ္ေလေတာ့ ေရေႏြးမေလာက္လို႔ ေစာင့္၇ေသာ လူတန္းက ရွည္ ရွည္သြားရသလို အေဖ်ာ္ဆရာေတြလဲ ေခြ်းျပန္ကာ အေမာေဖာက္ေအာင္ ေဖ်ာ္ရ ေအာ္ရေလသည္။ သူတို႔ေအာ္သည္က `ေဟ့ေရာင္ေတြ.. ေရေႏြးဆူမွ ေအာ္ပါဟ ေအာ္ေကာင္းတိုင္း စြတ္ရြတ္ေအာ္မေနနဲ႔၊ မင္းတို႔ လူေခၚေကာင္းတာနဲ႔ အေဖ်ာ္ဆရာေတြလဲ အေမာဆို႔ေတာ့မယ္´.. ေအာ္သာေအာ္ေသာ္လည္း အေပ်ာ္အျပံဳးေတြႏွင့္သာ...။<br /><br />ေဘးက ၾကာဇံေၾကာ္မွာလည္း လက္မလည္ေအာင္ အိုးၾကီး အိုးငယ္ အသြယ္သြယ္ႏွင့္ ေၾကာ္ေနရသလို... ၊ ေရႊရင္ေအးအဖြဲ႕မွာလည္း အိုးၾကီး ေလးလံုးႏွင့္အျပည့္ကို ႏွစ္နာရီ သံုးနာရီအတြင္း ကုန္သြားေလျပီ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလဲ.. မုန့္ဟင္းခါး၊ ၾကာဇံဟင္းခါး၊ ရခိုင္မုန္႔တီ..၊ တိုဟူးသုပ္၊ ဆမူစာသုပ္၊ သီးစံုအေအး ေတြကို... လာ လာပို႔တာ စားလိုက္၊ ေစ်းတန္းပတ္ကာ စားလိုက္ျဖင့္ ဗိုက္ထဲ စံုပလံု စိေနၾက၏။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ျပဇာတ္ႏွင့္ အျငိမ့္ကိုလည္း အားလ်င္အားသလို ေျပးေျပးၾကည့္ကာ ဓာတ္ပံုရိုက္ထြက္လိုက္ေသးသည္။<br /><br />ျပဇာတ္ႏွင့္အျငိမ့္ကလည္း အားေပးသူ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္မ်ားသလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ့ရိုးရာကိုလည္း လွစ္ဟျပႏိုင္သည္မွာ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလွသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ား စည္းကမ္းမဲ့ စြန္႔ပစ္သြားေသာ အမိႈက္ေတြကို ေ၀ယ်ာ၀စၥ အဖြဲ႔သားမ်ားက လိုက္လံ သိမ္းဆည္းေနၾကေသာေၾကာင့္လားမသိ.. လူ အေတာ္မ်ားမ်ားက အမွိဳက္ေတြ ပစၥလကၡတ္ မပစ္ၾကေတာ့ေခ်။ ပြဲလာသူအားလံုး စည္းကမ္းေသ၀ပ္စြာ၊ ယဥ္ေက်းလိမၼာစြာျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္မွာ.. အေပ်ာ္လိႈင္းေတြ စုကာ ဆင့္ကာ ေက်နပ္စရာ၊ ပီတိျဖစ္စရာ ေကာင္းလွသည္။<br /><br />မိုးေတြ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲကာ ရြာခ်လိုက္ေသာ္လည္း လူေတြက အေပ်ာ္အျပံဳးမပ်က္.. လြတ္ရာ ေစ်းဆိုင္တနး္ေတြထဲ ေျပး၀င္ မိုးခိုကာ မိုးေတြ သည္းလာလိုက္ `ေ၀း´ ခနဲ စုျပံဳေအာ္ဟစ္လိုက္ႏွင့္ အေပ်ာ္ေတြ မျပတ္ေတာ့ေခ်။ မိုးစဲသြားေတာ့ ေစ်းတန္းေတြလဲ လူေတြ ျပန္စည္လာသလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေဖ်ာ္ဆရာေတြလည္း လက္မလည္ေအာင္ အလုပ္မ်ားၾကရျပန္သည္။ (ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပါးစပ္ေရာ လက္ပါ မအား.ရေတာ့ပါ။ . ကင္မရာကိုင္ကာ လိုက္ရိုက္လိုက္ ဆာလာလွ်င္ မုန္႔၀င္စားလိုက္ႏွင့္ ပြဲေစ်းပတ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။)<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TOkspDnYZUI/AAAAAAAAGlQ/mfl9-t09PWw/s1600/DSC_3415.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TOkspDnYZUI/AAAAAAAAGlQ/mfl9-t09PWw/s320/DSC_3415.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542009900312847682" border="0" /></a>ညေန သံုးနာရီထိုးေက်ာ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဆိုင္သိမ္းျပီး ကထိန္သကၤန္းပရိကၡရာရွစ္ပါး ကို သံုးစံု ကပ္လွဴကာ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ပြဲေစ်း အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို သူ႔ထက္ငါ လုေျပာၾကရင္း အေပ်ာ္ေတြ စားျမံဳ႕ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။<br /><br /><br /><br /><br />ဒီ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္မွာေတာ့ ဒီကြ်န္းကေလးသည္ ထင္မွတ္ထားတာထက္ ပိုေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသြားခဲ့ပါသည္။ (အဘယ္ေၾကာ္င့ဆိုေသာ္... ::)))... ဆမ္ဘာ၀မ္ ပန္းျခံထဲမွာ က်င္းပေသာ <span style="font-size:medium;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> <b style="color: rgb(204, 51, 204);">(၂၀၁၀) ဆမ္ဘာ၀မ္း တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္ </b></span></span>စတုဒိသာေကြ်းပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမတေတြ စုေပါင္းအလွဴေလးတစ္ခု ေပ်ာ္ရႊင္ ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ေန႔ေလးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ထပ္တူ ေပ်ာ္ရႊင္ကာ သာဓု ေခၚၾကည္ႏူးၾကေစဖို႔ မွ်ေ၀လိုက္ရင္း အခ်ိန္အၾကာၾကီး ဖုန္တက္ေနေသာ အိမ္ကေလးကို ကုသိုလ္မႈေလး တစ္ခုျဖင့္ ေဆးေပါင္းခတဲ့ညမွာ အမွတ္တရ တင္လို္က္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-size:85%;" >ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္း<br /><br />လာမည့္ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ၇န္ကုန္ျမိဳ႔ ေ၀ဘာဂီေဆးရံုရွိ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားအတြက္ စုေပါင္းအလွဴတစ္ခု လုပ္ႏီုင္ဖို႕႔ စီစဥ္ေနပါသည္။ အလွဴေငြ ထည့္၀င္လိုသူမ်ားအတြက္ ၾကိဳတင္သတင္းေကာင္း ပါးထားရျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း.........</span><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-9048191618999861630?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-24788953315449779762010-10-02T23:38:00.016+08:002010-10-03T11:02:05.032+08:00<div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္က ေတာင္တန္းေတြႏွင့္အတူ ၾကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္။ ေတာင္တန္းေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ စိမ္းမေနခဲ့ပါ။<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TKfv2EceMjI/AAAAAAAAGkw/yXANJpA6wqw/s1600/Mogok+01.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 86px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TKfv2EceMjI/AAAAAAAAGkw/yXANJpA6wqw/s320/Mogok+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5523647180178338354" border="0" /></a> တစ္ခ်ိဳ႕ေတာင္တန္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ.. မိတ္ေဆြေတြေတာင္ ျဖစ္ေသးရဲ႕။ သူတို႔မွာ မာယာ မရွိဘူး။ ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ မရွိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာင္တန္းေတြက စိမ္္းစိုလွပတဲ့ ေတာအုပ္.. ေတာတန္းေတြနဲ႔..။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာင္တန္းေတြက သစ္ပင္က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ.. ေသြ႔ေသြ႕ေျခာက္ေျခာက္..။ တစ္ခိ်ဳ႕ေတာင္တန္းေတြက ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္သားေတြနဲ႔... အသြင္ေတြ မတူၾကဘူး။ သဘာ၀ မတူၾကဘူး။ သားရဲေပါကာ အႏၱရယ္ပြ်မ္းသည့္ ေတာအုပ္ေတြ ၾကီးစိုးေသာ ေတာင္တန္းေတြ ရွိခ်င္ရွိမည္။ စိမ့္စမ္းေရတံခြန္ေတြႏွင့္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အတိျပီးေသာ ျပည့္စံုလွပသည့္ ေတာင္တန္းေတြလဲ ရွိမည္။ လွပသေလာက္ ေဘးအႏၱရယ္ မ်ားသည့္ ေတာင္တန္းေတြလဲ ရွိမည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သူတို႔မွာ မာယာမရွိ၊ ပရိယာယ္ မရွိၾကပါ။ အဲတာဟာ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္တန္းေတြကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရျခင္းရဲ႕ အဓိက အခ်က္ပဲျဖစ္သည္..။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္တန္းေတြကို ခ်စ္သည္။ ျမင္ျမင္သမွ် ေတာင္တန္းေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနတတ္ပါသည္..။<br /><br />ငယ္စဥ္ကတည္းကရင္း ကြ်န္ေတာ္က ေတာင္တက္ရတာ ၀ါသနာ ပါသည္။ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ေနစဥ္က ေဘးပတ္လည္ ေတာင္ေတြ ၀ိုင္းေနေလေတာ့ မၾကာခဏ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္တက္ျဖစ္တာ မဆန္းပါ။ ေတာင္တန္းေတြေပၚ နင္းျဖတ္မိတိုင္း လြတ္လပ္ေသာ သိမ္ေမြ႔သည့္ ၾကည္ႏူးမႈေတြကို ရသည္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ ကိုယ္က ပို နီးစပ္လာသလိုလည္း အျမဲ ခံစားရသည္။ ေတာင္အျမင့္ပိုင္းသို႔ေရာက္ေလ... သန္႕စင္ေသာေလထုကို ပိုျပီး ရွဴရိႈက္ရေလ... စိတ္ႏွလံုးက ပိုျပီး ျငိမ္သက္ၾကည္လင္ေလ ျဖစ္လာသည္ဟုလည္း ခံစားရေသးသည္။ ေနာက္ျပီး ေတာင္ထိပ္ေပၚကေန သဘာဝေလာကၾကီး၏ အလွတရားကို အသြင္တစ္မ်ိဳးႏွင့္ စီးမိုးၾကည့္ရသည့္ အရသာ..ကိုေရာ..... ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သည့္ တိမ္တိုက္ေတြႏွင့္ ပိုျပီး နီးနီးကပ္ကပ္ ရွိေနရသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ေရာ.... ေတာင္တက္ရျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ခံုမင္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />လမ္းထြင္ျပီးသား ေတာင္တန္းမ်ားကို ျဖတ္သန္းသြားတိုင္း လမ္းထြင္ခဲ့သူေတြ၏ စြန္႔စား ၾကိဳးပမ္းမႈကို ကြ်န္ေတာ္ အားက်သည္။ ရွဳေမာဖြယ္ရာ လွပေသာ ရွဳခင္းေနရာေလးေတြမွာ... အပန္းေျဖအနားယူဖို႔ ေနရာေလးေတြ ဖန္တီးထားေပးတာ ေတြ႔တိုင္း ရွာေဖြေတြ႔ရွိကာ ေဆာက္လုပ္ေပးခဲ့ေသာသူ၏ စိတ္ကူးေစတနာကို ေက်းဇူးတင္ ၾကည္ႏူးရသည္။ တခါတရံ ေရခ်မ္းစင္ကေလးမ်ားကို လမ္းခရီးမွာ ေတြ႔ရတတ္ေသးသည္။ ဘယ္သူမွ တာဝန္ ေပးမထားပါပဲ ေတာင္တက္လာသူေတြ အေမာေျပေစဖို႔ ေစတနာသက္သက္ျဖင့္ အပင္ပန္းခံ ေရျဖည့္ေပးထားသူမ်ား၏ ေမတၱာကို တံု႔ျပန္ဆုေတာင္းေပးဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ မေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ပါ။<br /><br />တခါတေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီး အေပ်ာ္တမ္း ေတာင္တက္ျဖစ္ၾကသည္။ ျမင့္မာျပီး တက္ရန္ခက္ခဲေသာ..၊ လမ္းရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္မရွိပဲ စမ္းတ၀ါး၀ါး ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ထြင္ကာ သြားရေသာ ေတာင္တန္းမ်ားကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အတူတက္ရသည္က ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရင္ခုန္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုးႏွင့္ အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေလသည္။ ခက္ခဲေသာ လမ္းေတြမွာ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ တြဲကူၾကသည္။ လမ္းေပ်ာက္လို႔ စိတ္ဓာတ္ေတြက်ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အခ်င္းခ်င္း အားေပး ေႏြးေထြးၾကသည္။ ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေ၀းေ၀းမွာ ေတာင္ထိပ္ကို ျမင္ေနရျပီး “ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္ႏိုင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕” လို႔ ဇြဲ မေလွ်ာ့ျဖစ္ေအာင္ ေဘးမွ ေတာင္တက္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက တစ္ေယာက္စိတ္ကို တစ္ေယာက္ တက္ၾကြေစသည္။ တစ္ေယာက္က ေရဗူး၊ တစ္ေယာက္က ထမင္းဗူး.. တစ္ေယာက္က အသီးအႏွံ...အားလံုး အတူ ေ၀မွ် စားေသာက္ၾကသည္။ ေတာင္ထိပ္သို႔ ေရာက္ခါနီးတိုင္း လမ္းခရီးမွာ ရင္ဆိုင္လာရသမွ်ေသာ ေဘးဒုကၡေတြက ျပန္ေျပာရင္း ရယ္စရာေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပန္သည္။ ေတာင္ထိပ္ကို ေျခခ်မိသည္ႏွင့္ “ေဟး” ခနဲ ျပိဳင္တူ ေအာ္ဟစ္လိုက္ရလွ်င္ေတာ့ ေမာခဲ့သမွ်တို႔ ေျပျပီ...။ ပန္းတိုင္ေရာက္ျပီ... ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကိုရျပီ...။ ထိုအခါ.. ေနာက္ထပ္ ဒီ့ထက္ ပို ျမင့္မားေသာ ေတာင္တန္းေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈေတြ ပိုျဖစ္လာရသည္။ ေတာက္တက္ခဲ့စဥ္က ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးေသာ ေဘးဒုကၡ၊ အခက္အခဲမ်ားသည္.. ေနာက္တစ္ေတာင္ကို ျဖတ္သန္းဖို႔အတြက္ အေတြ႔အၾကံဳႏွင့္ စိတ္ခြန္အားေတြ ျဖစ္သြားၾကသည္။ ေတာင္တက္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ပိုရင္းႏွီးခ်စ္ခင္သြားၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အပိုဆုကေတာ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ေတာင္တန္းႏွင့္ပါ စိတ္ထဲ ပိုမို ရင္းႏွီးခင္မင္သြားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ေျပာေသာ စကားသံမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ ျဖစ္တည္မႈကို ကြ်န္ေတာ္ ယခင္ကထက္ ပိုလို႔ ဂရုစိုက္ တန္ဖိုးထားျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ ေရာက္မလာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြေဟာင္းမ်ား အျဖစ္ အျမဲ အမွတ္ရေနတတ္ပါသည္။<br /><br />ေတာင္တန္းတိုင္း လွပရမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႔ မရပါ..။ လွပေစလိုစိတ္ေတြ ရွိေနခဲ့လ်င္ေတာင္ ေတာင္တန္းတိုင္း မလွပရေလျခင္းဟု ေလာကၾကီးကို အျပစ္တင္ခြင့္ ရွိပါသလား။ ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းမည့္ ေတာင္တက္လမ္းတိုင္း ေခ်ာေမြ႔ အဆင္ေျပရလိမ့္မည္ဟုလည္း ယံုၾကည္စိတ္ခ်ထားလို႔ မျဖစ္ပါ။ လမ္းေဖာက္ျပီးေသာ ေတာင္တန္းတစ္ခုကို လြယ္လြယ္ကူကူ ျဖတ္သန္းရခ်ိန္ေတြလဲ ရွိသည္။ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းေသာ ေတာင္တန္းေတြကို ျဖတ္သန္းရခ်ိန္ေတြလည္း ရွိသည္။ ေဘးအႏၱရယ္မ်ားေသာ ေတာင္တန္းေတြကိုလည္း လမ္းထြင္ေဖာက္ကာ ျဖတ္သန္းခ်င္ ျဖတ္သန္းမိမည္။ အခက္အခဲမ်ားစြာႏွင့္ ျဖတ္သန္းတိုင္း ေဘးမွ ေတာင္တက္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြမ်ား၏ တြဲလက္မ်ားကို ဆုပ္ကိုင္မိတိုင္း ကံေကာင္းသည္ဟု ေက်နပ္စြာ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသည္။<br /><br />အျမင့္ဆံုးေသာ ေတာင္တန္းတိုင္းသည္ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ဖို႔ အလြယ္တကူ ျဖတ္သန္းသြားႏိုင္မည္ မဟုတ္တာကိုေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ထား၍ မျဖစ္ပါ။ အျမင့္ဆံုးေတာင္တန္းေတြကို ျဖတ္သန္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ လံုေလာက္ေသာ စိတ္ဓာတ္၊ သတၱိ ႏွင့္ ဇြဲ၊ ဝိရိယ တို႔ ေသေသခ်ာခ်ာၾကီးကို လိုအပ္ပါသည္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TKfw919sWeI/AAAAAAAAGk4/dMvZpoU-ksw/s1600/Mogok+02.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 115px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TKfw919sWeI/AAAAAAAAGk4/dMvZpoU-ksw/s320/Mogok+02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5523648413241727458" border="0" /></a>ေတာင္တန္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္သည္။ အခါအခြင့္ရတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္တန္းေတြကို ျဖတ္သန္းဖို႔ စိတ္ကူးရွိသည္။ ေတာင္ထိပ္တစ္ခုကို ေျခခ်မိတိုင္း “ေဟး” ခနဲ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြေတြ ခရီးသြားေဖာ္ေတြႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္ခ်င္သည္။ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ျဖတ္သန္းမကုန္ႏိုင္ေသာ ေတာင္တန္းမ်ားစြာ ဒီကမၻာမွာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ၾကီး ရွိေနပါသည္။ ထိုေတာင္တန္းမ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အျမဲ ဆီးၾကိဳေနပါလိမ့္မည္။<br /><span style="font-size:78%;"> </span><div style="text-align: right;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္ </span></span> <span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div><br /><span style="font-size:85%;"> <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">"The Climb"</span> ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ၾကားျဖစ္ေနတာ ၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ေတာင္တန္းေတြအတြက္ စာကေလးတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးခ်င္လာတာနဲ႔ ေရးျဖစ္သြားျခင္းပါ။ ခုတေလာ ၾကားျဖစ္ေနတဲ့ ဒီသီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ျပီးၾကမွာပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ထပ္ျပီး နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္လား...။</span></span><br /><br /><h1 style="text-align: center;" id="watch-headline-title"><span id="eow-title" class="long-title" dir="ltr" title="Miley Cyrus - The Climb - Official Music Video (HQ)">Miley Cyrus - The Climb</span></h1><br /><br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NG2zyeVRcbs?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/NG2zyeVRcbs?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><strong style="font-style: italic;">The Climb<br /></strong><small><b style="font-style: italic;">Songwriters:</b><span style="font-style: italic;"> Alexander, J; Mabe, J;</span><br /><br /></small>I can almost see it<br />That dream I am dreaming<br />But there's a voice inside my head saying<br />"You'll never reach it"<br /><br />Every step I'm taking<br />Every move I make feels<br />Lost with no direction<br />My faith is shaking<br /><br />But I gotta keep trying<br />Gotta keep my head held high<br /><br />There's always gonna be another mountain<br />I'm always gonna wanna make it move<br />Always gonna be a uphill battle<br />Sometimes I'm gonna have to lose<br /><br />Ain't about how fast I get there<br />Ain't about what's waiting on the other side<br />It's the climb<br /><br />The struggles I'm facing<br />The chances I'm taking<br />Sometimes might knock me down<br />But no, I'm not breaking<br /><br />I may not know it<br />But these are the moments that<br />I'm gonna remember most, yeah<br />Just gotta keep going<br /><br />And I, I got to be strong<br />Just keep pushing on<br /><br />'Cause there's always gonna be another mountain<br />I'm always gonna wanna make it move<br />Always gonna be a uphill battle<br />Sometimes I'm gonna have to lose<br /><br />Ain't about how fast I get there<br />Ain't about what's waiting on the other side<br />It's the climb, yeah!<br /><br />There's always gonna be another mountain<br />I'm always gonna wanna make it move<br />Always gonna be an uphill battle<br />Somebody's gonna have to lose<br /><br />Ain't about how fast I get there<br />Ain't about what's waiting on the other side<br />It's the climb, yeah!<br /><br />Keep on moving, keep climbing<br />Keep the faith, baby<br />It's all about, it's all about the climb<br />Keep the faith, keep your faith, whoa<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-2478895331544977976?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-25640082128847673962010-09-18T11:00:00.000+08:002010-10-03T11:04:11.239+08:00ယံံုၾကည္မွဳ တစ္ခု...<br />တကယ္ျဖစ္လာတဲ့အိပ္မက္ေလး..<br />ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳအတြက္ လင္းအာရုဏ္ေလးတစ္စ...<br />ကိုယ့္ညအတြက္ ၾကယ္ေလးတစ္စင္း....<br />ျမတ္ႏိုးျခင္း အသေခၤ်ေတြနဲ႔ အတူ......<br /><br /><br /><br /><br /><div><object width="512" height="322"><param name="movie" value="http://d.yimg.com/static.video.yahoo.com/yep/YV_YEP.swf?ver=2.2.46"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="AllowScriptAccess" value="always"><param name="bgcolor" value="#000000"><param name="flashVars" value="id=13914676&amp;vid=5274788&amp;lang=en-us&amp;intl=us&amp;thumbUrl=http%3A//l.yimg.com/a/p/i/bcst/videosearch/9363/87213568.jpeg&amp;embed=1"><embed src="http://d.yimg.com/static.video.yahoo.com/yep/YV_YEP.swf?ver=2.2.46" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" bgcolor="#000000" flashvars="id=13914676&amp;vid=5274788&amp;lang=en-us&amp;intl=us&amp;thumbUrl=http%3A//l.yimg.com/a/p/i/bcst/videosearch/9363/87213568.jpeg&amp;embed=1" width="512" height="322"></embed></object><br /><a href="http://video.yahoo.com/watch/5274788/13914676">"Do I Make You Proud" Taylor Hicks</a> @ <a href="http://video.yahoo.com/">Yahoo! Video</a></div><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Do I Make You Proud </span><br /><p><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Taylor Hicks </span><br /></p><br /> <p>I've never been the one to raise my hand,<br /> That was not me and now that's who I am<br /> <br /> Because of you I am standing tall,<br /> My heart is full of endless gratitude,<br /> You were the one, the one to guide me through,<br /> Now I can see and I believe it's only just beginning<br /> <br /> - Chorus -<br /> This what we dream about<br /> but the only question with me now<br /> Is do I make you proud<br /> Stronger than I've ever been NOW<br /> Never been afraid of standing out<br /> But do I make you proud<br /> <br /> I guess I've learned, to question is to grow<br /> That you still have faith, is all I need to know<br /> I've learned to love, myself in spite of me<br /> And I've learned to walk, the road that I believe<br /> <br /> This what we dream about<br /> but the only question with me now<br /> Is do I make you proud<br /> Stronger than I've ever been NOW<br /> Never been afraid of standing out<br /> But do I make you proud<br /> <br /> Everybody needs to rise up<br /> Everybody needs to be loved, to be loved<br /> <br /> - Chorus -<br />This what we dream about<br />but the only question with me now<br />Is do I make you proud<br />Stronger than I've ever been NOW<br />Never been afraid of standing out<br />But do I make you proud </p> <p>- Chorus -<br />This what we dream about<br />but the only question with me now<br />Is do I make you proud<br />Stronger than I've ever been NOW<br />Never been afraid of standing out<br />But do I make you proud </p> <p>- Chorus -<br />This what we dream about<br />but the only question with me now<br />Is do I make you proud<br />Stronger than I've ever been NOW<br />Never been afraid of standing out<br />But do I make you proud </p><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-2564008212884767396?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-78959132675961591122010-08-29T08:00:00.000+08:002010-08-29T13:47:22.428+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/THm54qplLcI/AAAAAAAAGko/oc--H2puwyk/s1600/150px-Fingerprint_Whorl.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 141px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/THm54qplLcI/AAAAAAAAGko/oc--H2puwyk/s320/150px-Fingerprint_Whorl.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510640002237017538" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><br />ကြ်န္ေတာ္ စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားခဲ့ျပီ။ တစ္လကို စာေလး တစ္ပုဒ္ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ၾကိဳးစား ေရးေနျဖစ္ေတာ့ အိမ္ကေလးလဲ ဖုန္ေတြ အထပ္ထပ္ တက္လို႔ ေနမွာပဲ။<br />“မိုးကုတ္သားေရ.. စာေတြေရးပါအံုး” တို႔<br />“စာေရးေတြ က်ဲေနတယ္။ စာေလးဘာေလးေရးပါအံုး.. ေမွ်ာ္ေနတယ္” တို႔.... ဘယ္သူမွ မေျပာၾကေတာ့လဲ တြန္းအား မရွိဘူးေပါ့ဗ်ာ... (အားနာပါးနာမ်ား ေမးၾက ေျပာၾကမလား ... မသိဘူး...)<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္သစ္ေျပာင္းသြားေတာ့ ေနရာသစ္မွာ ေနသား မက်ေသးတာရယ္.. အလုပ္သစ္မွာ ကိုယ္ မသိတာေတြ မ်ားလို႔ ေလ့လာေနရတာေတြရယ္ေၾကာင့္ပဲ စာေရးဖို႔ ေျခဦး မလွည့္ႏိုင္တာ ေျပာျပန္ရင္လဲ အေၾကာင္းသိေတြက ရယ္ေနၾကအံုးမယ္...။ အဲ.. စကားေၾကာ ရွည္ေနတာနဲ႔ ေျပာျပခ်င္တာေလးေတာင္ ခုထိ မစရေသးဘူးရယ္။<br /><br />အလုပ္အသစ္ ေျပာင္းေတာ့ အလုပ္လုပ္ခြင့္ကဒ္ အသစ္လဲရပါတယ္။ အဲဒီလို လဲေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ၾကာေနျပန္ေကာ။ ကဒ္ျပား မရမခ်င္း လူက စိတ္ပူရ..၊ အဆင္မေျပခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဆိုျပီး တျခားအလုပ္ေတြ ဆက္ရွာရ နဲ႔ အလုပ္မဝင္ခင္ စပ္ၾကား ဗ်ာမ်ားေနခဲ့တာ..။ ေဟာ.... အလုပ္လုပ္ခြင့္ကဒ္ ထုတ္လို႔ ရေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့မွ လက္ေဗြ ႏွိပ္ဖို႔ လုပ္ရေကာ။ အဲဒီေတာ့မွ လူေပါင္း သန္းခ်ီရွိတာ ဒီ လက္ေဗြေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘာေၾကာင့္ မတူၾကတာလဲ ငယ္တုန္းက ထူးဆန္းခဲ့ဖူးတာ ျပန္သတိရမိတယ္။ ဒါေပသည့္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေဗြဟာ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ထပ္တူ လံုးဝ က်ႏိုင္လား၊ မက်ႏိုင္ဘူးလား။ ဒီကမၻာေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လက္ေဗြ တစ္ထပ္တည္း တူတဲ့သူေရာ မရွိႏိုင္ဘူးလား အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေတာ့ ျပန္ ေတြးမိသြားေသးတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ခုက အက်င့္ နဲ႔ မသိစိတ္ရဲ႕ မွတ္သားထားမႈ..။ လက္ေဗြႏွိပ္မယ္ဆို လူက အလိုလို လက္မကို ထိုးေပးမိတာ..။ လက္မက လက္ေဗြကိုပဲ ေပးရမယ္လို႔ ဘယ္တုုန္းကရင္း မသိစိတ္က ဘာေၾကာင့္ မွတ္သားထားခဲ့မွန္း စဥ္းစားမရဘူး။ အလုပ္သမားကဒ္ရံုးက လက္ေဗြယူေတာ့ လက္မကိုပဲ ထိုးေပးမိတယ္။ လက္ေဗြယူတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက လက္မေရာ၊ လက္ညိႈးေရာ ဘယ္ညာ ႏွစ္ဘက္လံုးကို ယူသြားေရာ..။ လက္ေဗြကို မ်က္ႏွာျပင္အျပည့္ယူခ်င္လို႔လားမသိ... ကြ်န္ေတာ့္လက္မနဲ႔ လက္ညိႈးကို တည့္တည့္ႏွိပ္ရယံုတင္မကဘူး... ဘယ္ေစာင္းလိုက္ ညာေစာင္းလိုက္နဲ႔ဖိေသးတာ။ သူ စိတ္ေက်နပ္မွ လက္ကို လႊတ္ေတာ့တယ္။ ထားေတာ့...။ လူတစ္ေယာက္ကို မွတ္ပံုတင္ခ်င္ရင္ လက္ေဗြက အေရးၾကီးမွန္း ဘယ္သူက ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိခဲ့သလဲ.. ဘာလဲ...၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရပ္တည္မႈဟာ လက္ေဗြေပၚမွာလဲ တည္မွီေနမွန္း ဘာမွန္း.. ဆက္မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ အေရးၾကီးတာ ကဒ္ျပားရဖို႔..။ အဲတာရမွ အလုပ္စဆင္းလို႔ ရမွာကိုး...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔... ကဒ္ရေတာ့ အလုပ္စဆင္းေရာ ဆိုပါေတာ့။ အလုပ္မွာကလဲ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္နဲ႔..၊ ကိုယ့္လက္ေဗြနဲ႔ ႏွိပ္ျပီးဝင္မွ ရံုးထဲကို ဝင္ခြင့္ရတာ..။ ေအာ္.. ဒီ လက္ေဗြက အဲေလာက္ အေရးပါတာကိုးလို႔ ထပ္ေတြးမိသြားျပန္ေကာ..။ အလုပ္ဝင္စမွာေတာ့ လက္ေဗြ မွတ္ပံု မတင္ရေသးလို႔ သူတစ္ပါး ဝင္တဲ့ အခ်ိန္ေစာင့္ျပီး လိုက္ဝင္ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တံခါးေစာင့္တဲ့သူ ရွိေနရင္ သူက ဖြင့္ေပးတယ္။ ဝင္ခိ်န္..၊ ထြက္ခ်ိန္.. လက္မွတ္ထိုးရံုပဲ...။ ဒါကို ဒုကၡမခံႏိုင္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာ မမကို လက္ေဗြႏွိပ္ဖို႔.. ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ေပးဖို႕ သြား သြားျပီး ဂ်ီက်ေနတာ..။ တစ္ပါတ္ေက်ာ္ေလာက္ ေစာင့္မွ.. ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ရျပီး လက္ေဗြႏွိပ္ဖို႔ ရံုးအဝင္တံခါးက စက္ေလးဆီ သြားရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္..ေနာက္ထပ္ ဝန္ထမ္းအသစ္ သံုးေယာက္ရယ္..။ သူတို႔က အသစ္ ဆိုေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အလုပ္ဝင္တာ ပိုေစာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္..အေပါက္ဝမွာ မန္ေနဂ်ာမမ ေျပာတဲ့ ကို္ယ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ရယ္ လက္ေဗြရယ္ကို စက္ကေလးမွာ မွတ္ပံုတင္ရတယ္။ မွတ္ပံုတင္တယ္ဆိုတာကလည္း.. ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ကို စက္ကေလးမွာ ခလုပ္ႏွိပ္ျပီး ရိုက္ထည့္၊ ျပီးရင္ လက္ေဗြဖတ္တဲ့ မွန္ျပားေလးေပၚ ကိုယ့္လက္ေဗြကို ႏွိပ္၊ စက္က လက္ေဗြကို ဖတ္ျပီးသြားရင္ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္နဲ႔ ကိုယ့္လက္ေဗြကို တြဲမွတ္သြားတာ။ ကိုယ္က ရံုးထဲ ဝင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ ကို ရိုက္ထည့္. စက္က လက္ေဗြေတာင္းရင္ ကိုယ့္လက္ေဗြေလးကို လက္ေဗြႏွိပ္တဲ့ ေနရာေပၚတင္လိုက္..။ မွန္ရင္ တံခါးဖြင့္တယ္။ မမွန္ရင္ေတာ့ သင့္မွာ ဝင္ခြင့္မရွိဘူး လို႔ စက္က ျပန္ေျဖျပီး တံခါးက ပြင့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။ သူတပါးေတြက လက္ေဗြ ႏွိပ္ရင္ လက္ညိႈးကိုပဲ ထိုးေပးၾကတာသတိထားမိေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကလွည့္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လက္မပဲ ထြက္လာတယ္။ စက္ကေလးကလည္း... လက္မက... လက္ေဗြကို မွတ္သြားေကာ။ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္နဲ႔ လက္ေဗြကို ႏွိပ္ျပီး ေသခ်ာေအာင္ ျပန္စစ္ေတာ့လဲ စက္ေလးက တံခါးဖြင့္ေပးတယ္။ ေအးေဆးေပါ့။ ရံုးကို ဝင္တာနဲ႕ ကိုယ့္ကို ဘယ္အခ်ိန္ရံုးေရာက္လဲ.. ဘယ္အခ်ိန္ ရံုးျပန္လဲ ဆိုတာက အစ စက္ေလးက တစ္ခါတည္း မွတ္ထားေပးတယ္ ဆိုေတာ့ကာ... တစ္လတစ္လ ရံုးတက္ခ်ိန္ေတြ ျဖည့္ျပီး တင္ရတဲ့အခါဆို ပိုေတာင္လြယ္ေသး..။ ကိုယ္မမွတ္မိရင္ မန္ေနဂ်ာမမကို သြားေမးလိုက္ရံုပဲ...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ လက္ေဗြကိစၥက ေခါင္းထဲ ဆက္မဝင္လာပဲ ေအးေဆးျဖစ္ေနျပန္္ေကာ။ အဲေန႔က ရံုးအျပန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ အမွတ္နဲ႔ လက္ေဗြကိုႏွိပ္ျပီး ျပန္ရေတာ့ စိတ္ထဲေတာင္ ေပ်ာ္ေနမိေသး..။ ျပႆနာက ေနာက္ရက္မနက္ ရံုးတက္ေတာ့မွ စေတာ့တာပဲ..။ အဲေန႔က ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရံုးကို ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အေစာၾကီး ေရာက္တယ္။ အဝင္ဝမွာ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ကို ရိုက္ထည့္ျပီး လက္ေဗြႏွိပ္ေတာ့ စက္က မင္းမွာ ဝင္ခြင့္မရွိဘူး။ မငး္ရဲ႕ ၀င္ခြင့္မွတ္ပံုတင္တာ မေအာင္ျမင္ဘူးပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ေအာ္ေနေတာ့တယ္။ လက္မကို ဟိုဘက္ေရႊ႕လိုက္ ဒီဘက္ေရႊ႕လိုက္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ၾကည့္ေပမဲ့ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ လူလည္း ေခြ်းျပန္ေနျပီ။ တံခါးေစာင့္တဲ့ သူကလည္း မရွိ။ ရံုးကို တစ္ျခားလူေတြလဲ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကျပီ။ သူတို႔ေတြ ဝင္သြားေတာ့ စက္က ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ လက္ေဗြဖတ္တဲ့ မွန္ျပားေလးကို ေသခ်ာၾကည့္မွ လက္ညိႈးေလးတစ္ျပားစာ ေသးေသးေလးရယ္.....။ ကြ်န္ေတာ့္လက္မက အဲဒီ မ်က္ႏွာျပင္က ဖတ္ႏိုင္တဲ့ အကြက္ေလးထက္ ပိုျပီး ၾကီးေနတယ္။ မေန႔က ဘယ္ေနရာကိုမ်ား သြားတင္မိပါလိမ့္.. စဥ္းစားလို႔ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူတပါးေတြလို လက္ညိႈးကို မွတ္ပံုမတင္မိပဲ ဒီလက္မၾကီးပဲ သြားထိုးေပးမိတာပါလိမ့္.. ကိုယ့္ဘာသာပဲ အျပစ္ တင္ေနမိေတာ့တယ္။ သယ္သူကမွ လက္မ တစ္ခုထဲနဲ႔ပဲ လက္ေဗြ ယူလို႔ ရတယ္ ေျပာမထားပါပဲ...။ လက္မကို အားၾကိဳးမာန္တက္ ဟို ဒီ ေရႊ႕ျပီး ႏွိပ္ေတာ့မွ ေနရာမွန္သြားလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ ဝမ္းသာအားရ ဝင္ျပီးမွ အေစာနက လက္မရဲ႕ ဘယ္အပိုင္းက ေနရာအမွန္လဲ မွတ္မထားမိတာ သတိထားမိျပီး အျပန္အတြက္ စိတ္ေလသြားရျပန္ပါေရာ..။<br />အဲေန႔က တစ္ေန႔လံုး ဒီ လက္ေဗြကိစၥပဲ စိတ္ထဲ ေရာက္ေနေတာ့တာ။ လူေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ေဗြခ်င္း လံုးဝ မတူၾကတာ မထူးဆန္းတဲ့ ကိစၥပဲ ထားပါအံုးေတာ့။ ဒီလူတစ္ေယာက္ထဲရဲ႕ လက္ေဗြကိုမွ ခုလို စက္က ဖတ္တဲ့ ေနရာ နဲနဲလြဲတာနဲ႔ေတာင္ မမွတ္မိဘူး ဆိုေလေတာ့ကာ..။ လက္ေဗြ ဆိုတိုင္း ေပးခ်င္အံုးဟဲ့ ဒီလက္မ လို႔သာ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္တိုေနမိေတာ့တယ္..။<br />ရံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ စက္က တစ္ခါတစ္ခါ ေၾကာင္တတ္တယ္ ေျပာတယ္။ တစ္ေယာက္ဆို သူ႔လက္က အသားေတြ ခဏခဏ ကြာတတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ရံုးထဲ ၀င္တဲ့အခါဆို သူ႔လက္ေဗြကို စက္က မမွတ္မိဘူးတဲ့. အျမဲ ဒုကၡေရာက္ရတယ္ ေျပာတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔လူေတြက်ေတာ့ သူတို႔ မွတ္ပံုတင္ အတု၊ အသစ္လုပ္တဲ့အခါ လက္ေဗြေျပာင္းးေအာင္ လက္က အသားေတြကို လွီးထုတ္ပစ္တတ္ၾကတယ္တဲ့။ လက္မွာ အသားအသစ္ တက္လာတဲ့အခါက် လက္ေဗြကလဲ ေျပာင္းသြားတယ္ ေျပာတာ ၾကားဖူးရဲ႕။<br /><br />အရင္ကေတာ့ လက္ေဗြေတြဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မွာ... မတူၾကသလို.. ကြဲျပားၾကသလို.. လူ႔ စိတ္သေဘာထားေတြဟာလဲ မတူႏိုင္ၾကတာ၊ တူမေယာင္ေယာင္နဲ႔ ကြဲျပားေနၾကတာပဲေလ ဆိုျပီး လက္ေဗြကို မွတ္ပံုတင္မွတ္ဖို႔ထက္ ပိုျပီး နက္နက္နဲနဲ ဆက္မေတြးျဖစ္ခဲ့ဘူး..။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့....<br /><br />ေအာ္.. လက္ေဗြ.. လက္ေဗြ.. ေတာ္ေတာ္ အေရးၾကီးတဲ့ လက္ေဗြပါလား..။ လက္မေလး တစ္ျပားစာ အကြာအေဝးကိုေတာင္မွ စက္က မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကို အေတာ္ ၾကိဳးစား ရွာရပါလား..။ ခက္ခဲေနခဲ႔ရင္လဲ မန္ေနဂ်ာမမကို လက္ေဗြ ျပန္မွတ္ခိုင္းမယ္။ ဒီတစ္ခါ လက္ေဗြမွတ္ရင္ေတာ့ စက္က အျပည့္ဖတ္ႏိုင္တဲ့ လက္ညိႈးကိုပဲ ေပးေတာမယ္လို႔ စဥ္းစားထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စက္က မွတ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္မရဲ႕ လက္ေဗြ အေနအထား ေနရာမွန္ကို ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိသြားတယ္။ ခုေတာ့လဲ ရံုး အဝင္အထြက္တိုင္း လက္မရဲ႕ လက္ေဗြေနရာအမွန္ကို ရွာစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ သူ႔အလိုလို လက္မက ေနရာမွန္ကို တင္ေပးမိလ်က္သား...။<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;"> </span><div style="text-align: right;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span></span> <span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-7895913267596159112?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-34412983496899170172010-08-01T04:09:00.006+08:002010-08-01T09:37:19.805+08:00<div style="text-align: justify;"><br />တနဂၤေႏြသည္ တနဂၤေႏြတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ ဆိုပါစို႔။ သူက ဘာမွ မေျပာင္းမလဲသေယာင္ ရွိေနလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ျပကၡဒိန္ေပၚက ရက္စြဲမ်ား၊ သကၠရာဇ္မ်ားကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ျပီးျပီ...။ တနဂၤေႏြခ်င္း တူေသာ္လည္း ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ဒီ တနဂၤေႏြသည္ ယခင္က တနဂၤေႏြေန႔ရက္မ်ား မဟုတ္ေတာ့။ ေနာင္ ေရွ႕ဆက္ ၾကံဳရမည့္ တနဂၤေႏြမ်ားႏွင့္လည္း ကြဲလြဲခ်က္ေတြ ရွိေနပါအံုးမည္။ မေျပာင္းလဲတာကေတာ့ မသိမသာ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားႏွင့္ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ား သိသိသာသာေရာ မသိလိုက္ဘာသာေရာ ရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆက္လက္ရွိေနလိမ့္အံုးမည္။<br /><br />တနဂၤေႏြတစ္ေန႔က ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အတူ ေလွ်ာက္လည္ ျဖစ္ဖူးသည္။<br /><br />တနဂၤေႏြတစ္ေန႔က ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ တနဂၤေႏြေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျမင္ျမင္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတာေတြ႔လွ်င္ ကင္မရာတစ္လံုးႏွင့္ ေလွ်ာက္ရိုက္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />တနဂၤေႏြေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္ စိမ္းလန္းဖူးသလို တနဂၤေႏြေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္ တိတ္တဆိတ္ ေသြ႔ေျခာက္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />တနဂၤေႏြတစ္ေန႔က ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ တစံုတရာ ေကာက္ရခဲ့ဖူးျပီး တစံုတရာ ေပ်ာက္ရွခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />တခါတခါမွာေတာ့ တနဂၤေႏြက ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္ေကာက္ဖူးျပီး ကြ်န္ေတာ္က တနဂၤေႏြကို စကားမေျပာေသာ အ၀ါေရာင္ တနဂၤေႏြ ေန႔ရက္မ်ားလည္း ရွိသည္။<br /><span style="display: block; padding-left: 6em; font-weight: bold;"><span></span></span><br />တနဂၤေႏြတစ္ေန႔က ခ်စ္သူ စိတ္ဆိုးျပီး ကြ်န္ေတာ့္လက္ဖ်ံကို ေသြးထြက္ေအာင္ ဆိတ္ဆြဲခဲ့ဖူးေၾကာင္း အမာရြတ္တစ္ခု သက္ေသရွိခဲ့သည္။ ေကး၀ဋ္ပုဏၰားလို အျငိဳးစိတ္၊ နာက်ည္းစိတ္ႏွင့္ေတာ့ တစ္ခါဖူးမွ် ထိုအမာရြတ္ကို မၾကည့္ဖူးေၾကာင္း အမာရြတ္ကို ခပ္ဖြဖြ နမ္းရင္း တနဂၤေႏြတို္င္း ကြ်န္ေတာ္တိုင္တည္ေနမိသည္။<br /><br /><span style="display: block; padding-left: 6em; font-weight: bold;"><span>`အိုေက အာဘြားတစ္ေသာင္းေနရာအႏွ႔ံ</span></span> <div> <div style="text-align: left;"><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136); font-weight: bold;"> </span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span><span style="font-weight: bold;">ဘတ္ေဒးပရဲဆန္ ့´</span></span></span><br /> <span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span></div> တနဂၤေႏြတစ္ေန႕က ခ်စ္သူဆီမွ ရခဲ့ဖူးေသာ ထို.. ေမြးေန႔လက္ေဆာင္.. အနမ္းမ်ားသည္ တနဂၤေႏြတစ္ေန႔မွာပဲ ျပန္ရုပ္သိမ္းသြားတာ ခံခဲ့ရဖူးသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ထိုေန႔က ကြ်န္ေတာ့္ စပယ္ရံုေလး ေသဆံုးသြားေသာ ေန႔တစ္ေန႔လည္း ျဖစ္သည္။<br /><br />တနဂၤေႏြတစ္ေန႔၏ အလင္းစစ္စစ္မ်ားေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္က အိပ္မက္ေနခဲ့ျပီး အလင္းတုေတြ ေတာက္ပေနခ်ိန္မွ ႏုိးထလာခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />တနဂၤေႏြတစ္ေန႔က မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၏ မဂၤလာေဆာင္မွာ ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကျပီး `မင္းေရာ.. ဘယ္ေတာ့ မုန္႔ေကြ်းမွာလဲ´ ဆိုသည့္ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ၾကားၾကားမိခ်င္း စားလက္စ ေရခဲမုန္႔ သီးသြားခဲ့ဖူးသည္။ မိတ္ေဆြမ်ားက ကြ်န္ေတာ္ အားငယ္သြားတာဟု ထင္သြားၾက၏။ ကြ်န္ေတာ္က ဆုပ္ကိုင္ေႏြးေထြးခဲ့ဖူးေသာ လက္တစ္စံုကို တမ္းတမိသြားေၾကာင္း သူတို႔ကို မေျပာျပခဲ့ပါ..။ ခ်စ္သူကို လြမ္းဆြတ္ေစေသာ ထိုမဂၤလာပြဲမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္... မသြားခ်င္ေသာ္လည္း ေရွာင္ဖို႔လည္း မၾကိဳးစားခဲ့..။<br /><br />တနဂၤေႏြတစ္ေန႔က အသက္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္အရြယ္ ကြ်န္ေတာ့္ ေဆြမ်ိဳးတစ္ေယာက္ ငယ္ငယ္ေလးႏွင့္ ဘာေရာဂါမွ မရွိပဲ ရုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားသည့္သတင္းေၾကာင့္ လိမၼာေရးျခားရွိလြန္းသည့္ ခေလးတစ္ေယာက္ကို ႏွေမ်ာစိတ္ႏွင့္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရဖူးသည္။<br /><br />ေနာက္ျပီး တနဂၤေႏြတစ္ေန႔မွာပဲ ေရမကူးတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္ ေရေဆာ့ေကာင္းျပီး ပင္လယ္ေရနက္ထဲ ေမ်ာပါကာ ကံသီလို႔ ေသတြင္းက လြတ္ခဲ့ရဖူးသည္။ ေသျခင္းတရားသည္ အခ်ိန္မေရြးေရာက္လာတတ္မွန္း တနဂၤေႏြမွမဟုတ္.. ေန႔တိုင္း အသိရွိေနပါက ရွင္သန္ရျခင္း၏ ဒုကၡ၊ သုခမ်ားကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိလာမည္လား။ ဘ၀တစ္ခုကို အႏိုင္ပိုင္းျခင္းသည္ ေသျခင္းတရားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ယံုၾကည္သူမ်ားထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ မပါ၀င္ခဲ့ေၾကာင္း ထို.. တနဂၤေႏြတစ္ေန႔က ေျပာျပခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />တနဂၤေႏြေန႔ရက္တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ အားလပ္ေနခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ဘက္ႏွာေခါင္းေပါက္က အသက္ရွဴသလား.. ညာဘက္ႏွာေခါင္းေပါက္က အသက္ရွဴသလား... တနဂၤေႏြေန႔ရက္ကို ၀င္ေလရွဴရွဳိက္ျခင္းျဖင့္ စတင္မိလိုက္သလား.. ထြက္ေလကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရင္း စတင္မိလိုက္သလား ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာႏိုင္ေလာက္သည္အထိေတာ့ သမာဓိအား မေကာင္းေသးပါ။ သို႔ေသာ္ စိတ္အခန္႔မသင့္မႈမ်ား၊ ေဒါသသင့္ေစမႈမ်ားေၾကာင့္ စြန္းေပသြားေသာ က်န္ေျခာက္ရက္လံုးက စိတ္အညစ္အေက်းေတြကို တနဂၤေႏြေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေလွ်ာ္ဖြပ္ႏိုင္သည္။<br /></div><br />တခါတရံမွာ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္မ်ားသည္ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်ေနခဲ့ျပီး ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္၏ ျဖစ္တည္မႈမ်ား မႈန္၀ါးသြားတတ္ခဲ့ရျခင္းမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ္၏ အားနည္းခ်က္ သက္သက္သာ ျဖစ္ျပီး တနဂၤေႏြႏွင့္ မွမဟုတ္၊ မည္သည့္ေန႔မ်ားႏွင့္မွ တစ္စြန္းတစ္ပါဒမွ် မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း မေမ့မေလွ်ာ့ သတိေလး ရွိေနတတ္ခဲ့ျပီ။ ေနာက္ေက်ာမွ ဓားမ်ားအေၾကာင္းကို တနဂၤေႏြေတြမွာ တဖြဖြၾကားေနရေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာျပင္မွာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ရွိလား စစ္ေဆးဖို႔ တစ္ခါဖူးမွ် သတိတရ မရွိတတ္ခဲ့ပါ။ တနဂၤေႏြကေတာ့ ဓားတစ္လက္ မဟုတ္တာ အင္မတန္ ေသခ်ာပါသည္။<br /><br />သိပ္ျပီး အားလပ္ေနေသာ တနဂၤေႏြမ်ားတြင္ေတာ့ တနဂၤေႏြသာ စကားေျပာတတ္ပါက သူ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ ဘာေတြခံစားေန၊ ေတြးေန၊ သံုးသပ္ေနမိမွာပါလိမ့္ ဟု ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ စိတ္ကူးမိတတ္သည္။<br /><br />တနဂၤေႏြေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရျခင္း၊၀မ္းနည္းရျခင္း အေပၚ သူ ဘာေတြ ေျပာခ်င္မွာပါလိမ့္။<br /><br />တနဂၤေႏြကို လိုအပ္စြာ ခ်စ္ခင္မိတတ္သလို တနဂၤေႏြကို မလိုလားစြာ ခါးသီးမိခဲ့ျခင္းေတြအေပၚ သူဘာေတြ တံု႔ျပန္ခ်င္မွာပါလိမ့္။<br /><br />တနဂၤေႏြကို ရိုးရိုးသားသား ျဖတ္သန္းၾကသူမ်ား၊ မရိုးမသား ျဖတ္သန္းၾကသူမ်ား၏ တနဂၤေႏြအေပၚ အျမင္မ်ားသည္ သူႏွင့္လံုး၀ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း၊ ကာယကံရွင္ႏွင့္သာ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္ေၾကာင္း ရွင္းလင္းခ်က္မ်ား ထုတ္ျပန္ေနမွာလား.... ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ တနဂၤေႏြအေပၚ အျမင္ၾကည္မႈ မၾကည္မႈေတြကို ခပ္မဆိတ္...မတုန္မလႈပ္ လက္ပိုက္ကာ ျပံဳးၾကည့္ေနမွာလား...... ။<br /><br />တနဂၤေႏြကေတာ့ သူ႔ကို ဘုရားသခင္က ဖန္ဆင္းခဲ့တာလား.. လူေတြကသာ သူ႔ကို ျပ႒ာန္းခဲ့လား သိသိၾကီးႏွင့္ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနပါလိမ့္မည္။ တနဂၤေႏြက တစ္ခုခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေျပာပါလိမ့္မည္....။ တနဂၤေႏြ၏ အေရာင္မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ခြဲျခမ္းဖို႔ စိတ္မကူးမိသလို ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ေသာ အစိမ္းေရာင္ေတြခ်ည္းသာလည္း တနဂၤေႏြကို ေဆးျခယ္ဖို႔ ၾကိဳးစားမိမည္ မဟုတ္ပါ...။<br /><br />ဒီတနဂၤေႏြမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ မွာ ဘာလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မွ် မရွိေၾကာင္း တနဂၤေႏြက မေမးပါပဲ ေျဖာင့္ခ်က္ေတြ ေပးေနမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဖံုးကြယ္လိမ္ညာထားမွဳမ်ား ရွိပါက ထိုအရာမ်ားသည္ သူတပါးအတြက္ အက်ိဳးမရွိေသာ အရာမ်ား.. တခ်ိဳ႕က အက်ိဳးယုတ္ေစေသာအရာမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း တိတ္တဆိတ္ ေတာင္းပန္ ေျပာေနမိေသာ္လည္း တနဂၤေႏြက အရာရာကို သေဘာေပါက္နားလည္သည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္သာ နားေထာင္ေနခဲ့၏။ ကြ်န္ေတာ့္သမိုင္း၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ား၊ တံု႔ျပန္မႈမ်ား.. အျမင္မ်ားႏွင့္သာ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္ေၾကာင္း ဘာသာ သိေနခဲ့ျပီးျပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ အမွားမကင္းေသာ ရက္စြဲမ်ားအတြက္ တနဂၤေႏြကို ေနာင္တစကားေတာ့ မဆိုမိပါ။ သူတပါးကို ေပၚေပၚတင္တင္ေရာ၊ ျခံဳခိုလ်က္ေကာ တိုက္ခိုက္တတ္ေသာ သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ျပီး တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ေနာက္ေက်ာမ်ားကို ထိုးစိုက္ခ်ဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တသသ ေသြးေနေသာ ဓားတစ္လက္မဟုတ္ျခင္းအတြက္ေတာ့ တနဂၤေႏြကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပႏိုင္ပါသည္။<br /><br />တနဂၤေႏြက ကြ်န္ေတာ့္ကို စကားတစ္လံုးသာ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္သည္ လင္းပြင့္လို႔ သြား၏။ တနဂၤေႏြက သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘာေျပာခဲ့သလဲ.. ဘယ္သူ႔ကိုမ်ွ ျပန္မေျပာျပဖို႔ အထပ္ထပ္ မွာကာ သူ၏ နံနက္ခင္းကို မိုးစက္မ်ားျဖင့္ ႏိုးထေစလိုက္သည္။<br /><br />တနဂၤေႏြသည္ တနဂၤေႏြတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ သူက ဘာမွ မေျပာင္းမလဲသေယာင္ ရွိေနလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ျပကၡဒိန္ေပၚက ရက္စြဲမ်ား၊ သကၠရာဇ္မ်ားကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ျပီးျပီ...။ တနဂၤေႏြခ်င္း တူေသာ္လည္း ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ဒီ တနဂၤေႏြသည္ ယခင္က တနဂၤေႏြေန႔ရက္မ်ား မဟုတ္ေတာ့။ ေနာင္ ေရွ႕ဆက္ ၾကံဳရမည့္ တနဂၤေႏြမ်ားႏွင့္လည္း ကြဲလြဲခ်က္ေတြ ရွိေနပါအံုးမည္။ မေျပာင္းလဲတာကေတာ့ မသိမသာ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားႏွင့္ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ား သိသိသာသာေရာ မသိလိုက္ဘာသာေရာ ရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆက္လက္ရွိေနလိမ့္အံုးမည္။<br /><br />ဒီတနဂၤေႏြအတြက္ စခဲ့ေသာ ထို အေတြးမ်ားကို ျပန္သတိရမိေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ မရည္ရြယ္ပဲ ေမးခြန္းတစ္ခု တနဂၤေႏြကို ေမးမိသြားသည္။ ခေလးဆန္ေသာ ထိုေမးခြန္းအတြက္လဲ အားနာကာ... ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ရွက္သြားမိေသးသည္။<br /><br />`တကယ္လို႔မ်ား ဒီေန႔ကို တနဂၤေႏြလို႔ မသတ္မွတ္ပဲ တစ္ျခား တစ္ခုခု သတ္မွတ္ခဲ့ရင္ တနဂၤေႏြဆိုတာ ရွိလာမယ္ ခင္ဗ်ား ထင္သလား´<br /><br />တနဂၤေႏြက သူေျဖဆိုရန္ မလိုအပ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ ေမးခြန္းကို အသာအယာ ေခါက္သိမ္းထားလိုက္ျပီး ဒီတစ္ေန႔အတြက္ လက္က်န္ မိုးေရစက္မ်ားကို ခါခ်ေနခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဒီတနဂၤေႏြ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ သြားကာ ေန႔စာစားဖို႔အတြက္ ရြာေနေသာ မိုးကို ျမန္ျမန္တိတ္ေစခ်င္ေၾကာင္း တနဂၤေႏြကို ေျပာျပမေနေတာ့ပါ။<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"><a href="http://www.manorhary.net/">မၾကီး မေနာ္ဟရီ </a>ရဲ႕ </span><a style="font-style: italic; font-weight: bold;" href="http://www.manorhary.net/2010/07/blog-post_31.html">တနဂၤေႏြစီးခ်င္း</a><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"> ကို ဖတ္ျပီး စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ စာစုေလး အမွတ္တရ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> ဒီစာစုေလး ေရးျဖစ္ေစဖို႔ စိတ္ကူး..စေပးခဲ့တဲ့ မၾကီး နဲ႔ ဇက္ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။</span></span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-size:78%;">ေမတၱာျဖင့္<br /> မိုးကုတ္သား<br /></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-3441298349689917017?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-70960481741754580632010-07-19T15:01:00.002+08:002010-07-19T15:16:34.858+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TEP7vzH3_zI/AAAAAAAAGkY/6OORNBGki0w/s1600/b3041100_1-png1_product_view.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495512768917798706" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/TEP7vzH3_zI/AAAAAAAAGkY/6OORNBGki0w/s320/b3041100_1-png1_product_view.png" /></a><br /><div align="center">မုန္းလို႔မွမဟုတ္ပဲကြယ္<br /><br />ေအးစက္စက္ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုနဲ႔<br /><br />ငါ့ရဲ႕ရင္ဘတ္ကို လိမ္ညာခဲ့ရံုပါ...<br /><br />ခ်စ္ရတာ.. ပင္ပန္းေနရွာတဲ့မင္းကို...<br /><br />မေမာေစလိုတဲ့ဆႏၵေတြနဲ႔<br /><br />ရင္ထဲက ႏွစ္သိမ့္ရင္း....<br /><br />ငါလဲ အမုန္းေတြနဲ႔ လံုးပါး ပါးခဲ့ရေပါ့............။<br /><br /></div><br /><div align="right"><em><span style="font-size:85%;">ေမတၱာၿဖင့္</span></em></div><br /><div align="right"><em><span style="font-size:85%;">မိုးကုတ္သား<br /></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-7096048174175458063?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-84187495905953147792010-06-17T11:45:00.000+08:002010-06-17T12:00:24.996+08:00<div style="text-align: justify;"><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">“ ေဟာဒီက ငွက္ေပ်ာေပါင္း ”</span><br /></div><br />သူမရဲ႔ အသံကို ၾကားျပီ ဆိုတာနဲ႔ သူမ ၀င္လာတဲ့ လမ္းၾကီး လမ္းငယ္ အသြယ္သြယ္မွာ ခေလးေတြ ဆူညံသြားၾကစျမဲ။<br />သူမရဲ႕ ငွက္ေပ်ာေပါင္းကို ၾကိဳက္လို႔ အားေပးၾကသလို ေပ်ာ္တတ္ေသာ၊ စေနာက္လို႔ ေကာင္းေသာ သူမကိုလည္း ကေလးေတြေရာ လူၾကီးေတြပါ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ အားေပးၾကသည္။ ငွက္ေပ်ာေပါင္း ေရာင္းလာတာ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီ။ သို႔ေသာ္ လူေတြက သူမ ငွက္ေပ်ာေပါင္းကို ရိုးမသြားၾက။ တခါတေလ ေရာင္းကုန္သြားလို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ မေရာက္ျဖစ္တဲ့့ လမ္းေတြဆို သူမကို ေမွ်ာ္လို႔ ေနတတ္ၾကသူေတြလဲ ရွိရဲ႔။<br />သူမ ေရာင္းတဲ့ ငွက္ေပ်ာေပါင္းနဲ႔ အိမ္က ခေလးသံုးေကာင္ ကို ေက်ာင္းထား ေပးႏိုင္သလို နာတာရွည္ေရာဂါသည္ အိမ္ဦးနတ္ကိုလဲ ေဆးမီးတိုေလးေတြႏွင့္ ကုသႏိုင္သည္။ သူမတို႔ တမိသားစုလံုးရဲ႔ ထမင္းအိုးေလး ဆိုလဲဟုတ္၊ တခုတည္းေသာ ၀င္ေငြေလး ရွိရာ လုပ္ငန္းေလး ဆိုလဲ မမွားပါ။<br />သားေတြ သမီးေတြကလည္း ေက်ာင္းအားခ်ိန္ေတြမွာ ကူေဖာ္ေလာင္ဘက္ ရေတာ့ သူမက ဒီလုပ္ငန္းေလးကို ေဇာက္ခ် လုပ္ႏိုင္သည္။ ရပ္တကာ၊ ရြာတရိုး ေစ်းေတာင္း ေခါင္းရြက္ကာ ေရာင္းရသေလာက္ တခုတည္းေသာ ဒီ၀င္ေငြေလးက စုမိေဆာင္းမိသည္ေတာ့ မရွိလွေခ်။<br />ေနာက္ျပီး သူမမွာ အက်င့္ဆိုး တစ္ခုက ရွိေသးသည္။ ဒါကေတာ့ ခါးတို႔တိုင္း ေယာင္တတ္ျခင္းပင္။<br /><span style="font-style: italic;">“ အေမေအးေရ က၊ က ”</span><br />တစ္ေယာက္ေယာက္က သူမ ခါးကို တို႔ျပီး အဲလို မေျပာလိုက္နွင့္။ သူမက ေစ်းေတာင္းကို ေခါင္းေပၚက ခ်ကာ ေကြးေနေအာင္ ကတတ္သည္။<br /><span style="font-style: italic;">“ အေမေအးေရ သီခ်င္းဆိုျပ ”</span><br />ခါးတို႔ကာ အဲလို ခိုင္းလို္က္လွ်င္ျဖင့္ သူမက <span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">“ ေဟာဒီက ငွက္ေပ်ာေပါင္း ”</span> </span>လို႔ ေအာ္မည့္အစား သိခ်င္းသံေတြသာ သံေနသံထားနွင့္ ဆိုျပ မိေတာ့သည္။<br /><span style="font-style: italic;">“ အေမေအးေရ ၾကီး ၾကီး လွီးေပး ”</span><br />ငွက္ေပ်ာေပါင္းကို ၀ယ္သည့္ အဖိုးအလိုက္ သူမ အပိုင္းေလးေတြ လွီးျဖတ္ေပးခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ခါးတို႔ကာ ေျပာလိုက္ရင္ျဖင့္ သူမက “ေအး၊ ေအး” ဟုဆိုကာ ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္ႏွင့္ အတံုး အၾကီးၾကီးကိုလွီးျဖတ္ ေပးမိတတ္ျမဲ။ သူမရဲ့ ထိုအားနည္းခ်က္ကို သိၾကေသာ ခေလးငယ္မ်ားက အဲဒီလို သူမကို စေနာက္ကာ ငွက္ေပ်ာေပါင္းတံုး အၾကီးၾကီးကို ကိုင္လ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ထြက္သြားၾကလွ်င္ေတာ့ သူမက ထို ခေလးမ်ားႏွင့္ လိုက္ေပ်ာ္ကာ ၾကည္ႏူးရေလသည္။ ကြယ္၊ သူမသာ ခ်မ္းသာလွ်င္ေတာ့ သူတို႔ ၾကိဳက္လွေသာ ငွက္ေပ်ာေပါင္းကို အလကား ေကြ်းပလိုက္ခ်င္သည္။ ေလ်ာ့သြားေသာ အျမတ္ေငြေလးေတြ အတြက္လဲ သူမက ႏွေမ်ာတသ မေနတတ္ပါ။<br />တစ္ေန႔ေတာ့ သူမ အိမ္ဦးနတ္က အေမာေတြ ေဖာက္ကာ ေဆးခန္းျပရသည္။ ေဆးဖိုးေတြ အေတာ္ကုန္ကာ လက္ထဲမွာ ရွိသမွ် ေငြစေတြက ေနာက္ရက္အတြက္ အရင္းမွ်ပင္ မက်န္ခ်င္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ ၊ သူမ ေန႔ျပန္တိုး ယူကာ လိုအပ္တာေတြ ၀ယ္ရသည္။ တင္သြားတဲ့ အေၾကြးေတြကို ျမန္ျမန္ေက်ဖို႔ သူမက ငွက္ေပ်ာေပါင္းကို ပိုလုပ္ကာ ေရာင္းရမည္ေလ။<br />ထိုေန႔က အိမ္ဦးနတ္ကို တညလံုး ျပဳစုတားရေသာေၾကာင့္ အိပ္ေရးက သိပ္ မ၀ခ်င္။ အခါတိုင္း လုပ္ေနက်ထက္ ငွက္ေပ်ာေပါင္းကို တစ္ဗန္းစာမွ် ပိုလုပ္ထားရေသာေၾကာင့္လည္း လူက ႏြမ္းနယ္ခ်င္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ ေစ်းေတာင္း ေခါင္းရြက္ကာ အားတင္းျပီး အိမ္က ထြက္၏။ တင္သြားေသာ အေၾကြးကို သူမ အျမန္ ျပန္ဆပ္ႏိုင္မွ ျဖစ္မည္။<br />တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ ေအာ္ကာ ေရာင္းရင္း ထံုးစံအတိုင္း အထက္တန္းေက်ာင္းေရွ႔သို႔ နံနက္ခင္း ေက်ာင္းမတက္ခ်ိန္ အမွီ သူမ ေရာက္လာ၏။ ေက်ာင္းသားေလးေတြက နံနက္စာကို သူမရဲ႔ “ငွက္ေပ်ာ္ေပါင္း” မွ စားခ်င္သူေတြ ရွိသည္မဟုတ္လား။ ေရာဂါေဖာက္ေနေသာ အိမ္ဦးနတ္ကို အိမ္မွာ တေယာက္ထဲ ထားခဲ့ရတာလဲ စိတ္က သိပ္မေျဖာင့္လွ။ <span style="font-style: italic;">“ ဒီေန႔ ျမန္ျမန္ ေရာင္းကုန္ပါေစ ”</span> စိတ္ထဲက တိတ္တဆိတ္ ဆုေတာင္းရင္း ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေစ်းဗန္းကို ခ်ကာထိုင္ေရာင္းမယ္အလုပ္<br /><span style="font-style: italic;">“ အေမေအးေရ၊ ဗန္းၾကီး ေမွာက္ခ်လိုက္ ”</span><br />ခါးမွာ က်င္ခနဲ ျဖစ္သြားျပီးေနာက္ သူမ အေယာင္ေယာင္အမွားမွား ေစ်းေတာင္းကို ေမွာက္ခ်ပစ္မိသည္။ သူမ သတိ၀င္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ေစ်းေတာင္းထဲက ငွက္ေပ်ာေပါင္း ဗန္းေလးေတြက ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ စီရရီ ေမွာက္လ်က္သား။ တစ္ဗန္းတစ္ေလမ်ား အေကာင္းအတိုင္း က်န္မလား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ သူမ ဗန္းေတြကို ၾကည့္ကာ လက္ေတြ တုန္ရီလို႔လာသည္။ ဗန္းတိုင္းမွာက ပလက္ေဖာင္းေပၚမွ ဖုန္ေတြ၊ သဲေတြ တလွ်ပ္လွ်ပ္နွင့္ေလ။ အခုမွ အရင္းေက်ဖို႔ မေျပာနွင၊့္ ေစ်းဦးေလး ေပါက္ကာစမွာ။ ခုေတာ့ အျမတ္ေငြမေျပာနွင့္ မနက္ျဖန္အတြက္ အရင္းပင္ မက်န္ေတာ့။ ေန႔ျပန္တိုးေငြေတြ ဘယ္လို ဆပ္ရမွာပါလိမ့္။ <span style="font-style: italic;">အိမ္က အိမ္ဦးနတ္ အားေလးရွိေအာင္ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ေလး လုပ္ကာ တိုက္မဟဲ့ </span>ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးလဲ သဲထဲေရသြန္။<br />သူမကို စေနာက္သြားေသာ ေက်ာင္းသားေလးကလဲ ေျပးျပီ။ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းလဲ ထိုးျပီ။ ေက်ာင္းေရွ႕ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ သူမ တစ္ေယာက္သာ အမိႈက္ျဖစ္သြားရရွာေသာ သူမရဲ႕ ငွက္ေပ်ာေပါင္း ဗန္းေလးေတြကို ေစ်းေတာင္းထဲ စီထည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြ တေတြေတြ က်ေနေလေတာ့သည္။ သူမ ငိုရံုက လြဲျပီး ဘာတတ္ႏိုင္ပါ့မည္နည္း။<br />တစ္ခ်ိုဳ႕ေတြ အတြက္ကေတာ့ တခ်က္ေလး စိတ္ေပ်ာ္ဖို႔အတြက္ စေနာက္လိုက္ျခင္းသည္ အစအေနာက္ ခံလိုက္ရသည့္ တစ္ခ်ိဳ႕ ေသာ ဘ၀ေတြအတြက္ေတာ့ မိုးျပိဳသည္ထက္ ဆိုးတတ္မွန္း ထိုခေလးငယ္ ဘယ္သိလိမ့္မလဲေလ။<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div></div><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-8418749590595314779?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-52263069598076269792010-05-26T13:17:00.020+08:002010-05-26T23:36:16.537+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0gCnEy1iI/AAAAAAAAGkA/ojjFvtCD-qU/s1600/DSC_9384.JPG"><br /></a><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ထိုတစ္ေန႔ "</span> မစတင္ခင္ကရင္း.... အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး တင္ဖို႔ လုပ္ေနရင္း.... ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔ေတြအေၾကာင္း ေနာက္ျပန္ေတြးေနမိတယ္...။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ငယ္ဘဝမွာ ေမြးေန႔ပြဲဆိုတာ မလုပ္ျဖစ္သေလာက္ ရွိရံုမက ေမြးေန႔ဆိုတာကို ေမ့ ေမ့ေနျဖစ္တဲ့ ႏွစ္ေတြက အမ်ားသားရယ္...။<br /><br />တကယ္လို႔ ေမြးေန႔ကို အမွတ္ရရင္လဲ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္၊ ဆြမ္းေလာင္း အဲဒီေလာက္ပဲေပါ့....။<br /><br />ေမြးေန႔ဆိုတာကို တခုတ္တရ သိပ္မရွိလွေပမဲ့ အမွတ္တရ ရွိသြားတဲ့ ေမြးေန႔ေလးေတြေတာ့ ၾကံဳဖူးခဲ့တယ္..။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ... Design 2000 မွာ ေမလဖြား ညီမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေမြးေန႔ ကို စုေပါင္းျပီး လုပ္ျဖစ္ၾကတာမ်ိဳး....<br /><br />ေနာက္ေတာ့ 2007မွာ သယ္ရင္းေတြကို ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ေကြ်းျဖစ္ခဲ့တာ.... အဲဒီ သယ္ရင္းေတြ အားလံုးက ကြ်န္ေတာ့္ ေမြးေန႔ကို ရွမ္းေခါက္ဆြဲနဲ႔ တြဲ အမွတ္တရ ျဖစ္သြားတဲ့ထိ လက္ရာေကာင္းခဲ့တာကိုး..<span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> (မယံု ေမးၾကည့္ၾကပါ :-P )</span></span><br /><br />2008မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ေလ်ားေနခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔ကို ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္လွစြာေသာ အေမသံုးေယာက္ရယ္ တီခ်ယ္ႏွစ္ေယာက္ရယ္ သယ္ရင္းတစ္ခ်ိဳ႕ရယ္ တိတ္တဆိတ္ စီစဥ္ျပီး လုပ္ေပးတဲ့ ပါတီေလးတစ္ခုနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့တယ္။<br /><br />2009မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲ အျမဲအမွတ္တရ ျဖစ္ေစမဲ့ ညီငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႔ နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အမွတ္တရ.. ေကာက္ရခဲ့တယ္......<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ခု 2010မွာေရာ......</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ထိုတစ္ေန႔ " </span>က... ထံုးစံအတိုင္း လကုန္ခါနီးရက္ဆိုေတာ့ ေရခန္းေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့....<br /><br />ကိုယ္ကခ်စ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တဲ့ သယ္ရင္းေတြ.. ေမာင္ႏွမေတြကို ေကြ်းေမြးခ်င္စိတ္ရွိေပမဲ့ ဆႏၵကို အသာ ေဘးခ်ထားရတဲ့ ေန႔ေပါ့....<br /><br />အလုပ္ကလဲ ထြက္ထားတဲ့ လ.....<br /><br />သယ္ရင္းေတြက စိတ္လိုက္မာန္ပါ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ထြက္ခဲ့လို႔ စိတ္ပူျပီး အလုပ္သစ္ကို ဝိုင္းရွာေပးေနၾကတယ္..<br /><br />သယ္ရင္းေတြရဲ႕ ေစတနာေမတၱာနဲ႔ ရင္ထဲ ေႏြးေထြးခြန္အားရွိရခ်ိန္မွာ..<br /><br />အလုပ္သစ္ကလဲ အဆင္ေျပပါ့မလား.. ရင္နဲနဲ ပူေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ......<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ေမြးေန႔ ဘာေကြ်းမွာလဲ... "</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" မိန္းမယူဖို႔ အခ်ိန္သိပ္ေနာက္က်ေနမယ္ေနာ္.. "</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" မစြံေသးဘူးလား "</span> ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္ဓာတ္ေတာ့ နဲနဲ က်ေနေစခဲ့တာ အမွန္<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ေမြးေန႔မတိုင္ခင္မွာ ေမြးေန႔ အမွတ္တရအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္ေသာ ညီငယ္ေလး ဖိုးစိန္က ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးတင္ခဲ့တယ္...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ေမြးေန႔အတြက္ လက္ေဆာင္က အဲတာ အျပီးပဲေနာ္ "</span> လို႔လဲ တစ္ဆက္တည္း ဖိုးစိန္က ေျပာထားေသးတယ္....<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ေမြးေန႔ မလုပ္ႏိုင္ေပမဲ့ အဲဒီ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ၾကည္ႏူး ပီတိ ျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့...။<br /><br />၂၄ရက္ ကေန ၂၅ရက္ကို ကူးေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္ ည ၁၂နာရီ ေဒါင္ကနဲကေန.. ဖုန္းဆက္ျပီး ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးသူေတြ၊ ဖုန္းနဲ႔တစ္မ်ိဳး ေမးလ္နဲ႔တစ္မ်ိဳး စာပို႔ ဆုေတာင္းေပးတဲ့ သူေတြကို ဖုန္းေျဖရင္း၊ စာျပန္ပို႔ရင္း၊ ေနာက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးေတြ တင္ဖို႔လုပ္ရင္း အလုပ္မ်ားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အိမ္က ေမာင္ႏွမေတြက ၾကည့္မရၾကေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ေမြးေန႔ေလး ေရာက္တာမ်ား ဘာထူးဆန္းတာ က်လို႔၊ မ်က္စိကို ေနာက္တယ္ "</span> လို႔ ေျပာေနၾကေသးသည္္...<br /><br />ထူးဆန္းတာက... ကြ်န္ေတာ့္ အနီးအနားမွာ ရွိေနတဲ့ေမာင္ႏွမေတြေရာ.. ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေမာင္ႏွမေတြဆီကေရာ အသံေတြ တိတ္ေနၾကတာပဲ... မ်ိဳးနဲ႔ ေဆာင္းဆီက ဖုန္းထဲ ဝင္လာတဲ့ ဆုေတာင္းစာက လြဲရင္ အကုန္လံုး အသံေတြ တိတ္ေနၾကေသးတာ...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ၾကည့္စမ္း.. ကိုကို႕ကို ခ်စ္ပါတယ္.. ခင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ ဘယ္သူကမ်ား ကိုကို႔ ေမြးေန႔ကို သတိရၾကလဲ.. စာေလးတစ္ေစာင္ေတာင္ လွမ္းပို႔ၾကသလား.... ခ်စ္ညီမ ဆိုတာကလဲ အေစာၾကီး ဝင္အိပ္တာ သိုးေနေလာက္ပီ.. ဟက္ပီဘာ့သ္ေဒးေလးေတာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူးးး.. ခ်စ္ၾကတာ.. ခ်စ္ၾကတာ...."</span><br /><br />ဖိုးစိန္ေျပာမွပဲ လူက စိတ္မေကာင္းခ်င္ခ်င္ ျဖစ္လာေတာ့တယ္...<br /><br />ဟုတ္ပါရဲ႕ဗ်ာ..... ဘရက္ဒယ္ ေမာင္ႏွမေတြ အကုန္လံုးက တစ္ေယာက္ေယာက္ေမြးေန႔ဆို စုစည္းဆူညံ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာ.. ကိုယ့္ေမြးေန႔က်မွ အိမ္ကို ဘယ္သူမွလဲ မလာ.. ဆုေတာင္းေလးေတာင္ ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းေျပာေဖာ္ မရၾကဘူးးး<br /><br />ခုမွ တကယ္ စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္သြားသလိုလို.......<br /><br />အလုပ္ကေန သန္းေခါင္ေက်ာ္ထိ မပီးေသးလို႔ မနက္လင္းခါနီး ေလးနာရီခြဲေလာက္မွ အလုပ္ကေန ျပန္လာရတဲ့ ၊ အကိုေတာ္ကို ခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ႕ ေျပာလြန္းတဲ့ ညီမေလးကလဲ သူ ျပန္မလာမခ်င္း စိတ္ပူပီး အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္.. သူျပန္လာလို႔ အ္ိမ္တံခါး ထဖြင့္ေပးေတာ့ေတာင္ ဟက္ပီဘာ့သ္ေဒး တစ္ခြန္းမေျပာ..<br /><br />အို ... အရင္ကလဲ ေမြးေန႔ဆိုတာ ဒီလိုပဲ ေက်ာ္ျဖတ္သြားခဲ့တာပဲမဟုတ္လား.. ဘာေၾကာင့္ ဒီတစ္ႏွစ္က်မွ စိတ္ထဲ ဝမ္းနည္းခ်င္ေနရတာပါလိမ့္....<br /><br />ၾကိဳးစားျပီး အိပ္ေပမဲ့ ထိုတစ္ေန႔၏ အစဦးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ တစံုတရာက လြတ္ဟာလို႔ ေနခဲ့တာ....<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ကိုကို.. ထေတာ့ေလ.. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားမွာဆို... ေသြး သြားလွဴမယ္ဆို.. ရံုးကလဲ ေခၚထားေသးတယ္ဆို...."</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ ေမြးေန႔ကို ဂရုမစိုက္ပဲ၊ ေနာက္ျပီး... ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ အတူ မလိုက္ေပးပဲ ဒီေန႔မွ ေက်ာင္းမွာ ပေရာဂ်က္ရွိလို႔ ညရွစ္နာရီအထိ ေနရမယ္ ေျပာတဲ့ ဖိုးစိန္ကိုလဲ စိတ္က သိပ္မေက်နပ္.. သို႔ေသာ္... ေမြးေန႔ အမွတ္တရ ပို႔စ္ေလး တင္ေပးျပီးတုန္းကရင္း ေမြးေန႔မွာ ဘာလက္ေဆာင္မွ မလိုေတာ့ဘူး ေက်နပ္ပီ ေျပာထားခဲ့ျပီးသား.. အင္းေလ ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲ..<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း သြားရံုေပါ့....<br /><br />မသြားခ်င္ သြားခ်င္ႏွင့္ အခ်ိန္ဆြဲေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပာဂ်ီးနွင့္ ဖိုးစိန္က စိတ္မရွည္ေတာ့...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" သြားေတာ့ေလ.. အိမ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ေရာက္မွာလဲ... အိမ္ျပန္လာဖို႔ အခ်ိန္မရရင္လဲ ညေနက် စီးတီးေဟာမွာ ေစာင့္ေန.. ေမာင္ကိုကို နဲ႔လဲ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ခ်ိန္းထားေသးတယ္မလား.. အဲတာျပီးမွ အိမ္ျပန္လာခဲ့ေပါ့....."</span><br /><br />ဇြတ္အတင္း အိမ္ကေန ႏွင္ထုတ္ေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္သိပ္မပါလွစြာ အိမ္ကေန ထြက္ခဲ့တယ္...<br /><br />ေတာ္ပါေသးရဲ႕..... မ်ိဳးက အလုပ္ကေန ခြင့္ယူထားျပီး ကြ်န္ေတာ္ သြားေလရာ ေဘးမွာ အေဖာ္လိုက္ေပးေတာ့ ျငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းစြာ တိတ္ဆိတ္ေနၾကေသာ ေမာင္ႏွမေတြေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခ်င္ေနတာေတြက အနည္းငယ္ သက္သာရာ ရေသးသည္..။<br /><br />ထိုေန႔က အိမ္ကေနထြက္ေတာ့ ေန႕လည္ ဆယ့္တစ္နာရီခြဲ လို႔ ေနခဲ့ျပီ..။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားကာ တစ္ခုခု လွဴခ်င္ေသာ္လည္း ရံုးက ေခၚထားတာ ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီခြဲ.. အခ်ိန္က သိပ္မေလာက္ေတာ့..။ ဒီေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို မသြားေသးပဲ ရံုးဘက္ အရင္ သြားလိုက္သည္...။ ကြ်န္ေတာ္ ထင္ထားသည့္အတိုင္း.. ရံုးက သူေဌးႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ေန႔စာကို စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေခၚေကြ်းၾကျခင္း ျဖစ္သည္..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေမြးေန႔ ဆုေတာင္းေပးၾက၊ စကားေတြ ေျပာၾကႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္က ထြက္လာေတာ့ ေန႔ ႏွစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေနခဲ့ျပီ..။ ေသာၾကာေန႔အတြက္ ဒန္ေပါက္မွာဖို႔ ကိစၥ.. ေသြးသြားလွဴဖို႔ ကိစၥ.. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားဖို႔ ကိစၥေတြနွင့္ လူက စိတ္ေလာေနရေသးေသာ္လည္း ဘရာဒဲ မိသားစုေတြဆီ စိတ္က ေရာက္သြားတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ ေမြးေန႔ကို ေနႏိုင္လိုက္ၾကတာ ဟု စိတ္က မေကာင္းျဖစ္ေနေခ်ေသး၏။<br /><br />ဘယ္သူကမွလဲ ဖုန္းမဆက္ၾကသလို ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုတာကအစ အရင္လို ဖုန္းဆက္ေမးၾကသူေတြ မရွိ... တကယ့္ကို အသံေတြ တိတ္ေနၾကတာကေတာ့ နားမလည္ႏိုင္..။<br /><br />ဒန္ေပါက္မွာသည့္ ကိစၥ ျပီးေတာ့ ေသြးသြားလွဴဖို႔ ေဆးရံုကို သြားသည္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေသြးျမင္လွ်င္ မူးတတ္ေသာ ေရာဂါ ရွိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေဆးထိုးအပ္ ျမင္တိုင္း ေၾကာက္္တတ္ျပီး ေဆးထိုးေပးလွ်င္ လူတစ္ကိုယ္လံုး အေၾကာေတြ ေတာင့္တင္းေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ဆရာဝန္ေတြ ေဆးထိုးတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရစျမဲ..။ အသားနားမွာ ေဆးထိုးအပ္ နီးကပ္လာတိုင္း စိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ မေၾကာက္ေအာင္ ေလွ်ာ့ထားထား ၾကြက္သားႏွင္႔ အေၾကာေတြက သူ႔ဘာသာ ေတာင့္တင္းသြားတတ္တာက ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္..။ ကဲ.. ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ ထိုေန႔အတြက္ ေသြးလွဴဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆႏၵ ရွိေနခဲ့ျပီးျပီပဲ..။ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမည္..။ ဖိုးစိန္နွင့္ ျပာဂ်ီးကလည္း မ်ိဳး ေဘးမွာ ပါေသာေၾကာင့္ ေသြးလွဴျပီး မူးလဲေနမွာ စိတ္မပူရေတာ့ဘူး ဆိုကာ လိုက္မလာၾကေတာ့။ အစကေတာ့ ေသြးသြားလွဴရင္ လိုက္ခဲ့ဖို႔ စီးတီးေဟာမွာ ခ်ိန္းထားျပီးသား..။<br /><br />ေသြးလွဴေနရင္း ညက ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ထားေသာေၾကာင့္ လူက မူးေဝလာ၏။ ေသြးလွဴျပီးေတာ့ နႈတ္ခမ္းေတြ ျပာေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို နာ့စ္မေလးေတြက ကုတင္ေပၚမွာ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ အနားယူခိုင္းထားရသည္။ ျဖဴေလ်ာ္သြားေသာ အသားေတြ ျပန္ၾကည္လာျပီး ႏႈတ္ခမ္းအေရာင္က ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္လာမွ အခန္းထဲက ေပးထြက္၏။ အျပင္မွာ ေစာင့္ေနေသာ မ်ိဳးက ေသြးလွဴတာ ၾကာေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္ပူလို႔ေနျပီ...။ အိမ္ကလူေတြလဲ ကြ်န္ေတာ္ ေသြးလွဴျပီး အေျခအေန ေကာင္းလား၊ အားနညး္ျပီး မူးေနသလား စိတ္ပူျပီး ေမးထားတာေတြေၾကာင့္ ဖုန္းဆက္ျပီး စိတ္မပူဖို႔ အေၾကာင္းၾကားရေသးသည္။<br /><br />ေဆးရံုကေန ျပန္ထြက္လာေတာ့ ငါးနာရီခြဲေနခဲ့ျပီ..။ မ်ိဳးကလဲ သူ႔ေကာင္မေလးကို ေက်ာင္းသြားၾကိဳရအံုးမည္။ ေသြးလွဴျပီးကာစ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လႊတ္ရမွာကလဲ စိတ္မခ်။ ဒီေတာ့ မ်ိဳးကို ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း သြားႏိုင္ေၾကာင္း အားျပန္ျပည့္လာျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း.. ေနာက္ျပီး ေမာင္ကိုကိုႏွင့္ ေနာက္ တစ္နာရီေလာက္က် ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ခ်ိန္းထားသည့္အတြက္ အဲအခ်ိန္က် ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ လူရွိေနျပီ ျဖစ္သည့္အတြက္ စိတ္မပူဖို႔ ေျပာျပီး ကြ်န္ေတာ္လမ္းခြဲထြက္ခဲ့သည္။<br /><br />ဖုနး္လွမ္းဆက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္နားမယ္ ေျပာေတာ့ ဖိုးစိန္က <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" အိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး၊ ျပန္မလာနဲ႔ေတာ့၊ ညီကလဲ ေက်ာင္းမွာ.. မမျပာ ကလဲ ေက်ာင္းကေန အင္တာဗ်ဴး ဆက္သြားျပီ.. သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ခ်ိန္းထားတာကလဲ အခ်ိန္နီးေနျပီမလား တစ္ေနရာရာမွာပဲ ခန နားေနလိုက္ေလ.. သြားလိုက္ ျပန္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ျပီး လူပင္ပန္းတာပဲ ရွိတယ္</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> "</span> ဆိုေလေသာေၾကာင့္ အိမ္လည္း မျပန္ခ်င္ေတာ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ စီးတီးေဟာမွာ ခဏ ဝင္နားကာ ေမာင္ကိုကို ရံုးဆင္းခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနရေတာ့သည္.။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္ နားခ်င္ေနျပီ။ နားထဲက ေလေတြ ထြက္ျပီး လူကလဲ မူးရိပ္ရိပ္ ျဖစ္ကာ အိပ္လဲ အိပ္ခ်င္ေနျပီ။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ဆံုဖို႔ ေပးထားေသာ ကတိကို ဖ်က္ကာ အိမ္ျပန္ အိပ္ပလိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္.. ေမာင္ကိုကိုက ေပးထားေသာ ကတိကို တည္မွ.. မတည္ပဲ ပ်က္ကြက္လွ်င္ အင္မတန္ စိတ္ဆိုးတတ္သည့္သူ..။ ဒီေတာ့လဲ ကတိအတိုင္း ေစာင့္ရံုသာ ရွိေတာ့သည္..။ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ထိုင္ကာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း စကားေျပာရင္း အခ်ိန္က ည ခုႏွစ္နာရီ ခြဲ ေက်ာ္လာျပီ..။ ေကာက္ဖီဆိုင္က အဲကြန္းဒဏ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခ်မ္းလြန္းလွျပီ..။ ေက်ာင္းကေန အျပန္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီ ဝင္လာျပီး အိမ္ကို အတူ ျပန္မယ္ ေျပာထားေသာ ေမ်ာက္ဖိုးစိန္ ကလဲ ေပၚမလာ။ ေစာင့္ေနရတာ စိတ္မရွည္ေတာ့ ေက်ာင္းခန္းထဲပဲ ျဖစ္ျဖစ္ကြာ ဖုန္းဆက္မယ္ ဆိုကာ ဖုန္းေခၚေတာ့ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" လမ္းမွာ... လာေနဘီ "</span> တဲ့..<br /><br />ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ေမာင္ကိုကိုလည္း အခ်မ္းဒဏ္ မခံႏိုင္သည့္အဆံုး ဆိုင္ထဲမွ ထြက္ကာ ေစ်းဆိုင္ေတြဘက္ ပတ္ေနၾကေသးသည္။ လူက ဗိုက္လဲဆာ၊ ေခါင္းလဲမူး.. အားလည္း နည္းခ်င္ေနေသာေၾကာင့ျပန္နားခ်င္လွျပီ...။ ဖိုးစိ္န္ကလည္း တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာ ေျပာင္း ခ်ိန္းေနသည္မွာ ဒိေန႔ညအဖို႔ အိမ္ျပန္ႏိုင္ပါ့မလား စိတ္မရွည္ရသည္အထိ...။ ေမာင္ကိုကိုခမ်ာလည္း ရထားေပၚမွာ တစ္လမ္းလံုး ဖုန္းတစ္လံုးနွင့္ သူႏွင့္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနေလသည္...။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စကား မေျပာႏိုင္၊ ပင္ပန္းသလိုလို အိပ္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မ်က္စိကိုမွိတ္ကာ အနားယူေနရသည္။<br /><br />အိမ္ကိုေရာက္လို႔ အိမ္ေသာ့ဖြင့္ကာ ဝင္ေတာ့ တစ္အိမ္လံုး ဘယ္သူမွ မရွိၾက။ အိမ္က မီးေမွာင္ က်လို႔။ မီးဖိုခန္းထဲမွာလဲ ဘယ္သူမွ မရွိ.. အိပ္ခန္းထဲလဲ လူမရွိ.. ေမာင္ကိုကိုကေတာ့ မီးေတာင္ မဖြင့္ႏိုင္ပဲ ဧည့္ခန္းမွာ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ အလုပ္သြားသူေတြ ျပန္မေရာက္ၾကေသးလွ်င္ေတာင္ အနည္းဆံုး ျပာဂ်ီးႏွင့္ ဖိုးစိန္ကေတာ့ အျမဲ ရွိေနက်.. ဒီေန႔မွ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး တစ္အိမ္လံုး ရွိသမွ်လူေတြ ေပ်ာက္ေနၾကတာပါလိမ့္....<br /><br />အိမ္ေရွ႕ဘက္ျခမ္းရွိ အိပ္ခန္းကလဲ ေလာ့ခ္ က်ေနေသးသည္။ ဒီအခန္းက အျမဲ အဲဒီလို ေလာ့ခ္ အလိုလို က်ေနက် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိပ္ခန္းေသာ့ကို အလြယ္တကူ ဖြင့္ႏိုင္ဖို႕ ဧည့္ခန္းမွာ ထား ထားရသည္။<br /><br />ဒီအခန္းေသာ့ကလဲ ျပင္အံုးမွ....<br /><br />(အခန္းေသာ့ သူ႔ဘာသာ က်သြားတိုင္း ေတြးေနက် ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မျပင္ျဖစ္ပါ)<br /><br />အခန္းေသာ့ကို ဖြင့္ဝင္လိုက္ေတာ့<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >((((((Happy Birthday!!!!!!)))))))</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">တစ္ေဖာင္းေဖာင္းေသာ ေဗ်ာက္အိုးသံ လက္ခုပ္သံမ်ား.....</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0yDCSpV6I/AAAAAAAAGkQ/_oqHqi1ucv4/s1600/BD+Post+03.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 80px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0yDCSpV6I/AAAAAAAAGkQ/_oqHqi1ucv4/s320/BD+Post+03.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475587749688465314" border="0" /></a><br />ရုတ္တရက္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၾကားလိုက္ရေသာ အသံျပိဳင္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားေသး၏။ ျပီးေတာ့ ေႏြးေထြးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတို႔က တစ္ကိုယ္လံုးကို လ်ွင္ျမန္စြာ လွည့္ပတ္ စီးဆင္းသြားၾကကာ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းတို႔ပင္ ထလာသလို...။<br /><br />မီးေမွာင္ေမွာင္ထဲမွာ.... ေမြးေန႔ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးေတြ ထြန္းျပီး ေစာင့္ေနၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္ကခ်စ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်စ္ေသာ ေမာင္ႏွမမ်ား...<br />ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႔ကို ဘာ ဆုေတာင္းမွ မလုပ္ပဲ တစ္ေနကုန္ ပစ္ထားၾကေသာ အသည္းေက်ာ္မ်ား....<br /><br />ခုန္ေပါက္ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကေသာ သူတို႔၏ ရင္ခုန္ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ထံ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ေျပးဝင္လာၾကသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" Happy Birthday to you "</span> သီခ်င္းကို သံျပိဳင္ဆိုေနၾကသံမ်ားေအာက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈလိႈင္းေတြက တလိမ့္လိမ့္.... တိုးလာ၏။<br /><br />အေစာနက မူးေဝေနာက္က်ိေနကာ အိပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းေနေသာ စိတ္ေတြ က ဘယ္မွာမွ အစ ရွာမရေတာ့...<br /><br />တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ဝိုင္းေပးၾကေသာ ေမြးေန႔ အနမ္းေတြက စိတ္ကို အားသစ္ ျဖည့္ေလာင္းေနသလို............<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0mVFJmRvI/AAAAAAAAGkI/mg2pOJ9CMLE/s1600/BD+Post+01.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 106px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0mVFJmRvI/AAAAAAAAGkI/mg2pOJ9CMLE/s320/BD+Post+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475574865553934066" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" လက္ေဆာင္ေတြ ေဖာက္ၾကည့္အံုးေလ....."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ပို႔စ္ေတြ တင္ထားတယ္.. သြားဖတ္..."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ဓာတ္ပံုရိုက္မယ္ေလ.. ဓာတ္ပံု...."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ေစာင့္ေနရတာ ၾကာလွျပီ.. ဗိုက္ဆာလွျပီ.. ကိတ္မုန္႔ လွီးပါေတာ့ဗ်ိဳ႕....."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ေမြးေန႔ရွင္ေတာ့မသိ.. တို႔ေတြကေတာ့ ေစာင့္ရင္း ရင္ေတြကို ခုန္လို႔...."</span><br /><br />တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဆူညံေနေသာ အသံေတြေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ သြားေတြ အကုန္ေပၚေအာင္ ရယ္ျဖီးေနမိတာ ပါးစပ္ ပိတ္လို႔ မရေတာ့ပါ.....<br /><br />ေနာက္မွ သိရသည္က ေမြးေန႔ပြဲကို ရုတ္တရက္ အံ့ၾသေပ်ာ္ရႊင္သြားေအာင္ လုပ္ဖို႔ စနစ္တက် အကြက္ခ် စီစဥ္ခဲ့ေလသူက ကြ်န္ေတာ့္အသည္းေက်ာ္ ညီေလး ဒါရိုက္တာၾကီး ဖိုးစိန္..... ပ႔ံပိုးကူညီၾကသူေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႕ကို ဆုေတာင္း ေသးေသးေလးပင္ မလုပ္ခဲ့ၾကပဲ တိုတစ္ေန႔လံုး ပစ္ထားၾကသည့္ က်န္ ေမာင္ႏွမမ်ား.....<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0gB2lImOI/AAAAAAAAGj4/ycyjMCjoM8U/s1600/DSC_9383.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0gB2lImOI/AAAAAAAAGj4/ycyjMCjoM8U/s320/DSC_9383.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475567938155616482" border="0" /></a><br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႔ ေရာက္ခ်ိန္ကေန စျပီး ဘယ္သူမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးေန႔ဆုမေတာင္းရ.. မသိသလို ေနရမည္... မည္သူမွ် ကြ်န္ေတာ့္ကို မဆက္သြယ္ရ...။ ကြ်န္ေတာ္က ထိုအခါက် တစ္ေနကုန္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနလိမ့္မည္..။ မ်ိဳးက တစ္ေနကုန္ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ ရွိေနေတာ့ သူလည္း ဒီ အစီအစဥ္ကို မသိဘူးလား .... ကြ်န္ေတာ့္အထင္ လြဲပါသည္။ မ်ိဳးကလဲ ဒါေတြ အားလံုးကို သိေနသည္တဲ့။ ေမာင္ကိုကိုကေရာ.... သူကေတာ့ ထိုတစ္ေန႔က ကြ်န္ေတာ့္ကို ဇြတ္ ဂ်ီက်ကာ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ အေအးပတ္ခံ အခ်ိန္ဆြဲကာ အိမ္မွာ လူစံုလို႔ အခ်က္ေပးခ်ိန္မွ ကြ်န္ေတာ့္ကို အိမ္ျပန္ေခၚလာဖို႔ တာဝန္ယူထားျခင္းပင္..။ အားလံုးက ပိပိရိရိ.. ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္.. ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို ေဘးမွ ထိုႏွစ္ေယာက္က တစ္ခ်ိန္လံုး က်န္တဲ့သူမ်ားႏွင့္ အခ်ိန္အဆက္လုပ္ ေျပာေနၾကတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ နဲနဲမွ မရိပ္မိခဲ့..။ ပိရိၾကပါသည္..။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါသည္။</span><br /><br />ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေတြကို ဖြင့္ေဖာက္ ရင္ခုန္ရင္းလည္း <span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါသည္..။</span><br /><br />ကိတ္မုန္႕လွီးကာ တစ္ေယာက္စီကို ခြံ႕ေကြ်းေနရင္းက သူ႔အရင္ ငါ့အရင္ လုေနၾကေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားကို ၾကည့္ရင္းလဲ <span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါသည္..။</span><br /><br />အဆာခံကာ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာသည္အထိ ဘာမစားပဲ တိတ္တဆိတ္ အေမွာင္ထဲမွာ ေစာင့္ေနၾကေသာ ေမာင္ႏွမမ်ား ဆာဆာႏွင့္ ဖိုးစိန္ ခ်က္ထားေသာ ညစာကို ေပ်ာ္ပါးညံစီစြာ စားေနတာ ၾကည့္ေနရင္းလည္း <span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ပါသည္...</span><br /><br />အုပ္စုလိုက္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု ရိုက္ေသာအခါ ေနရာလုၾက၊ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ ပဲေတြ ေပးေနၾကရင္း ရယ္သံေတြ ညံစီစီကို နားေထာင္ေနရတာလည္း <span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါသည္.....</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး တစ္ေယာက္အေပ်ာ္ တစ္ေယာက္ကူးစက္ရင္း ရင္ခုန္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ ေမြးေန႔ေလးတစ္ခုကို ထိုတစ္ေန႔မွာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ရခဲ့သည္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သလို ေမာင္ႏ်မမ်ား အားလံုးလည္း ထပ္တူ ေပ်ာ္ရႊင္ရင္ခုန္ေနၾကတာ ကြ်န္ေတာ္ ခံစားရပါသည္..။</span><br /><br />ေမြးေန႔ပြဲေလးကို ခုလို စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္း ကူညီ ပံ့ပိုးေပးၾကေသာ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္..။<br /><br />အလုပ္ကေန ခြင့္ယူျပီး တစ္ေနကုန္ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေပးေသာ မ်ိဳး ႏွင့္ ညေနဘက္မွာ အစီအစဥ္အတိုင္း အဆင့္သင့္မျဖစ္မွီ ကြ်န္ေတာ္အိမ္မျပန္ျဖစ္ေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲထားေပးေသာ ေမာင္ကိုကို တို႔၏ ပိရိေသသပ္မႈကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးကာ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။<br /><br />စီစဥ္ အကြက္ခ်ထားသည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ေနကုန္ စိတ္မေကာင္းေအာင္ ႏွိပ္စက္ထားကာ မထင္မွတ္ထားသည့္ ေထာင့္ခ်ိဳးမွ မၾကံဳရဖူးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဖန္တီးေပးခဲ့ေသာ ခ်စ္ညီ ဖိုးစိန္ကိုလည္း အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0gCnEy1iI/AAAAAAAAGkA/ojjFvtCD-qU/s1600/DSC_9384.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_0gCnEy1iI/AAAAAAAAGkA/ojjFvtCD-qU/s320/DSC_9384.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475567951173309986" border="0" /></a><br /><br />အေဝးကေနေရာ အနီးအနားကေနပါ ေမြးေန႔ကို သတိတရ ဆုေတာင္းေပးၾက.. ပို႔စ္တင္ေပးၾက ကဗ်ာေရးေပးၾကေသာ သယ္ရင္းမ်ား၊ ေမာင္ႏွမမ်ားကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ထိုတစ္ေန႕ "</span> က အေပ်ာ္က ခုခ်ိန္ထိ အရွိန္ မေသေသးေသာေၾကာ္င့ ကြ်န္ေတာ့္အေပ်ာ္မ်ားကကိုလည္း အားလံုးႏွင့္ မွ်ေဝလိုက္ပါသည္ခင္ဗ်ား......။ ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ ဒုကၡေပး အေကာက္ၾကံျပီး ေနာက္ေက်ာ ဓားႏွင့္ထိုးတတ္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ားထက္ ကြ်န္ေတာ္က ခ်စ္ေသာ နားလည္ေသာ၊ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚခ်စ္ခင္နားလည္ၾကေသာ မိတ္ေဆြ သယ္ရင္းမ်ားႏွင့္သာ ၾကံဳဆံုခဲ့ရျခင္းမွာ <span style="font-weight: bold;">မဂၤလာတစ္ပါး</span>ပင္ မဟုတ္ပါလား.....<br /><br /><img src="file:///C:/Users/BoBo/AppData/Local/Temp/moz-screenshot.png" alt="" /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">" ထိုတစ္ေန႔ "</span> အတြက္တင္မဟုတ္.. ေနာက္ေနာင္ ေန႔ရက္ေတြမွာလဲ ထို <span style="font-weight: bold;">မဂၤလာ</span>သည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ ထာဝရ ရွိေနမည္ ယံုၾကည္လ်က္...<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">25.05.2010 အမွတ္တရ</span></span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;"><span style="font-size:85%;">အားလံုးကို ခ်စ္ခင္ေလးစား ေက်းဇူးတင္ရင္း<br /></span></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span></span><br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-5226306959807626979?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-75094720405701582122010-05-25T00:00:00.002+08:002010-05-25T01:05:33.589+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_qdmXOHdgI/AAAAAAAAGjo/jiO-tQbPbg8/s1600/Mogok+01.jpg"><br /></a><br /><div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_qdmXOHdgI/AAAAAAAAGjo/jiO-tQbPbg8/s1600/Mogok+01.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 136px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_qdmXOHdgI/AAAAAAAAGjo/jiO-tQbPbg8/s320/Mogok+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474861579416073730" border="0" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style="font-size:130%;"> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />“ေတာင္တန္းတစ္ခုရဲ႕အိပ္မက္”</span></span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">မေရရာမႈေတြနဲ႔ စေနနဂါး တစ္ျဖစ္လဲ သစ္သားက်ားဟာ သက္ဝင္ႏိုးထခဲ့တယ္</span> <span style="font-style: italic;"><br />နဂါးတစ္လွည့္ က်ားတစ္လွည့္ အပူသင့္တဲ့ က်ိန္စာတစ္ခုဟာ.... ငါ.. .တဲ့</span> <span style="font-style: italic;"><br />ေဒါသတစ္ဝက္.. ေလာဘတစ္ဝက္နဲ႔ ေသြးပ်က္တဲ့ ေန႔ညေတြထဲမွာ<br /></span><span style="font-style: italic;">ငယ္ရြယ္ျခင္းေတြဟာ..ေျခာက္ေျခာက္ခ်ားခ်ား<br />ငါဟာ... မီးတစ္စ တဲ့လား...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">အားကိုးတၾကီး ဖက္တြယ္မိတာ...</span> <span style="font-style: italic;"><br />တစ္ရက္မွာ တစ္ခါသာတဲ့.. ေနနဲ႔လရဲ႕ရင္ခြင္ေပါ့</span> <span style="font-style: italic;"><br />ေနၾကတ္တဲ့ေန႔ နဲ႔ လကြယ္ညေတြမွာ</span> <span style="font-style: italic;"><br />ငါ့ အိပ္မက္ထဲ လက္ညိႈးေပါင္းအေထာင္အေသာင္းရွိတဲ့ နတ္ဆိုးေတြကမင္းမူ..</span> <span style="font-style: italic;"><br />အို.. ငါ့ကို မျငဴစူၾကပါနဲ႔.....<br /><br />ေနနဲ႔လအတြက္ ငါ အသက္ဆက္ခဲ့တာပါ<br />ေနာက္ေတာ့ ငါ့နံေဘးမွာ ၾကယ္ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕<br />သူတို႔...လင္းလက္ေစဖို႔.....<br />နဂါးလို ေဒါသ.. က်ားလို ေလာဘ..<br />ေနာက္ေတာ့ ငါ...ဆိုတဲ့ အတၱေတြ မီးသႃဂၤ ိဳလ္လိုက္တယ္..<br />ေလာကဓံ လိွဳင္းတံပိုးေတြၾကား... သူတို႔ဟာ... ငါ့...ခြန္အား......။</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">နဂါးတစ္ေကာင္လို မာန္တင္း..ထားတယ္... </span><span style="font-style: italic;"><br />က်ားကုပ္က်ားခဲ ၾကိဳးပမ္းတယ္...</span> <span style="font-style: italic;"><br />ေနာက္.. သိုးတစ္ေကာင္လို ငါ့ကိုယ္ငါ သိမ္ေမြ႔ေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းတယ္...</span> <span style="font-style: italic;"><br />ဘဝမွာ.. တန္ဆာဆင္စရာ အလွ မရွိေပမဲ့...</span> <span style="font-style: italic;"><br />ငါ့ေတာေတာင္တန္းကေလးမွာေတာ့.. ငါဟာ... ခန္း...နား... လို႔<br /><br /></span><span style="font-style: italic;">ေတာကပဲ နက္သလား...</span> <span style="font-style: italic;"><br />လမ္းကပဲ ၾကမ္းသလား.....</span><br /><span style="font-style: italic;">ေတာင္တန္းကပဲ သိပ္ ျမင့္ေနသလား...</span> <span style="font-style: italic;"><br />သြားရင္း.. နားရင္း..<br />အဲဒီ...ေတာင္ထိပ္ဖ်ားနဲ႔...</span> <span style="font-style: italic;"><br />နီးလာလိုက္ ေဝးသြားလိုက္....</span> <span style="font-style: italic;"><br />ေျခေခ်ာ္လဲလိုက္.. ထူမတ္လိုက္...</span> </span><span style="font-style: italic;font-size:small;" class="Apple-style-span" ><br />တစ္ခါတစ္ခါ.. အခ်စ္ဆိုတဲ့ မာယာေထာင္ေခ်ာက္မွာ.. ငါ ပိတ္မိလား ပိတ္မိရဲ႕..</span><span style="font-style: italic;">..</span> <span style="font-style: italic;font-size:small;" class="Apple-style-span" ><br />ရခဲ့သမွ်ဒဏ္ရာေတြဟာ.... သင္ခန္းစာေတြ ျဖစ္လိုျဖစ္....<br />အခ်စ္ဆိုတာလဲ ဝဋ္နာကံနာ တစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့</span> <span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style="font-style: italic;"><br /><br />ခ်က္ၾကိဳးျဖတ္တုန္းက.. အမွတ္သည္းေျခပါ.. ပါသြားတဲ့ငါ....</span> <span style="font-style: italic;"><br />နဂါးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခဲ့တာလဲ ေမ့</span> <span style="font-style: italic;"><br />က်ားတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့တာလဲေမ့</span> <span style="font-style: italic;"><br />အဲဒီလို.. ငါ့ကိုယ္ငါ ေမ့... ပစ္ရင္း...<br /></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style="font-style: italic;">သိုးေလး ဘဝမွာ..... ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတတ္ခဲ့ရင္း...<br /><br /></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style="font-style: italic;">ငါခန္းနားရာ ေတာေတာင္တန္းေတြဆီ....</span> <span style="font-style: italic;"><br />စိမ္းစို ေႏြးေထြးေစရင္း.....</span> <span style="font-style: italic;"><br /><br />ငါ့ေျခဖဝါးေအာက္မွာ </span><span style="font-style: italic;"><br />နတ္ဆိုးကင္းတဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုသာ ျဖစ္ထြန္းခ်င္ခဲ့တယ္...၊<br /><br />လမ္းဆံုးမွာ...<br />ေတာင္တန္းဟာ... ထီးတည္းျငိမ္သက္ဆီးၾကိဳလို႔....။ ။</span><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="border: 0pt none; background: none repeat scroll 0% 0% transparent;" src="http://signatures.mylivesignature.com/85797/bobohan25/7dcab27f70896880112465676fbadb70.png" border="0" /></a><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="font-weight: bold;">၂၀၁၀ခုႏွစ္ </span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="font-weight: bold;">ေမလ ၂၅ ရက္ အတြက္ အမွတ္တရ.....</span></span><br /><br /></span><br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ေမတၱာျဖင့္</span></span></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"><br />မိုးကုတ္သား</span></span></span><br /></div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_qeM9aqmWI/AAAAAAAAGjw/N8_AgD_7VUA/s1600/Mogok+02.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 112px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/S_qeM9aqmWI/AAAAAAAAGjw/N8_AgD_7VUA/s320/Mogok+02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474862242504284514" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><u><b>မိုးကုတ္</b></u><br /><br /><br />ရတနာ ေျမၾသဇာနဲ႔မို႔<br />ေတာင္ေနၾကာေတြ ၀င္း၀ါေနသလိုမ်ိဳး<br />လမ္းေဘးေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြေတာင္<br />အေသြးတက် လွပေနသလိုမ်ိဳး<br />ဘုရားသခင္ေပးသနားရာ ေျမသားေျမဆိုင္မွာ<br />အိပ္မက္ေတြ အရိုးခံအတိုင္း ရွင္သန္ဖူးပြင့္ေနသလိုမ်ိဴး<br /><br />ျမဴခိုးေ၀ေ၀ျမင္ကြင္းေတြ<br />အလြမ္းနဲ႔ရင့္က်က္ယဥ္ပါး ေနသလိုမ်ိဳး<br />အပူပိုင္းဥတုေျမမ်က္ႏွာသြင္ျပင္မွာ<br /><div id=":124" class="ii gt">ရာသီကို အခ်ိဳးတက်ေအးျမေနေစသလိုမ်ိဴး<br />ဘယ္ေလာက္ ဒဏ္ရာေတြရရ..<br />ေသြးစက္က ပတၱျမားပြင့္ျပတတ္သလိုမ်ိဳး<br /><br />လင္းလက္ျခင္း နာမတစ္ခုနဲ႔<br />ခန္႔ျငားမႈ လည္ဆြဲရတနာ<br /><br />သူဟာ..<br />ေတာေတာင္ေတြျခံရံထားတဲ့ နန္းေတာ္ မွာ<br />ျငိမ္းခ်မ္းတည္ၾကည္စြာ..<br />ေတာ္၀င္ခမ္းနား ေနခဲ့ေပါ့..။<br /><br /><br /><b><br />"" အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ ဆႏၵဆုမြန္မ်ားစြာျဖင့္"" </b><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">မိုးကုတ္ဆန္ေသာ မိုးကုတ္သားအတြက္ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ</span></span><br /><br /><br /><br /><b>အိျႏၵာ</b><br />(၂၃-၅-၂၀၁၀)<br /><br /><br /><b style="color: rgb(153, 0, 0);">“မေဆာင္မေယာင္ႏွင္းဆီရွင္”</b><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အသြယ္သြယ္အလဲ႔လဲ႔ကန္ေရျပင္လို</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">သူ႔ဘဝလမ္းဟာမျငိမ္ေမြ႔မၾကည္စင္ေ<wbr>ပမယ္႔ ...</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ရထားသံလမ္းေတြ<wbr>ကိုေတာ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">သူ႔ေန႔စြဲၾကမ္းၾကမ္းေတြက ျဖဴး...ေျဖာင့္...ဆန္႔...က်င္..<wbr>.လို႔...</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">တိမ္လႊာေတာင္ေတြမ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕<wbr>ရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">သူ႔မ်က္ဝန္းေတြလက္ျဖာေဝ႔ဝဲလာတတ္<wbr>တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပံုေသကားခ်ပ္ မမတ္တမတ္ရပ္ဝန္းထဲမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ႏွလံုးအိမ္ျဖဴျဖဴကို.. သူဆုပ္ကိုင္ထားရင္းနဲ႔ပဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">လွမ္းလင့္ငံ႔ေမာေနတဲ႔ သူ႔ရဲ႕ၾကမၼာေရာင္လက္အဆံုဟာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကရုဏာရနံ႔သစ္ေတြသာ တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္တိုးခ်ဲ႕စိုက္<wbr>ပ်ိဳးလို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">မလွပေန(ေသး)တဲ႔ မနက္ျဖန္ရဲ႕အရုဏ္ဦးေလျပည္ထဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">သူ ... မစူးမရဲစြာ အနာဂတ္ကိုစုပ္ေထြးေျခြငင္လိမ္႔<wbr>ဦးမယ္။ ။</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br /><span>႔ “ဦးဘိုေမြးေန႔အတြက္ ညီေလးမွ အမွတ္တရ...”</span></span><br /><span style="color: rgb(136, 136, 136);"><br /><br /><b style="color: rgb(0, 0, 153);">Craton<br />(25.05.2010)<br /></b></span></div><br /><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-7509472040570158212?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-43160062611843665152010-05-13T02:31:00.002+08:002010-05-13T02:40:23.851+08:00<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 102, 204);">ခ်စ္ဖို႔ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ေမြးေန႔အတြက္.... သူေရးတဲ့စာေလး တစ္ပုဒ္ကို ေမြးေန႔ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ေလးမွာ တင္ထားခ်င္လို႔ပါ။ ေမြးေန႔ရွင္ကေတာ့ သူ႔ပို႔စ္ တစ္ပုဒ္ကို တင္မယ္ ဆိုတာ သိထားေပမဲ့ ဘယ္ပို႔စ္လဲ ဆိုတာ မသိပါဘူး..။ ဒါေပမဲ့ ေမြးေန႔နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ဒီပို႔စ္ေလး ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ၾကိဳသိခ်င္ သိေနမွာ...။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 102, 204);">လာလည္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြထဲမွာ ေမြးေန႔ရွင္ညီမေလးရဲ႕ ဒီစာေလးကို ဖတ္ဖူးသူေတြ ပါခ်င္ပါမယ္..။ (ျပန္အားေပးသြားၾကပါခဗ်ာ)..။ မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ေမြးေန႔ရွင္ ညီမေလးရဲ႕ ဝတၳဳတို ခ်ိဳခ်ိဳေလးကို မွ်ေဝေပးတာေပါ့...။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 102, 204);">ေမြးေန႔ရွင္ဘယ္သူ ဆိုတာကို ခ်က္ခ်င္းသိသူေတြ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ မသိတဲ့သူေတြကလဲ ဘယ္သူဆိုတာကို ပို႔စ္ေအာက္ေရာက္တဲ့အခါ သိလာမွာပါ (အင္း ေအာက္ကို ေက်ာ္ဆင္း ဖတ္ၾကေတာ့မယ္ ထင္တယ္) :-)))) ။</span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"> ****************************<br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"><a href="http://www.moekhar.com/2009/01/blog-post_7893.html"><span style="color: rgb(102, 0, 0);">“အဆံုးသတ္ ၁၃”</span></a></span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">ငယ္စဥ္ကတည္းကေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ရတဲ့အရာေတြထဲမွာ ကိန္းဂဏန္းေတြလည္းပါခဲ့တယ္ .. ဂဏန္းသခ်ၤာနဲ႕႔ပတ္သက္ျပီး အက်ိဳးမေပးတဲ့အျပင္ ကၽြန္မသိပ္ေၾကာက္ရတဲ့ ကိန္းဂဏန္းတစ္လံုး ..<br /><br />နံပါတ္ ၁၃ တဲ့ .. ၁၃ ဂဏန္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ကံဆိုးေစတဲ့ဂဏန္း .. ကၽြန္မရဲ႕ဘ၀ ကၽြန္မရဲ႕တစ္သက္တာမွာ ကံဆိုးျခင္းေတြကိုသာ သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ေန႕ရက္တုိင္းဟာ ၁၃ ရက္ေန႕ ျဖစ္ေနတတ္တယ္ ..<br /><br />၁၃.၄.၁၉၉၈ ရက္ေလးကေတာ့ တစ္ရက္တည္းပါပဲ .. အဲဒီေန႕ကစလို႕ ကၽြန္မရဲ႕ ကံၾကမၼာက စုန္းကေ၀မတစ္ေကာင္ အဆက္မျပတ္ ၾကိမ္စာေတြကိုရြတ္ဆိုေနသလို ကၽြန္မအတြက္ ၾကမၼာဆိုးေတြစတင္ခဲ့တဲ့ေန႕ တစ္ေန႕ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ..<br /><br />တိုက္ဆိုင္စြာ အဲဒီေန႕ကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ ၁၃ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕ျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္ ..<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ ၁၃ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕မွာ ေမြးေန႕ပြဲကို ေဖေဖျပန္မေရာက္လာခဲ့ဘူး ..<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ေမြးေန႕ပြဲဟာ ေမေမတို႔ ဖြားဖြားတို႕ရဲ႕ ငိုသံေတြနဲ႕ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတယ္ ..<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br /><br />ေဖေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မအတြက္ ေမြးေန႔ပြဲဆိုတာပါ လိုက္ပါေသဆံုးခဲ့တယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />၁၃.၄.၂၀၀၀ (ကၽြန္မအားကိုးရာ မွီခိုရာ အရိပ္တစ္ခုနဲ႔ ေ၀းကြာသြားတဲ့ေန႔)<br /><br />ကၽြန္မအသက္ ၁၅ႏွစ္<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ ဒုတိယ အားကိုးရာ ျဖစ္တဲ့ ေမေမ ေနာက္တစ္အိုးတစ္အိမ္ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ေန႔ေပါ့ ..<br /><br />ကၽြန္ဘ၀မွာ ဘယ္သူမွမရွိေတာ့ဘူး .. ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာအားကိုးရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိစိတ္ကိန္းေအာင္းခဲ့တယ္ ..<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ေမ့ေမ့ကို နားလည္ေပးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္ .. မိန္းမသားဆိုတာ အားကိုးရွာတတ္တဲအမ်ိဳးပဲေလ ..<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />၁၃.၄.၂၀၀၅ (ကၽြန္မ အသက္ ၂၀ ျပည့္ျပီ)<br /><br />ေမြးေန႔ပြဲတိုင္းကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ တိတ္ဆိတ္စြာ ျဖတ္သန္းရင္းနဲ႔ အသက္၂၀ ျပည့္ေမြးေန႔မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ခဲ့တယ္ .. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ျပသနာက ဆီးၾကိဳေနတယ္ေလ ..<br /><br />ပေထြးလုပ္သူနဲ႔ ျပသနာအၾကီးအက်ယ္တက္ျပီး ေမ့ေမ့ မ်က္ရည္ေတြကိုေက်ာခိုင္းျပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းခဲ့တယ္ ..<br /><br />ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္ေတာ့မယ္လို႕ စိတ္ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္ ..<br /><br />ကၽြန္မေနာက္ထပ္ျဖတ္သန္းရမယ့္ေန႔ရက္တုိင္းက ေျခာက္ကပ္မႈ အထီးက်န္မႈေတြနဲ႔ ၾကိဳဆိုေနတယ္ ..<br /><br />ကၽြန္မအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတဲ့အရာရဲ႕ ေနာက္မွာ အျမဲတမ္း အငိုနဲ႕ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ .. ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မေပ်ာ္ရမွာေၾကာက္လာတယ္ .. ကၽြန္မ မေပ်ာ္ရဲေတာ့ဘူး ..<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ေမြးေန႕တိုင္းမေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕ စိတ္ဆင္းရဲစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းဖို႕ ဘယ္နတ္ဆိုးကမ်ား ၾကိမ္စာတိုက္ခဲ့ပါလိမ့္ေနာ္ .. ကၽြန္မဘ၀ကို နာက်ည္းမႈေတြ နဲ႕ သာျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္ ..<br /><br />မနက္ျဖန္ဆို ကၽြန္မအသက္ ၂၁ ျပည့္ျပီ .. ဘယ္လိုကံၾကမၼာဆိုးကမ်ားေစာင့္ၾကိဳေနေသးလဲ .. ကၽြန္မ ရင္ထိတ္စြာနဲ႕ ေက်ာ္ျဖတ္ရဦးမယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />၁၃.၄.၂၀၀၆<br /><br />နာရီက ည ၁၂ နာရီထိုးဖို႕ကို တစ္ေရြ႕ေရြ႕ ခရီးဆက္ေနတယ္ .. ကၽြန္မတိတ္ဆိတ္စြာ တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္စြာ ၁၃ ရက္ေန႕ကုန္ဆံုးသြားဖို႕ဆုေတာင္းေနမိတယ္ ..<br /><br />ကၽြန္မအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ..<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႕ သၾကၤန္ရက္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကုန္ဆံုးခဲ့တယ္ .. အဲဒီပထမဆံုး လည္ျဖစ္တဲ့သၾကၤန္မွာပဲ ကၽြန္မအသည္းေလး အေအးမိသြားတယ္ ..<br /><br />ကၽြန္မဘ၀အတြက္ အေရးပါဆံုးလူတစ္ေယာက္ကို ဘုရားသခင္က ကၽြန္မေရွ႕ပို႕ေပးခဲ့တယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />ကိုကိုနဲ႕ ကၽြန္မဆံုေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္ .. ထူးထူးဆန္းဆန္းမဟုတ္ပါဘူး .. ဒီလိုပဲ သၾကၤန္မွာ ႏွလံုးသားခ်င္း ခလုတ္ တိုက္မိၾကတယ္ေပါ့ ..<br /><br />ကိုကိုနဲ႕ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့တယ္ .. ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ခင္မင္တာထက္ပိုခဲ့တယ္ .. သံေယာဇဥ္ေတြ အထပ္ထပ္ ရစ္ေႏွာင္မိၾကတယ္ ..<br /><br />ေနာက္ေမြးေန႕ေတြၾကံဳတုိင္းစိုးရြံ႕ မိေပမယ့္ ကိုကိုအနားမွာရွိတာေၾကာင့္ ကံၾကမၼာနတ္ဆိုး မေႏွာင့္ယွက္ႏိုင္ခဲ့ဘူးထင္တယ္ .. ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္ ..<br /><br />ကၽြန္မကိုကို႕ကိုယံုၾကည္ကိုးကြယ္မိတယ္ .. ကၽြန္မဘ၀အတြက္ အားကိုးရာဟာ ကိုကိုဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မ နားလည္လိုက္တယ္ .. တစ္ခုပဲေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္ .. ကိုကိုသာကၽြန္မအနား ထာ၀ရရွိေနခြင့္ေပးပါ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br />ကိုကိုနဲ႕ခ်စ္သူသက္တမ္း ၁ႏွစ္ရွိေတာ့မယ္ .. ခ်စ္သူသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္မေရြးခ်ယ္မႈ မွန္ကန္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္ .. ကိုကိုဟာ ၾကင္နာတတ္သူတစ္ေယာက္ .. အျမဲတမ္းလည္း ဂရုတစ္စိုက္နဲ႕ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ကၽြန္မကုိခ်စ္ခဲ့တယ္ .. ကၽြန္မဟာ အခ်စ္ငတ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္လို႕ ကိုကိုသာ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ကမၻာျဖစ္ခဲ့တယ္ .. ကၽြန္မရဲ႕ က်ိန္စာေတြကို ပ်က္ပ်ယ္ေစခဲ့သူဟာလည္း ကိုကိုပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ .. ကၽြန္မ သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုကိုရယ္ ..<br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />ကိုကို႕ရဲ႕ အခ်စ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနျပီး လွည့္စားတတ္တဲ့ ကံၾကမၼာကို ကၽြန္မ ေမ့ေနတယ္ေလ .. ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႕မွာေတာ့ .. ကၽြန္မရံုးျပန္တိုင္း မပ်က္မကြက္ အခ်ိန္မွန္လာၾကိဳေနက် ကိုကိုမေရာက္လာတဲ့ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္ပူျပီးကိုကို႔ ဖုန္းကိုလွမ္းဆက္လိုက္တယ္ .. ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပကိုေရာက္ေနတယ္တဲ့ ..စိတ္ေလးလံစြာနဲ႕အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္ .. အဲဒီေန႕ တစ္ညလံုးကိုကို႕ဆီဖုန္းေခၚလို႕မရခဲ့ဘူး .. ျပကၡဒိန္ ကိုၾကည့္မိေတာ့ ၁၃.၃.၂၀၀၇<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br />ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္ .. ကုိကို႕ကို ကားေပၚမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႔ခဲ့တယ္တဲ့ .. ကၽြန္မရင္ေတြပူလွျပီ .. ဖုန္းလည္းဆက္လို႕မရ .. ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနတာလဲ ကိုကိုရယ္ ..ေန႕လည္က်ေတာ့ ကိုကိုဖုန္းဆက္တယ္ .. သူ႕အဖြားအသည္းအသန္ျဖစ္လို႕ ေဆးရံုသြားေနရတယ္တဲ့ .. ကိုကိုဘာေျပာေျပာ ကၽြန္မယံုၾကည္ေပးေနမွာပါ .. ကိုကို႕ကို သိပ္ခ်စ္လို႕ေပါ့ ..အဲဒီေန႕က ကၽြန္မ တစ္ခြန္းေတာ့ေျပာလိုက္တယ္ .."ကုိကို ငယ္ေလးကို ခြဲမသြားပါနဲ႕ေနာ္ .. ကိုကိုခြဲသြားရင္ ငယ္ေလးေသမွာ" လို႕ေျပာေတာ့ကိုကိုက ဘယ္ေတာ့မွခြဲမသြားဘူးလို႕ ကတိေပးခဲ့တယ္ .. ကၽြန္မယံုၾကည္ေနပါတယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />အဲဒီေနာက္ပိုင္း အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ကိုကို႕ပ်က္ကြက္မႈေတြမ်ားလာတယ္ ..ကၽြန္မရဲ႕ စုိုးရိမ္မႈဒီေရဟာလည္း ပိုမိုျမင့္တက္လာတယ္ .. တစ္ေယာက္တည္းရူးေနရတဲ့ရက္ေတြ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြ .. အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္လည္း အိပ္မက္ဆိုးေတြေၾကာင့္လန္႔ႏိုးခဲ့ရတဲ့ညေတြ မ်ားလာတယ္ ..ကုိကို႕ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႕ပဲ ကၽြန္မသံသယေတြကို ေမာင္းထုတ္ပစ္ခဲ့တယ္ .. ကိုကိုကၽြန္မကလြဲျပီး ဘယ္သူ႕မွခ်စ္မွာမဟုတ္ဘူး .. ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုးကိုက္ခဲေနတယ္ .. ဒီေန႕ေတာ့ ကၽြန္မရံုးသြားဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး .. ကိုကို႕ဆီဖုန္းဆက္ေတာ့ ကုိကိုဖုန္းပိတ္ထားျပန္တယ္ .. ရင္ေမာလိုက္တာေနာ္ ..ေန႕လည္က်ေတာ့ အိမ္တရားေခါက္သံၾကားလို႕ အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ကိုကိုျဖစ္ေနတယ္ .. ကိုကို႕ကို ျမင္မွ ကၽြန္စိတ္ေတြဘယ္လိုျဖစ္မွန္းမသိဘူး .. တစ္ခ်ိန္လံုးတင္းထားခဲ့သမွ် ကိုကို႕ရင္ခြင္ထဲ၀င္ျပီး ၀မ္းပမ္းတနည္းငိုမိတယ္ .. ကၽြန္မ ကိုကိုမရွိရင္ သိပ္အားငယ္တာပဲ .. ညေနေစာင္းက်ေတာ့ ကမ္းစပ္ကို ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္ .. ကုိကို႕မ်က္ႏွာမွာ ေသာက အရိပ္ေတြ ကၽြန္မ ျမင္ေနရတယ္ .. ဘာမွန္းမသိေပမယ့္ ကၽြန္မခံစားရတာက .. ရင္ေတြပူလိုက္တာ .."ကို ငယ္ေလးကိုေျပာစရာရွိတယ္ .. ဟိုခံုေလးမွာ ခဏထိုင္ရေအာင္ .." ကၽြန္မျငိမ္သက္စြာနဲ႕ကိုကိုေနာက္ကလိုက္ပါလာခဲ့တယ္ ..ကၽြန္မကိုလူေတြလွည့္လွည့္ၾကည့္သြားၾကတယ္ .. ကၽြန္မ ရင္ခုန္သံေတြသိပ္က်ယ္လို႕ထင္တယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br />ကန္စပ္မွာထိုင္ေနတာေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ .. ကိုကိုကစကားမစသလို ကၽြန္မလည္း ဘာစကားမွေျပာမထြက္ခဲ့ဘူး .. ကၽြန္မရင္ေတြခုန္လွျပီကိုကိုရယ္ ..ကိုကိုတစ္ခုခုကိုဆံုးျဖတ္ျပီးတဲ့ပံုနဲ႕ ကၽြန္မဘက္လွည့္ၾကည့္တယ္ .. ျပီးေတာ့<br /><br />"ငယ္ေလး .."<br /><br />"ရွင္ .. ကိုကိုေျပာပါ .. ငယ္ေလးနားေထာင္ေနပါတယ္ .."<br /><br />"ငယ္ေလး ပိန္သြားတယ္ေနာ္ .."<br /><br />"ထင္လို႕ပါ .."<br /><br />"ငယ္ေလးကိုေျပာစရာရွိတယ္ .. ေျပာဖို႕လည္း စိတ္မေကာင္းဘူး .. ကိုကိုအိမ္က သေဘာတူေစ့စပ္ထားတဲ့ ၀ဒီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႕ ကိုကိုလက္ထပ္ရေတာ့မယ္ .. ငယ္ေလးကို ၾကိဳမေျပာခဲ့မိတာခြင့္လႊတ္ပါ .. ၀ဒီနဲ႕က ငယ္ေလးနဲ႕မေတြ႕ခင္ကတည္းက လူၾကီးခ်င္းေစ့စပ္ထားတာ .. ၀ဒီ ႏိုင္ငံျခားကို ပညာေတာ္သင္သြားေနတုန္း ငယ္ေလးကိုေတြ႕ခဲ့တာ .. ကို႕ကိုယ္ခြင့္လႊတ္ပါကြာ .."<br /><br />"………….." ကၽြန္မပါးစပ္က အာေစးကပ္သလို ဘာစကားလံုးမွ မထြက္က်လာေတာ့ဘူး ..<br /><br />"ကိုကိုငယ္ေလးကုိခ်စ္ပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ၀ဒီကိုပဲ လက္ထပ္ရလိမ့္မယ္ .. ငယ္ေလးကို စိတ္ထဲမွာ အျမဲတမ္း သတိရေနမွာပါ .. ကို ငယ္ေလးကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ေျပာဖို႕လည္းအၾကိမ္ၾကိမ္စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္ .. ကိုယ္ေျပာမထြက္ခဲ့ဘူး .."<br /><br />ေျသာ္ ကိုကိုရယ္ ဒါက မိန္းမတစ္ေယာက္ကို လမ္းခြဲခါနီး ႏွစ္သိမ့္တဲ့စကားလံုးဆိုတာ ငယ္ေလးသိတာေပါ့ .. ကိုကိုက ကၽြန္မကို လွည့္စားေနခဲ့တာပဲ .. ကိုကို႕အၾကင္နာေတြအားလံုးဟာအတုအေယာင္ေတြပဲ .. ဒီေနာက္ပိုင္းလည္း ကိုကိုစကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာခဲ့တယ္ .. ကၽြန္မ ၾကားတစ္ခ်က္ မၾကားတစ္ခ်က္ ကၽြန္မ ေလာကၾကီးနဲ႕ အဆက္အသြယ္ ခဏျပတ္သြားတယ္ .. ကၽြန္မသတိရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ေဆးရံုေပၚေရာက္ေနျပီ .. ေဘးနားမွာ နပ္စ္မေလးတစ္ေယာ္ကလြဲျပီး ဘယ္သူမွမရွိဘူး .. ကၽြန္မ အားငယ္လိုက္တာ ကိုကိုရယ္ .. ကိုကို႕ကုိပဲ တမ္းတေနမိတယ္ .. ကိုကိုမရွိပဲ ကၽြန္မဘ၀ကို ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္ရမလဲ .. ေတြးရင္း မ်က္ရည္က်မိတယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />ကၽြန္မ ေဆးရံုမွာ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ .. ကိုကိုတစ္ရက္မွေရာက္မလာခဲ့ဘူး .. ကၽြန္မရင္ဘတ္က တျဖစ္ျဖစ္နဲ႕ မီးေတာက္ေနသလိုပဲ .. ကၽြန္မအသည္းေတြ ကၽြမ္းေတာ့မယ္ .. တစ္ေယာက္တည္းရွိေနစဥ္ေတြမွာ ကိုကို႕အေၾကာင္းစဥ္းစားတိုင္း ရင္နာရတယ္ .. ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကိုကို႕ကို မုန္းတီးေနမိတယ္ .. ကၽြန္မ မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး .. ရူးေတာ့မယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />၁၃.၄.၂၀၀၇<br /><br />ေဆးရံုဆင္းခြင့္ရျပီတဲ့ .. ကိုကို႔ကို ေဆးရံုအခန္းေပါက္၀မွာေတြ႕လိုက္တယ္ ..<br /><br />"ငယ္ေလး .. ေဆးရံုဆင္းလို႕ရျပီ .. ကိုယ္လိုက္ပို႕ေပးမယ္ .." ကိုကို႕အျပံဳးကေတာ့ အရင္လို ႏူးညံ့တုန္းပါပဲ .. မႏူးညံ့ေတာ့တာ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ပဲ ..လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ကိုကိုက ဘာမွမျဖစ္သလို စကားေတြရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ေျပာလာခဲ့တယ္ .. အိမ္ေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြခ်ျပီးတာနဲ႕ ..<br /><br /><br />"ငယ္ေလး .. ကိုကို ေနာက္အပတ္ထဲမွာ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ .. ငယ္ေလးကို တစ္ခါတည္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္ေနာ္ .. ေနာက္ဆို အခုလိုေတြ႕ဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး .. ငယ္ေလး ကိုကို႕ကို နားလည္တယ္မလား .."<br /><br />ေျသာ္ ကိုကိုက ကၽြန္မေၾကာင့္ သူနဲ႕၀ဒီတို႕ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးပ်က္ျပားမွာ စိုးရိမ္ေနပံုပဲ .. ဘယ္အခ်ိန္က စျပီး ကိုကို႕အတြက္ ကၽြန္မက အမိႈက္တစ္စ ျဖစ္သြားပါလိမ့္ေနာ္ .. ကၽြန္မက အရႈပ္ထုပ္ေပါ့ .. ရင္နာလိုက္တာ .. ရင္ဘတ္ထဲကေအာင့္ေအာင့္ေနတာ ေရာဂါေၾကာင့္ကို ကၽြန္မထင္ခဲ့တာ .. ခုမွ သိတယ္ .. ကိုကို႕ေၾကာင့္ကိုး .. ကၽြန္မရင္ထဲကေတာ့ ကိုကိုကေရာ ဘာလို႕ ငယ္ေလးကို နားမလည္ခဲ့တာလဲ .. လို႕ေျပာေနမိတယ္ ..<br /><br />"ကိုျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ .. ၀ဒီကို ေစ်းမွာ သြားၾကိဳေပးရဦးမယ္ .." ေျပာျပီးမွ ကိုကိုစကားမွားသြားသလို ၀ရံတာဖက္မ်က္ႏွာလွည့္သြားတယ္ ..ကၽြန္မ ကိုကို႕ေနာက္က သိုင္းဖက္လိုက္တယ္ ..<br /><br /><br />"ခဏေလးပါကိုကိုရယ္ .. ခဏေလးဒီအတိုင္းေနေနပါေနာ္ .." ေျပာရင္း ကၽြန္မ မ်က္ရည္ေတြ အတားအဆီးမရွိက်လာခဲ့တယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br />ခဏေနေတာ့ ကၽြန္မကပဲ ကိုကို႕ကို သိုင္းဖက္ထားတဲ့ လက္ေတြရုတ္လိုက္တယ္ .. ျပီးေတာ့ ..<br /><br />"ကိုကို ခဏေလးေနာ္ .. ေကာ္ဖီေလးေတာ့ေသာက္သြားပါဦး .. ခဏေလးပါ .." ကိုကိုေခါင္းညိမ့္ျပတယ္ ..ကၽြန္မ ေနာက္ေဖးကို၀င္ျပီး ေကာ္ဖီေဖ်ာ္လုိက္တယ္ ..အိမ္ေရွ႕ထြက္လာျပီး ကိုကို႕ကိုေကာ္ဖီခြက္ေပးတဲ့လက္ေတြ တုန္ေနတယ္ .. ကိုကိုလွမ္းယူျပီးျပံဳးျပတယ္ .. ကိုကို႕မ်က္ႏွာကအျပံဳးကေတာ့ ေႏြးေထြးဆဲပါပဲ ..ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ေကာ္ဖီကို ကိုကို ေမာ့ခ်လိုက္တယ္ ..<br /><br />"ကိုကိုသြားေတာ့မယ္ေနာ္ .." တဲ့တခါး၀အေရာက္မွာ ကိုကိုယိုင္သြားတယ္ .. ကၽြန္မကိုလွည့္ၾကည့္တယ္ .. ကၽြန္မရဲ႕ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကိုျမင္ျပီး ကၽြန္မကို ..<br /><br />"မင္း ေကာ္ဖီထဲမွာ ဘာေတြထည့္ထားလဲ .." ကိုကိုကၽြန္မဆီကိုေလွ်ာက္လာတယ္ .. ကၽြန္မအနားမေရာက္ခင္ပဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚကိုကို လဲက်သြားတယ္ .. ကၽြန္မ အသိျပန္၀င္လာတယ္ .. ကိုကို႕ကိုလည္း အရမ္းစိုးရိမ္သြားတယ္ ..<br /><br />"ကိုကို .. ကိုကို .. " ကၽြန္မ အဆက္မျပတ္ ေရရြတ္ေနမိတယ္ ..<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />"ကိုကို .. ကိုကို .. "<br /><br />"ငယ္ေလး .. သတိရလာျပီလား .. "<br /><br />"ကိုကို .. ကိုကိုမေသဘူးေနာ္ .. "<br /><br /><br />"အာာ .. ငယ္ေလးကလည္း ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ .. ငယ္ေလး အဖ်ားၾကီးျပီး သတိလစ္ေနတာေလ .. ခုဆို တစ္ပတ္ေတာင္ရွိေတာ့မယ္ .. ကိုကို႕မွာ အဖြားေနမေကာင္းတာေတာင္ မျပဳစုအားဘူး .. ငယ္ေလးေဘးမွာ တစ္ခ်ိန္လံုးရွိေနတာ .. ငယ္ေလး အရမ္းအားနည္းေနတယ္ .. ကိုကို႕အျပစ္ေတြပါ .. အဖြားကိုဂရုစိုက္ေနတာနဲ႕ ငယ္ေလးအေပၚလစ္ဟင္းသြားတယ္ .. ငယ္ေလးခုလိုျဖစ္တာလည္း ကိုကို႕ေၾကာင့္ .. ကိုကို႕ကို ခြင့္လႊတ္ေနာ္ .. ငယ္ေလး ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ .. " ကိုကို႕အနမ္းတစ္ပြင့္ ကၽြန္မႏွဖူးေပၚ ဖြဖြေလး .."ကိုကို ငယ္ေလးကို တစ္သက္လံုးခြဲမသြားပါနဲ႕ေနာ္ .. ""ခုတစ္သက္လည္းမခြဲဘူး .. ေနာက္ဘ၀ဆက္တိုင္းလည္း ငယ္ေလးနဲ႕ ေတြ႕ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းတယ္ .. ငယ္ေလးအတြက္ ကိုကို လိုအပ္တယ္ .. ကိုကိုသိတယ္ .. ငယ္ေလးနားက တစ္ဖ၀ါးမွ မခြာေတာ့ဘူးေနာ္ .. "<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">&amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp; &amp;<br /></div><br /><br />တံခါးေခါက္သံတစ္ခ်က္ ျဖည္းျငင္းစြာ ေပၚလာျပီး တံခါးပြင့္သြားတယ္ .. ဂ်ဴတီကုတ္နဲ႕ ဆရာ၀န္မေလးတစ္ေယာက္ လက္ထဲမွာ ပန္းစီးတစ္စီးကိုင္လို႕ မတ္တပ္ရပ္ေနတယ္ ..<br /><br />ကိုကို က "ႏွင္း .. ၀င္လာေလ .." ျပီးေတာ့ ငယ္ေလးဘက္မ်က္ႏွာမူျပီး<br /><br />"ငယ္ေလး .. ဒါ ကိုကို႕ညီမ ၀မ္းကြဲေလး .. ဒီေဆးရံုမွာ အလုပ္၀င္ေနတာေလ .. ဖြားဖြားကိုလည္း သူပဲ ျပဳစု ျပီး တာ၀န္ယူေပးေနတာေပါ့ .."<br /><br />ႏွင္းဆိုတဲ့ မိန္းကေလးက မ်က္ႏွာေလးျပံဳးရႊင္စြာနဲ႕ ..<br /><br />"ႏွင္း လာလိုက္လို႕ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားျပီထင္တယ္ .. ေမြးေန႕မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ငယ္ေလးေရ .." ဆိုျပီး လက္ထဲက ပန္းစည္းကမ္းလာတယ္ ..<br /><br />အို .. ဟုတ္သားပဲ .. အမွတ္တမဲ့ ျပကၡဒိန္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မေမြးေန႕ (၁၃.၄.၂၀၀၇) တဲ့ .. ကၽြန္မယံုၾကည္လိုက္ပါျပီ .. ကၽြန္မအတြက္ ကံဆိုးျခင္းေတြ လြန္ေျမာက္ခဲ့ျပီ ..<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="border: 0pt none ! important; background-color: transparent; background-image: none; background-repeat: repeat; background-attachment: scroll; background-position: 0% 0%; -moz-background-size: auto auto; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/108/97207372645B3E772D175DE68A978222.png" /></a><br /><img src="file:///C:/Users/myoehtet/AppData/Local/Temp/moz-screenshot.png" alt="" /><br /><br /></div><br /><div style="text-align: center;">****************************<br /></div><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 102, 204);">ခ်စ္ေသာ ညီမေလး “မိုးခါး” ... ေမ်ာက္အေခၚ “ခ်ိဳတူးခါး”.. ေပါက္ေပါက္အေခၚ “ေပါက္ေဖာ္မ”... ေမာင့္အေခၚ “သဲသဲ” တစ္ေယာက္... ေမလ ဆယ့္ငါးရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္လာမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ ေမြးေန႔ေလးကို ခ်စ္ခင္ေသာ သူမ်ားနဲ႔ အတူ ျဖတ္သန္း..ျပီး........ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ ဆႏၵ နဲ႔ ဘ၀ တစ္ထပ္ထည္း က်ပါေစ။ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာဆႏၵ.. တစ္လံုးတစ္ဝတည္း ျပည့္စံုပါေစ......။</span><br /><br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="font-size:85%;">ဆႏၵမြန္ျဖင့္<br />မိုးကုတ္သား<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-4316006261184366515?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-57253353971100897772010-05-08T17:33:00.001+08:002010-05-09T23:34:28.706+08:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><br /><br />“တကၠစီ</span><span style="font-weight: bold;">”</span></span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ့္ တကၠစီကို ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ့ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လိပ္စာအတိုင္း သူ႔အိမ္ေရွ႕ကို အခ်ိန္အတိအက် ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဟြန္းတီးျပီး ေခၚေပမဲ့ ဘယ္သူကမွ အိမ္ထဲကေန ထြက္မလာၾကပါဘူး။ ေစာင့္ေနရင္း မၾကာခဏ ဟြန္းတီး ေခၚေပမဲ့ အိမ္ထဲမွာ လူရိပ္လူေျခေတာင္ မေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ လွည့္ျပန္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္ရယ္မွန္း မသိပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အဲဒီ အိမ္တံခါးဝက လူေခၚ ေခါင္းေလာင္းကို ႏွိပ္မိရက္သား ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။<br /><br />“ခဏေလာက္ ေစာင့္ပါအံုး”<br /><br />အင္မတန္မွ အားနည္း ေဖ်ာ့ေတာ့ျပီး အိုစာေနတဲ့ အသံတစ္ခု အိမ္ထဲကေန ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။<br /><br />တစံုတရာကို ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဒရြတ္တိုက္ ဆြဲလာတဲ့ အသံကိုလည္း တစ္ဆက္တည္း ၾကားေနရပါတယ္။<br /><br />ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာေတာ့မွ.. အိမ္တံခါးမၾကီး ပြင့္လာတယ္။ တံခါးဝမွာေတာ့ အင္မတန္ ေသးေကြးျပီး အသက္ကိုးဆယ္ေလာက္ ရွိမဲ့ အဖြားအိုတစ္ဦး ရပ္လို႔..။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၀ေလာက္တုန္းက ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ဦးထုပ္ နဲ႔ အဝတ္အစားေတြကို ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ သူမအသြင္ဟာ အင္မတန္မွကို ေရွးက်လြန္းလွတယ္။<br /><br />သူမရဲ႕ေဘးမွာေတာ့ ႏိုင္လြန္နဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ေလး တစ္လံုး....။<br /><br />အိမ္ကို ၾကည့္ရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူေနတဲ့ဟန္လဲ မရွိပါဘူး..။ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြ အားလံုးကို ပိတ္ျဖဴစေတြနဲ႔ လႊမ္းအုပ္ထားတယ္။<br /><br />နံရံေတြမွာလဲ နာရီနဲ႔တူတာဆိုလို႔ ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။ အလွျပပစၥည္းေတြ ထားတဲ့ ေနရာမွာလဲ ဘာတစ္ခုမွ တန္ဆာ ဆင္ထားတာ မေတြ႕ရဘူး။ အိမ္သံုး ပစၥၫ္းေတြ၊ မီးဖိုသံုး ပစၥည္းေတြေတာင္ ဘာတစ္ခုမွ ရွိပံု မရပါဘူး..။<br /><br />အခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြရယ္..၊ ဖန္ထည္ပစၥည္းေတြရယ္ကို ပံုးလြတ္တစ္ခုထဲ စုျပံဳ ထည့္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။<br /><br />“အဖြားရဲ႕အိတ္ကို သယ္ေပးႏိုင္မလား”<br /><br />အဖြားအိုရဲ႕ အသံကို ၾကားမွ ကြ်န္ေတာ္လဲ စပ္စပ္စုစု ၾကည့္ေနမိတာကို သတိရျပီး ကပ်ာကရာ သူ႔အိတ္ကို ကားထဲ အေျပး သြားထားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့.... အဖြားအိုကို တြဲကူဖို႔ ျပန္လာခဲ့တယ္။<br /><br />အဖြားအိုက ကြ်န္ေတာ့္ လက္ေမာင္းကို ဆြဲကိုင္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ တကၠစီ ရပ္ထားရာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ကားဆီ သြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး အဖြားအိုက သူ႔အေပၚ ၾကင္နာတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္စကားေတြ တဖြဖြ ေျပာလာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />“ဒါ.. ဘာမွ မျဖစ္စေလာက္ေလးပါ အဖြားရယ္”<br /><br />“ကြ်န္ေတာ့္ အေမ၊ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုဝင္ေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ သလိုမ်ိဳး .. ခရီးသည္ေတြကို ဆက္ဆံတာဟာ ကြ်န္ေတာ့္အက်င့္ ျဖစ္ေနပါျပီ”<br /><br />“အို..... လိမၼာလိုက္တဲ့ လူေလးရယ္”<br /><br />အဖြားအိုက ကြ်န္ေတာ့္လက္ေမာင္းကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ရင္း ေက်ေက်နပ္နပ္ ေရရြတ္လိုက္တယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ကားထဲမွာ အဖြားအိုကို ေနရာခ်ထားျပီး ေနာက္ေတာ့ သူမက လိပ္စာတစ္ခု ကြ်န္ေတာ့ကို ေပးတယ္။<br /><br />“ျမိဳ႕ထဲကေန ပတ္ျပီး ေမာင္းေပးပါလား လူေလးရယ္” လို႔လဲ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ေလသံနဲ႔ ေျပာေနပါတယ္။<br /><br />“အဲတာဆို လမ္းေၾကာရွည္သြားမွာေပါ့ အဖြားရဲ႕၊ အဖြား သြားခ်င္တဲ့ ေနရာကို ဘယ္ ျမန္ျမန္ ေရာက္ႏိုင္ပါ့မလဲ”<br /><br />အဲဒီလို ခပ္သြက္သြက္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ အဖြားအိုက သက္ျပင္း တစ္ခ်က္ကို ခပ္ေလးေလးခ်ရင္း အေဝးတစ္ေနရာကို ေငးၾကည့္ျပီး ေျပာတယ္..။<br /><br />“အဖြားက လူအိုရံုကို သြားရမွာေလ လူေလးရဲ႕...။ အဲဒီေတာ့ အဖြား အလ်ဥ္လိုစရာ ကိစၥ ဘာမွ မရွိပါဘူးကြယ္...”<br /><br />ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန တဆင့္ အဖြားအိုကို ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ အဖြားအိုရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာ နာက်င္ဝမ္းနည္းရိပ္ေတြကို ေတြ႔ျမင္ေနရတယ္..<br /><br />“အဖြားမွာ မိသားစုလဲ မရွိေတာ့ဘူး..။ ဆရာဝန္ကလဲ အဖြားကို အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး.. လို႔ ေနာက္ဆံုးစကား ေျပာထားခဲ့ျပီးျပီ...”<br /><br />ေၾကေၾကကြဲကြဲ ေျပာေနတဲ့ အဖြားအိုရဲ႕ စကားသံ အဆံုးမွာ ကားထဲက မီတာဖတ္တဲ့ စက္ကေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ပိတ္ပလိုက္တယ္...။<br /><br />“ဒါဆိုရင္လဲ အဖြား ဘယ္လမ္းမၾကီးအတိုင္း သြားခ်င္ပါသလဲခင္ဗ်ာ...”<br /><br />ေနာက္ႏွစ္နာရီလံုးလံုး အဖြားအို သြားခ်င္တဲ့ ေနရာမွန္သမွ်.. လမ္းမွန္သမွ်ကို ကြ်န္ေတာ္ ကားေမာင္း ပို႔ခဲ့ပါတယ္...။<br /><br />သူမ ယခင္က ဓာတ္ေလွကား ထိန္းခ်ဳပ္ေရးမွဴးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အေဆာက္အဦးကိုလည္း ျပတယ္။<br /><br />သူမတို႔ လက္ထပ္ျပီးကာစမွာ သူမနဲ႔ သူမအမ်ိဳးသား ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရပ္ကြက္ကိုလဲ လိုက္ျပတယ္။<br /><br />ဂိုေဒါင္ၾကီး တစ္ခုဆီ ကားကို ေမာင္းပို႔ခိုင္းျပီး.. အဲဒီ အေဆာက္အဦးဟာ သူမ ငယ္ငယ္တုန္းက.. အကသင္တန္းေက်ာင္း ျဖစ္ခဲ့တာေတြရယ္.. အကသင္တန္းတက္ရင္း ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့တဲ့ ခေလးမေလးဘဝရယ္..ကို ေျပာျပေနျပန္တယ္..။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ အဖြားအိုဟာ သာမာန္ မထူးျခားတဲ့ အေဆာင္အဦးေရွ႕မွာ.. ဒါမွ မဟုတ္ လမ္းခ်ိဳးလမ္းေကြ႔ေလး တစ္ခုေရွ႕မွာ ကားကို ျဖည္းျဖည္း ေမာင္းခို္င္းခ်င္ ေမာင္းခိုင္းမယ္..။ ဒါမွ မဟုတ္ ခဏ ရပ္ခိုင္းခ်င္ ရပ္ခိုင္းမယ္...။ ျပီးရင္.. ဘာစကားမွ မေျပာပဲ အေမွာင္ထဲကို လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေငးေမာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနျပန္တယ္...။<br /><br />ေနလံုးၾကီးက အေနာက္ဘက္မွာ ေမးတင္ေနခဲ့ျပီး ညေနဆည္းဆာခ်ိန္ကို ေရာက္လာေတာ့မွ အဖြားအိုက..<br /><br />“အဖြား ပင္ပန္းေနျပီကြယ္.. အဖြားသြားမဲ့ ေနရာကို ပို႔ေပးလို႔ ရပါျပီ” လို႔ ရုတ္တရက္ ေျပာလိုက္တယ္..။<br /><br />အဖြားအို ေပးထားတဲ့ လိပ္စာအတိုင္း ကားကုိ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ေနရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဘာစကားမွ မေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ပဲ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ၾကတယ္..။<br /><br />အဖြားအိုရဲ႕ လိပ္စာဟာ က်ယ္ဝန္းလွတဲ့ တစ္ထပ္တိုက္ ပုပုေလး ရွိတဲ့ ျခံက်ယ္ထဲမွာ အဆံုးသတ္တယ္..။ ေနရာေလးက က်န္းမာေရး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာေလးနဲ႔ မတူပဲ ေအးျငိမ္းခ်မ္းျမျပီး သာသာယာယာ ရွိတာကို ျခံဝင္းထဲ ကားေမာင္း ဝင္သြားရင္း ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတယ္..။<br /><br />ကားကို ေပၚတီကို ေအာက္မွာ ရပ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္.. အေဆာက္အဦးထဲက အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦး ထြက္လာျပီး အဖြားအိုကို ဆီးၾကိဳၾကတယ္..။<br /><br />ႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ အဖြားအိုကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ နဲ႕ ၾကင္နာ ေဖးမၾကျပီး.. ေရာက္သင့္ခ်ိန္မွာ မေရာက္လာတဲ့အတြက္ စိတ္ပူပန္ စိုးရိမ္ေနၾကဟန္ကိုလဲ ေတြ႕ရပါတယ္..။<br /><br />ကားေနာက္ဖံုးက ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ယူျပီး ကြ်န္ေတာ္ အေပါက္ဝနားေရာက္ခ်ိန္မွာ အဖြားအိုက ဧည့္ၾကိဳခန္းမထဲက စက္တပ္ဘီးကုလားထိုင္ေပၚမွာ ေရာက္ေနခဲ့ျပီ..။<br /><br />”လူေလးကို တကၠစီခ အဖြား ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ....”<br /><br />အဖြားအိုက သူ႔ ပိုက္ဆံအိပ္ကေလးကို ဖြင့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးတယ္..။<br /><br />“ဘယ္ေလာက္မွ မေပးပါနဲ႔ အဖြားရယ္..”<br /><br />“အို.. မဟုတ္တာ..၊ လူေလးမွာ စားဝတ္ေနေရးက ရွိေသးတယ္ေလကြယ္....”<br /><br />“တျခား ခရီးသည္ေတြ ဆီက ကြ်န္ေတာ္ ယူမွာေပါ့ အဖြားရဲ႕”<br /><br />ကြ်န္ေတာ္က ရယ္ေမာပစ္လိုက္ရင္း အဖြားအိုကို ေျပာလိုက္တယ္..။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ၾကိဳတင္ရည္ရြယ္မထားပါပဲ အဖြားအိုကို ကြ်န္ေတာ္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေပြ႕ဖက္မိသြားတယ္..။<br /><br />အဖြားအိုကလဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ျပန္ဖက္လို႔ထားတယ္..။<br /><br />“အင္မတန္ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ကို လူေလးက အဖြားၾကီး တစ္ေယာက္အတြက္ ေပးခဲ့ျပီ”<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာျပင္ကို ဖြဖြေလး ပုတ္ရင္း အဖြားအိုက ခပ္တိုးတိုး ေျပာတယ္..။<br /><br />“လူေလးကို သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. ေသသည္အထိ အဖြား ဒီေန႔ေလးကို အမွတ္ရေနမွာပါ”<br /><br />အဖြားအိုရဲ႕ လက္ကို ခပ္ဖြဖြ ဆုပ္ကိုင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ ျပံဳးျပလိုက္တယ္..။ ေနာက္ေတာ့ ေမွာင္ရီစျပဳေနတဲ့ ညခင္းထဲ တိုးထြက္လာခဲ့ပါတယ္..။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေနာက္ေက်ာဖက္ကေန တံခါးပိတ္သံတိုးတိုးကို ၾကားလိုက္ရတယ္..။<br /><br />အလို.... အဲဒီ အသံဟာ.. ဘဝတစ္ခုကို ပိတ္ပစ္လိုက္တဲ့ အသံေလလား......။<br /><br />ဘယ္ခရီးသည္ကိုမွ မတင္ေတာ့ပဲ ကားကို ဦးတည္ရာမဲ့ ေမာင္းေနရင္း အေတြးေတြထဲ ကြ်န္ေတာ္ လြင့္ေမ်ာေနမိတယ္..။ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကား ေျပာႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတာလဲ ကိုယ့္ဘာသာ သိေနတယ္..။<br /><br />တကယ္လို႔မ်ား အဖြားအိုဟာ.. ေဒါသၾကီးတတ္..၊ စိတ္မရွည္တတ္တဲ့ တကၠစီေမာင္းသူနဲ႔ ေတြ႔မ်ား ေတြ႔ခဲ့ရင္..။ တကယ္လို႔မ်ား ကြ်န္ေတာ္က ဟြန္း တစ္ခါ ႏွစ္ခါေလာက္ပဲ တီးျပီး အဖြားအိုရဲ့ အိမ္တံခါးကို သြားမေခါက္ပဲ လွည့္ျပန္သြားခဲ့ရင္...။<br /><br />ျဖတ္ခနဲ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာက.. ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝအတြက္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကို မလုပ္ရေသးဘူး...။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘဝေတြဟာ အင္မတန္ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ ခမ္းနားတဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိမွန္း သိဖို႔ အေျခအေနေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ခမ္းနားတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က မသိလိုက္ မသိဖာသာ ျဖတ္သန္းခ်င္ ျဖတ္သန္းသြားမိတတ္ၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ လွလွပပ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ အေသးအမႊား ပစၥၫ္းေလး တစ္ခုလိုပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္..။<br /><br />လူေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာလုပ္ခဲ့တယ္.. ဘာေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာကို အမွတ္ရခ်င္မွ ရမယ္..။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔က သူတို႔ကို ဘာေတြခံစားေစခဲ့လဲ ဆိုတာေတာ့ အျမဲ အမွတ္ရၾကပါလိမ့္မယ္..။<br /><br />ဘဝဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဇာတ္ခံုတစ္ခု ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မယ္..။ သို႔ေသာ္... ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ အဲဒီ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ က်ရာေနရာကေန ပါဝင္ ကျပေနရအံုးမွာပါ....။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">*****************<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:85%;" >ဖတ္ထားဖူးတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို နားလည္သလို ဘာသာျပန္ထားတာပါ...။</span><br /><br /></div></div><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ေမတၱာျဖင့္<br />မိုးကုတ္သား<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-5725335397110089777?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-40454385604688997492010-05-05T16:00:00.016+08:002010-05-05T23:36:13.258+08:00<div style="text-align: justify;"><br /><a href="http://www.crazydreamlover.com/">ဖြားေမ့ (ေခၚ) မက္မက္</a> က ျမန္မာသံစဥ္စစ္စစ္သီခ်င္း ဆိုျပီး တက္ဂ္ထားပါတယ္။ စည္းကမ္းခ်က္ ငါးခုနဲ႔ပါ..။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">“ျမန္မာသံစဥ္ စစ္စစ္ ျဖစ္ရမယ္”</span> တဲဲ့.. (ေဘာင္ဝင္မယ္ ထင္ပါတယ္)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">“ဗုဒၶဝင္ေတး မျဖစ္ရဘူး၊ ေရွးသီခ်င္းဆိုလည္း ရတယ္”</span> ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳက္တဲ့ ကိုအံ့ၾကီး သီခ်င္းေတြပဲ ေျပးျမင္မိပါတယ္...<br />ဦးဆံုး <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ကသစ္ပန္း</span> ကို တင္မယ္ဆို ပို႔စ္ ျပင္ဆင္ျပီးကာမွ ေနာက္ကား ေက်ာ္တက္ျခင္း ခံလိုက္ရတဲ့အတြက္ <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">လူခြ်န္လူေကာင္း</span> သီခ်င္းကိုပဲ တင္မယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">“အခ်စ္ေတးသီခ်င္းသာ (အလြမ္း၊ အေဆြး ႏွစ္သက္ရာ) ျဖစ္ရမယ္”</span> သတ္မွတ္ထားေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ တင္ခ်င္တဲ့ သီခ်င္းက စည္းကမ္း ေဖာက္သလို ျဖစ္ေနပါေရာလား......<br /><br /><span style="font-weight: bold;">“ပို႔စ္ ေခါင္းစဥ္က သီခ်င္း ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ရမယ္”</span> ..... ဒါေတာ့<br /><br /><span style="font-weight: bold;">“သီခ်င္းစာသား ပါ ရမယ္”</span> လို႔ စည္းကမ္း ထုတ္ထားေတာ့.. ဒီသီခ်င္းရဲ႕ စာသား ရွာမရလို႔ သီခ်င္းဖြင့္ နားေထာင္ျပီး.... နားထဲ ၾကားမိသမွ် ခ်ေရးရတာေပါ့..။ အမွားမ်ား ပါခဲ့ရင္လဲ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ၾကပါခင္ဗ်ာ.....<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြ အမ်ိဳးေကာင္းသား/သမီးမ်ား..... <span style="font-weight: bold;">“လူခြ်န္လူေကာင္း” </span>မ်ား.... အျဖစ္ ႏိုင္ငံတကာမွာ လက္မေထာင္ ေမာ္ၾကြားႏိုင္သူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ......။<br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2Cbo0s60Z70&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2Cbo0s60Z70&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">“လူခြ်န္လူေကာင္း</span><span style="font-weight: bold;">”</span></span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:78%;" ><span style="font-style: italic;">ေတးေရး = ျမိဳ ့မျငိမ္း</span><br /><span style="font-style: italic;">ေတးဆို = ကိုအံ့ၾကီး</span></span><br /><br /><br />ရွဳမဆံုးေတာ့သည္.......<br />စိမ္းလဲ့လဲ့ ႏွစ္စဥ္.. လယ္ကြင္းေတြက တေမွ်ာ္တေခၚ စိုေျပလြင္...<br />ရိတ္သိမ္းခ်ိန္ ဆိုျပန္လွ်င္...ဝင္းမွည့္ေရႊစင္အိသို႔ပင္....<br />စပါးႏွံေတြနဲ႔ အသီးေတြ သန္ျမန္ေအာင္.. ျမင္......။<br />မနက္ခင္း စိတ္ရႊင္... လန္း..ၾကေစ ဆြဲငင္....ဥၾသသံႏြဲ႕ နာေပ်ာ္.. ၾကည္ၾကည္လင္...<br />လုပ္ငန္းခြင္ ကိုယ္စီဝင္.... စက္ရံုျပည္နယ္ အရပ္ရပ္တြင္....<br />က်ည္း.. ေရ... တစ္ခြင္က... ေရာင္းဝယ္ စုန္ဆန္..သာစည္ပင္....။<br />လူခြ်န္လူေကာင္းမ်ားတို႔... ေပါင္းစုအားတြင္...<br />ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြကို... ၾကည္ညိဳစြာ.. ျမင္... လိုက္ခ်င္....<br />ဗမာ့သားေကာင္းမ်ားကို... အဆိုအတီးမႈနဲ႔ပင္... ရို.. ေသ.. ခင္မင္...<br />အား.. တက္... အေလးျပဳလွ်က္ပဲ... အ... စဥ္.........။<br /><br />ရွဳမဆံုးေတာ့သည္.......<br />စိမ္းလဲ့လဲ့ ႏွစ္စဥ္.. လယ္ကြင္းေတြက တေမွ်ာ္တေခၚ စိုေျပလြင္...<br />ရိတ္သိမ္းခ်ိန္ ဆိုျပန္လွ်င္...ဝင္းမွည့္ေရႊစင္အိသို႔ပင္....<br />စပါးႏွံေတြနဲ႔ အသီးေတြ သန္ျမန္ေအာင္.. ျမင္......။<br />မနက္ခင္း စိတ္ရႊင္... လန္း..ၾကေစ ဆြဲငင္....ဥၾသသံႏြဲ႕ နာေပ်ာ္.. ၾကည္ၾကည္လင္...<br />လုပ္ငန္းခြင္ ကိုယ္စီဝင္.... စက္ရံုျပည္နယ္ အရပ္ရပ္တြင္....<br />က်ည္း.. ေရ... တစ္ခြင္က... ေရာင္းဝယ္ စုန္ဆန္..သာစည္ပင္....။<br />လူခြ်န္လူေကာင္းမ်ားတို႔... ေပါင္းစုအားတြင္...<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔မိတ္ေဆြေတြကို... ၾကည္ညိဳစြာ.. ျမင္... လိုက္ခ်င္....<br />ဗမာ့သားေကာင္းမ်ားကို... အဆိုအတီးမႈနဲ႔ပင္... ရို.. ေသ.. ခင္မင္...<br />အား.. တက္... အေလးျပဳလွ်က္ပဲ... အ... စဥ္.........။<br /><br /><br />ကစားခုန္စား စြမ္းအားဘက္တြင္.... စံခ်ိန္ရင္ေဘာင္ တန္းလိုက္လ်က္ပင္.....<br />ေခတ္မွီမွီ ကမၻာၾကီး ၾကည့္ျမင္... သန္ျမန္ေယာက်္ားဘသားလွ်င္...<br />လွ်ပ္စစ္အား အသံုးမ်ားတဲ့အျပင္... တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ထက္ေအာက္ေျမတခြင္...<br />သစ္ပင္ေတြ.. ေျမတြင္း ဓာတ္ေတြ.... ေဖာ္ယူႏိုင္စြမ္း တတ္ကြ်မ္းက်င္...၊<br />ကမၻာေျမ ပထဝီဝင္.... ကမၻာ့သမိုင္း.. ရာဇဝင္........ သံုး.. သပ္ ေလ့လာ.. သင္.....<br />အၾကံဥာဏ္ ေဝဖန္.. ေမွ်ာ္လို႔.. ျမင္...... ငါတို႔ျပည္ေထာင္စုတြင္....<br />ကမၻာ့ေရေၾကာင္း.. သေဘၤာ ေမာင္းႏွင္.....၊ ေရျပင္ ေရျပင္ ႏ႔ွံစပ္စံုလင္...<br />တို႔ လူခြ်န္လူေကာင္း တစ္စုတြင္... ပါဝင္ တစ္ေယာက္ဆို တစ္အား..ပင္.....။<br /><br />ဆရာဝန္ ပညာေတြကိုသင္....ေခတ္ေရာ ေရွးမီွ သမားေက်ာ္မ်ားပင္...<br />လူထုကို ကိုယ္နဲ႔ထပ္တူ..ခ်စ္ခင္.. ရင္ဝယ္... ထား......<br />ညႊန္ၾကား... ညႊန္ၾကား...... သန္ထြားက်န္းမာ ၾကံ႕ခိုင္အားအင္........<br />ခေလးေလးေတြ ပညာရရွိဖို႔ေတာ့... အဖမည္ ပံုတြင္.... အာစရိေတြပင္....<br />ခေလးေလးေတြ ပညာရရွိဖို႔ေတာ့... အဖမည္ ပံုတြင္.... အာစရိေတြပင္....<br />လူခြ်န္လူေကာင္းေလးေတြျဖစ္ေအာင္... ေျမေတာင္.. ေျမွာက္ကာ ျမင့္တင္...<br /><br />ကစားခုန္စား စြမ္းအားဘက္တြင္.... စံခ်ိန္ရင္ေဘာင္ တန္းလိုက္လ်က္ပင္.....<br />ေခတ္မွီမွီ ကမၻာၾကီး ၾကည့္ျမင္... သန္ျမန္ေယာက်္ားဘသားလွ်င္...<br />လွ်ပ္စစ္အား အသံုးမ်ားတဲ့အျပင္... တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ထက္ေအာက္ေျမတခြင္...<br />သစ္ပင္ေတြ.. ေျမတြင္း ဓာတ္ေတြ.... ေဖာ္ယူႏိုင္စြမ္း တတ္ကြ်မ္းက်င္...၊<br />ကမၻာေျမ ပထဝီဝင္.... ကမၻာ့သမိုင္း.. ရာဇဝင္........ သံုး.. သပ္ ေလ့လာ.. သင္.....<br />အၾကံဥာဏ္ ေဝဖန္.. ေမွ်ာ္လို႔.. ျမင္...... ငါတို႔ျပည္ေထာင္စုတြင္....<br />ကမၻာ့ေရေၾကာင္း.. သေဘၤာ ေမာင္းႏွင္.....၊ ေရျပင္ ေရျပင္ ႏ႔ွံစပ္စံုလင္...<br />တို႔ လူခြ်န္လူေကာင္း တစ္စုတြင္... ပါဝင္ တစ္ေယာက္ဆို တစ္အား..... ပင္........။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />မိုးကုတ္သား</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-4045438560468899749?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5966763525031976884.post-52470380551509234732010-04-28T16:01:00.000+08:002010-04-28T18:24:57.595+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWkNAwaUBI/AAAAAAAAGMM/HAEFidCpFNM/s1600-h/170619519_4677c95688.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWkNAwaUBI/AAAAAAAAGMM/HAEFidCpFNM/s320/170619519_4677c95688.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356367875275378706" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဟိုး ခပ္ေ၀းေ၀းဆီက ရထားဥဩသံက တရုန္းရုန္းနဲ့ တိတ္တဆိတ္ ပြင့္ေၾကြတဲ့ စံပယ္ရံုေလးကို လွဳပ္ႏိႈးသြားတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWv71-fhHI/AAAAAAAAGNM/hpSVH-5QyNg/s1600-h/2524557679_ea84a24fa9.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 239px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWv71-fhHI/AAAAAAAAGNM/hpSVH-5QyNg/s320/2524557679_ea84a24fa9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356380774463407218" border="0" /></a><br />နံနက္ခင္းရဲ႕ ေလျပည္ေတြက သူ႔ရန႔႔ံကို ခိုးယူသြားမလား။ တထိတ္တလန္႔နဲ႔ သူ႔ခမ်ာ မရဲတရဲ ပြင့္လို႔။<br />ေကာင္းကင္ ျပာျပာမွာ ေျပးလႊားေနတဲ့ တိမ္ျဖဴေတြကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း သူ႔ရဲ႕ ျဖဴလႊလႊ ပြင့္ဖတ္ေလးေတြက ႏူးညံ့စင္ၾကယ္မႈကိုတုျပိဳင္ခ်င္ေနေလသလား။ သူ႔ပြင့္ဖတ္ေလးေတြ တလႊာခ်င္းစီ ျဖန့္ခင္းခ်ရင္းက ေတြးေနမိေသးရဲ႔။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWvhH9UfmI/AAAAAAAAGNE/bZqCkDZfFUk/s1600-h/3025485882_f2e0cc6093.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWvhH9UfmI/AAAAAAAAGNE/bZqCkDZfFUk/s320/3025485882_f2e0cc6093.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356380315433860706" border="0" /></a><br />သူ႔ပြင့္ဖတ္ေလးေတြ ပိုမို သန့္စင္ေစမဲ့ မိုးကိုလဲ သူ ေမွ်ာ္တတ္သလို နံနက္ခင္းမွာ သူ႕ကို ေအးျမစြာ ထိေတြ႔ ခိုတြဲတတ္တဲ့ ႏွင္းစက္ေလးေတြကိုလဲ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ျပန္တယ္။ ေနျခည္ႏုေထြးရဲ႔ နမ္းရိွဳက္မႈကိုလဲ သူက သာယာခ်င္ေသး။<br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWwxHQNT1I/AAAAAAAAGNg/beippRyV-tA/s1600-h/3553612305_9d43f970bf.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWwxHQNT1I/AAAAAAAAGNg/beippRyV-tA/s320/3553612305_9d43f970bf.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356381689634180946" border="0" /></a>သူ႔၀တ္ဆံ ၀ါ၀ါေလးေတြကို ပ်ားပိတုန္းေတြ၊ လိပ္ျပာေလးေတြ ရစ္၀ဲ ၾကည္စယ္ၾကေလမလား။ အေတြးနဲ႔တင္ သူက ရင္ခုန္တိမ္းမူးလို႔။ အခန့္မသင့္လို႔ ခူးေျခြလက္ေတြထဲ ပါသြားရင္ေတာင္ ဘုရားတန္ေဆာင္မွာ စီရရီ သီကံုး ေမႊးျမျပခြင့္ရရင္ အင္မတန္ ကံေကာင္းမွာပဲ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWxJpqdf9I/AAAAAAAAGNo/y_r_0_h5kiA/s1600-h/jasmine.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 318px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWxJpqdf9I/AAAAAAAAGNo/y_r_0_h5kiA/s320/jasmine.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356382111187959762" border="0" /></a>ေနရွိန္ျမင့္လာလို႔ သူ သိပ္ပူေလာင္ မလာခင္ ျဖတ္ခနဲ ခုန္ခ် ေၾကြက်ပစ္ခ်င္လဲ ေၾကြက်လိုက္မယ္ေလ။ တခဏ ေလာက္ ေလာကၾကီးကို အလွဆင္ခြင့္ ရတယ္ ဆိုတဲ့ အသိေလးနဲ႔တင္ သူက ေၾကြက်ႏြမ္းေျခာက္လိုက္ဖို႔ ရဲ၀ံ့လို႔ ေနေလတယ္။ သူ ပြင့္ေၾကြခဲ့တဲ့ စံပယ္ရံုေလးကေတာ့ေနာက္ထပ္ သူ႔လို စံပယ္ျဖဴေလးေတြ ထပ္ျပီး ဖူးပြင့္ေ၀ဆာေပးလို႔ ေနပါအံုးမယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWxZViPwzI/AAAAAAAAGNw/01E3OjUxRRQ/s1600-h/2095636560_1dd7b51f98.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5wTgRGd0GXs/SlWxZViPwzI/AAAAAAAAGNw/01E3OjUxRRQ/s320/2095636560_1dd7b51f98.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356382380662702898" border="0" /></a>ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စံပယ္ရံုေလး သူ႔ကိုသတိထား အမွတ္ရသည္ ျဖစ္ေစ၊ လြမး္ဆြတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေမ့ေလ်ာ့သည္ျဖစ္ေစ၊ သူကေတာ့ ေခတၱ ပြင့္ေ၀ခြင့္ရေသာ စံပယ္ရံုေလးကို သူ ႏြမ္းေၾကြသည္အထိ သစၥာရွိစြာ ေမႊးျမ ျဖဴဆြတ္ျပလို႔ ေနပါဦးမည္ေလ။<br /><br /><span style="font-style: italic;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ပံုေလးေတြအားလံုးကို Flickr ကေန ယူထားတာပါခင္ဗ်ာ။<br /></span><span style="font-style: italic;">( အိမ္က စံပယ္ရံုေလး အတြက္ အမွတ္တရ)</span><br /><span style="font-style: italic;"><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ေမတၱာျဖင့္</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မိုးကုတ္သား</span></span></div><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966763525031976884-5247038055150923473?l=www.mogokthar.com' alt='' /></div>Mogok Tharhttp://www.blogger.com/profile/10417401556472282435noreply@blogger.com